ความรักชนะทุกสิ่ง ?
"ใครจะเป็นคนถ่าย"
"เราเองก็ได้" อัมมาเสนอตัว


ถ่ายรูปหมู่ทั้งที
น่าจะให้ได้เข้าเฟรมกันครบทุกคน
แต่ไม่มีคนอื่น
ที่มาเที่ยวอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้
พอจะให้ช่วยถ่ายให้เลย
เลยต้องขาดหนึ่งคน
เพื่อออกไปถ่ายรูป
จะตั้งเวลาถ่ายก็ไม่มีขาตั้งกล้อง
จะวางกล้องกับพื้นถ่ายแล้วตั้งเวลาก็ไม่ได้มุม


สุดท้ายแก้ปัญหาโดยการใช้คนถ่ายสองคนผลัดกัน
ภาพชุดหนึ่งจะขาดคนหนึ่ง
ภาพอีกชุดก็จะขาดอีกคน
แต่เมื่อรวมภาพทั้งสองชุด
ก็จะมีพวกเราครบทั้งหมด 18 คน


นัดกันใส่เสื้อยืดรุ่นสีดำ
สกรีนคำ Al-Azhar University 2015
ด้านหลังเสื้อด้วยอักษรสีส้ม
ฉากหลังเป็นปราสาทเก่าแก่
แห่งทะเลมุนตะซะฮฺ
เมืองอเล็กซันเดรีย
ในบรรยากาศยามเย็น
แสงออกส้ม ๆ กำลังดี


หลังจากนั้นก็เป็นการรังสรรค์ท่าถ่าย
ตามแต่ใครจะคิดออก  โดยให้ทำเหมือนกันหมดทุกคน
มีตั้งแต่ท่าแบซิคประสาหนุ่ม ๆ
ไปจนถึงท่าทะเล้น ๆ
ประสาหนุ่ม ๆ อีกนั่นแหละ
ก่อนจะไปเดินเล่นริมทะเล
ข้ามสะพานใหญ่สีแดงไป
ซึ่งเป็นแลนมาร์คอีกจุดหนึ่ง
ก่อนตะวันจะลับฟ้า



เพียงแค่ผ่านสะพานแดงไป
ไม่ทันได้ถึงแนวโขดหิน
ให้ไอเค็ม ๆ ของทะเลสาดตัวเล่น
เจ้าหน้าที่ก็เป่านกหวีดไล่ให้กลับเสียแล้ว
ทั้งที่ฟ้ายังสว่างมาก


เป่าไล่ชนิดไม่ให้โอกาสถ่ายรูปกันเลย
ไม่ให้โอกาสแม้แต่จะคิด
แค่หยิบโทรศัพท์ออกมา
เสียงนกหวีดก็ดังรัว ๆ ไล่มาแล้ว
พร้อมโบกไม้โบกมือออกท่าทาง


ขณะเหตุการณ์กำลังชุลมุน
ไอ้คนจะถ่ายรูปก็จะถ่าย
ไอ้คนจะไล่ให้กลับก็จะไล่


เจ้าหน้าที่กำลังวุ่นอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่อยู่แนวหน้า
ผมอยู่กลาง ๆ
แนวหลังยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่ยังมาไม่ถึง
มัวเพลินอยู่กับการถ่ายรูปตรงสะพานแดง


เห็นฉากหนึ่งก็รู้สึกว่าจะพลาดไม่ได้
ฉากคู่รักตรงม้านั่งเหนือแนวโขดหิน
มีต้นไม้ต้นเล็กดุลองค์ประกอบอยู่อีกมุมหนึ่ง
เมฆหนากำลังดี  แสงสีส้มยามพลบค่ำ
น้ำทะเลซัดตะลิ่งลอยตัวกระจาย
ให้เห็นเป็นระยะ ๆ
'ต้องถ่ายเก็บไว้ให้ได้'


เสียงนกหวีดดังมาอย่างต่อเนื่อง
ผมรีบฉวยโอกาสที่เจ้าหน้าที่เดินมายังไม่ถึงตัว
หมอบกับพื้น  ขึ้นลำกล้อง
ล็อคเป้า  แล้วรอ
อารมณ์อย่างกะมือซุ่มยิงกำลังรอโจทย์
ต่างที่ว่าผมกำลังรอจังหวะ
จังหวะน้ำทะเลซัดลอยขึ้นมา


แชะ
แชะ

แชะ


"เอาวะ  ได้แค่ไหนแค่นั้น"
ผมพูดในใจหลังจากถ่ายได้สามสี่ช็อต
ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินกลับ
โดยมีเสียงนกหวีดดังไล่หลังอยู่ใกล้ ๆ


เดินจะสวนกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งมาถึงก็ร้องบอก
ว่าไม่ต้องมาแล้ว  เขาไม่ให้ผ่านเข้าไปแล้ว  กลับ ๆ


ส่วนกลุ่มเพื่อนแนวหน้าที่ทยอยเดินกลับตามหลังมา
ก็พยายามฉวยโอกาสถ่ายรูปกันจ้าละหวั่น
แม้จะมีเสียงนกหวีดดังไล่อยู่ข้าง ๆ
เหมือนเป็นการกวนประสาทกันมากกว่า
น้าเจ้าหน้าที่เองบางจังหวะก็แอบหลุดยิ้มด้วยเหมือนกัน


แต่เดี๋ยวนะ!
แล้วทำไมสองคนนั้น
ยังนั่งอยู่ตรงม้านั่งตรงนั้นได้
ผมหันหลังไปมองหลายครั้ง
พวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกมาจากตรงนั้นเลย
เจ้าหน้าที่ที่เป่านกหวีดไล่พวกเรามาตลอด
ไม่เฉียดเข้าไปใกล้แถวนั้นเลยด้วยซ้ำ


หรือเจ้าหน้าที่ไม่เห็น  ไม่ทันสังเกต
ไม่น่าใช่
ก็ทั้งคู่นั่งหัวโด่อยู่กลางแจ้งออกอย่างนั้น


หรือทั้งสองคนไม่มีตัวตนจริง ๆ ตั้งแต่แรก
ผมแค่ตาฝาด
ไม่ใช่มั้ง
สายตาผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ถามเพื่อน ๆ ก็บอกว่าเห็นเหมือนกัน


หรือเป็นเพราะความรักมันบังตา
เจ้าหน้าที่เลยมองไม่เห็น
ก็ไม่น่าใช่อีกนั่นแหละ
ความรักที่เขาว่าบังตา
เขาหมายถึงระหว่างคนสองคนที่มีความรักต่อกัน
จนละเลยข้อเสียของอีกฝ่าย
คงไม่เกี่ยวกับมือที่สามอย่าง
น้าเจ้าหน้าที่คนนี้หรอกมั้ง


ฉะนั้น  เจ้าหน้าที่เขาต้องเห็นแน่ ๆ
แต่ทำไมเขาไม่ไล่นะ ?


หรือว่า...
จะเป็นเพราะพลังแห่งความรักอย่างที่เขาว่า

"ความรักชนะทุกสิ่ง"


ทั้งสองเป็นคู่รักกัน
พลังแห่งรักจึงแผ่อานุภาพออกมา
แม้แต่อำนาจอันน่าเกรงขาม
อย่างพนักงานรักษาความปลอดภัยผู้นี้  ก็ไม่อาจทำอะไรทั้งสองได้

...

สมัยก่อนเล่นเป่ายิงชุปมีแค่ 3 ท่า
คือ ค้อน กรรไกร และกระดาษ
เดี๋ยวนี้ไม่รู้ใครทะลึ่งไปคิดเพิ่มท่าใหม่
'ท่ารูปหัวใจ'  แล้วก็ทึกทักเอาเองว่าตัวเองชนะ
โดยอ้างว่า  ความรักชนะทุกสิ่ง
ไอ้เราก็รู้สึกว่าต้องแพ้จริง ๆ เลยยอมเขาไป
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน


เคยได้ยินแต่เขาพูด ๆ กันแต่ไม่เคยเชื่อเลยสักครั้ง
ว่าความรักชนะทุกอย่างจริง ๆ
เพิ่งจะได้ประจักษ์ด้วยตัวเองกับตา
ก็ครานี้เอง


แล้วเหตุการณ์หนึ่ง
ก็มาสนับสนุนข้อสันนิษฐานของผมข้อนี้


ระหว่างกำลังทยอยเดินกลับ
ได้สวนกับขบวนของคู่บ่าวสาวข้าวใหม่ปลามัน
มาถ่ายรูป wedding
มากันเป็นโขยง
มีผู้ใหญ่ ญาติ ๆ  และเพื่อน ๆ ของทั้งสองฝ่าย  รวมถึงตากล้องและผู้ช่วยอีกคน


ทุกคนถูกเจ้าหน้าที่คนเดียวกันห้ามไม่ให้ผ่านเข้าไปเหมือนกัน
เถียงกันแข็งขัน  ยังไงก็ไม่ยอมให้ผ่าน
นอกจาก 3 คน เท่านั้นที่ผ่านเข้าไปได้
คือ เจ้าบ่าว เจ้าสาว และช่างถ่ายรูปหนึ่งคน

...

ความรักชนะทุกสิ่งจริง ๆ หรือเนี่ย



แต่ยังไงผมก็ยังไม่เชื่อสนิทใจหรอก
เพียงเอาชนะอำนาจยามได้แค่สองครั้ง
ไม่ทำให้ผมสนิทใจได้ง่าย


ผมคงยังต้องเรียนรู้อีกมาก
คู่รักเขามีกันแค่สองคน
แต่เอาชนะอำนาจยามได้
ทีความรักระหว่างเพื่อนของพวกเรา
ตั้ง 18 คน  ทำไมกลับแพ้อย่างราบคาบ



มันต้องมีตัวแปรอื่นมากกว่านี้แน่
มันคืออะไรกันนะ ?
ผมคงต้องเรียนรู้ต่อไป



กลับมาย้อนดูรูปที่ถ่ายได้
มีรูปหนึ่งน้ำทะเลซัดลอยขึ้นมา
เห็นเป็นคล้ายรูปหัวใจด้วย
แต่ช่างเถอะ
ครั้งนี้ผมคงตาฝาดไปเองจริง ๆ.


SHARE
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments