การรอคอยมันช่าง
คุณคอมพิวเตอร์ที่ทำงานเป็นเพื่อนคู่คิดเเละเป็นเพื่อนร่วมงานที่เราขลุกอยู่ด้วยทุกวัน ทั้งวัน ตั้งเเต่เราก้าวเข้ามาทำงานที่นี่



น้องเกิดปี 2012, ส่วนเรา 1994


ยังจำได้ดีว่าวันเเรกที่เจอ
ฝืดมาก อืดมาก ช้าชิบหาย 
ถึงจะมีเกมส์ไพ่ที่เราคุ้นเคยให้เล่นตอนเน็ตโหลดไม่ไป 
หรือมีโปรเเกรมวาดรูปที่ตอนเด็กๆทุกคนน่าจะใช้กันบ่อยให้เราไปบ๊งเบ๊งเล่นยามเหงา (ซึ่งไม่มีเพราะงานรุม)
แต่น้องแกล้งตายบ่อยมาก เหมือนทะเลาะกับไวไฟที่ทำงาน เน็ตเเบบติดๆดับๆ 


เราอยู่กับน้องมาเกือบสองปีเต็ม 
ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมาเยอะ
เจ็บปวดที่สุดคือตอนทำไฟล์excelเสร็จเเล้วเเต่น้องดับตอนนั้นเกือบเผาน้องเเล้ว โชคดีไม่มีไฟเเช็กอยู่ข้างๆ



เเต่ถึงยังไง น้องก็อยู่กับเรามาตลอด 

ในบ่ายวันพุธที่ผ่านมา พี่ฝ่ายITคนหนึ่งโทรเข้ามาบอกเราว่าคอมเครื่องใหม่มาเเล้วนะ จะเอาเข้าไปติดให้เลยภายใน10นาที


เเม้ว่าน้องจะต้องหายไป เเต่เราก็ดีใจมาก คิดในใจว่าเปลี่ยนเลยค่ะ เอาออกไปให้หมด กุทนไม่ไหวเเล้ว 



เราเเกะตุ๊กตากระดาษที่วาดเป็นรูปlittlemyแปะไว้ตรงขอบด้านบนขวาออก เราวาดเองเเละเอามาเเปะไว้ตั้งเเต่วันเเรกที่เข้ามาทำที่นี่ จนวันนี้ก็ยังแปะอยู่ที่เดิม 

littlemyดำปี๋มาก
เเต่เราไม่วาดใหม่นะ เราเเค่เปลี่ยนสก็อตเทปเเละเเปะไว้ที่เดิมเเต่เเปะบน เพื่อนใหม่

เรามองน้องด้วยความรักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนพี่ITจะยก เพื่อนเก่า ของเราไป


เราก็ยังไม่ชินกับเพื่อนคนใหม่เท่าไหร่ 
เพราะน้องค่อนข้างทันสมัย ลูกเล่นเยอะ เเพรวพราวสุดอะไรสุด โกอินเตอร์ 



แม้ว่าเราจะยังไม่ชินมือ ไม่ชินเสียงคีย์บอร์ด แต่เราก็รู้สึกตื่นเต้นที่ได้เปลี่ยนเครื่อง เพราะเรารอคอยมาตลอดเกือบครึ่งปี (ITแจ้งว่าจะเปลี่ยนให้ตอนเกือบปลายปีที่เเล้ว) 


จนถึงตอนนี้ การรอคอยมันสิ้นสุดซักที

เป็นครึ่งปีที่ช่างยาวนานจริงๆ
ขอให้ไม่ดับตอนทำexcelอีกนะ 
SHARE

Comments