ไออุ่นนั้น ขอคืนได้มั้ย...

เรารู้ใช่มั้ย... ว่าที่พี่เค้าไป เพราะความสุขของเรา

เมื่อสองวันมานี้ฉันเพิ่งรู้จากแฟนพี่ชายว่า พี่ชายได้ย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ ไม่ใช่เพราะมันถูกย้ายเหมือนอย่างที่เจ้านายอยากให้ไปมานาน แต่เป็นเพราะมันขอย้ายไปเอง ซึ้งฉันก็แน่ใจมากๆว่าเหตุผลของมันคงเป็นฉันกับน้องแน่ๆ

และนี่ก็เป็นสัปดาห์แรกที่ฉันกับน้องกลับไปหาแม่อีกครั้งหลังจากวันนั้น วันที่ฉันได้เจอมันวันสุดท้าย...

ก่อนหน้าที่ฉันจะกลับบ้าน ฉันได้คุยกับน้องถึงเรื่องของพี่ ถ้าวันหนึ่งมันได้หายไปจากพวกฉันจริงๆ เราจะรู้สึกยังไงกันนะ!! ตอนนั้นที่คิดกัน ไม่คิดว่าการไม่มีมันอยู่จะเร็วขนาดนี้...

"ถ้าเรากลับมาเมื่อวานเราอาจได้เจอพี่..." เสียงแม่ทักขึ้น เมื่อฉันกับน้องเดินเข้าไปกอด

"ทำไมถึงย้ายไปคะ?"น้องถามแม่ขึ้น ในขนะที่เรายังกอดแม่อยู่อย่างนั้น

จริงๆฉันกับน้องรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ที่เลือกถามเพราะอยากให้แน่ใจว่าที่เราคิดกันมันไม่ผิด ลึกๆแล้วก็หวังว่าคำตอบของแม่อาจไม่ใช่อย่างที่เราคิด อยากให้เหตุผลที่มันไป เพราะหัวหน้าสั่งย้ายให้ไป อยากให้มันไปเพราะหน้าที่ เพราะถูกบังคับให้ไป

"เรารู้คำตอบอยู่แล้วนิ จะถามแม่อีกทำไมกัน.." แม่ลูบหัวฉันกับน้องอย่างเบามือ ในน้ำหนักมือที่แม่ลูบหัวของฉันนั้น ฉันรับรู้ได้ว่ามันสั่นแค่ไหน เหมือนแม่กำลังกลั้นความรู้สึกบางอย่างไม่ให้ฉันและน้องรู้

"หนูขอโทษ..."น้องสาวกอดแม่แน่นขึ้น และแน่นขึ้นเมื่อน้ำตาของแม่ไหลออกมา เรารู้ดีว่าแม่เจ็บปวดแค่ไหนที่เห็นลูกมีปัญหากันแบบนี้ ฉันเองก็เจ็บ เจ็บที่วันนั้นเดินออกมา โดยไม่ได้บอกมันว่า ฉันรักมันมากแค่ไหน

"ไม่เป็นไรนะ!! เดี่ยวพี่ก็กลับมา"แม่ปลอบใจพวกเราเบาๆ คำว่าเดี่ยวก็กลับมาของแม่ ไม่อาจบอกได้เลยว่าเมื่อไหร่กัน หรือนานแค่ไหนกัน หรือมันอาจไม่กลับมาเลยก็ได้...

ฉันไลน์ไปหาพี่ชายด้วยความคิดถึง ใช่!!ฉันคิดถึงมัน คิดถึงเสียงไลน์ที่ดังทุกๆสองชั่วโมงว่าอยู่ไหน คิดถึงสายเรียกเข้าทุกๆเช้าว่าตื่นได้แล้ว เดี่ยวไปมหาลัยสาย คิดถึงเสียงบ่นที่ชอบหาว่าฉันใช้เงินเก่ง ทำไมกันนะ!! ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ฉันถามหาอิสรภาพมาโดยตลอด นี่ไง!!! อิสรภาพที่แท้จริง อิสระจากทุกอย่าง จากมันแล้วไง...

ฉันพบว่าไลน์ที่ส่งไปถูกอ่าน แต่ไม่มีข้อความส่งกลับมา ฉันปลอบใจตัวเองเบาๆว่ามันอาจยังไม่ว่างตอบก็ได้... ในคำว่าไม่ว่างที่ฉันปลอบใจตัวเองนั้น ฉันพบว่าตัวเองร้องให้ มันช่างเจ็บอะไรขนาดนี้ เจ็บที่เรื่องทั้งหมด มันเกิดขึ้นจากฉันเอง ฉันเป็นก่อมันขึ้นมา

"แม่ค่าาา หนูคิดถึงพี่..." ฉันบอกแม่พร้อมน้ำตาอาบแก้ม

"ปล่อยให้พี่ได้อยู่กับตัวเองสักพักนะ!! ปล่อยให้เค้าได้เยียวยาหัวใจตัวเองไปก่อน เรารู้ใช่มั้ย.. ว่าที่พี่เค้าไป เค้าทำเพื่อความสุขของเราหน่ะ!!" ฉันควรจะมีความสุขไม่ใช่หรอ ฉันควรจะดีใจสิ..

"แม่เสียใจมั้ย..." แม่นิ่งกับคำถามของฉัน แม่คลายมือออกจากตัวฉัน ในตาของแม่เริ่มแดง ตัวของแม่เริ่มสั่นจากการรู้สึกอะไรบางอย่าง แม่จับมือของฉันพร้อมลูบมันอย่างเบาที่สุด

"แม่เห็นมาตลอดว่าเราสามพี่น้องชอบทะเลาะกัน เห็นมาตลอดว่าเราสองคนอึดอัดกับพี่แค่ไหน และแม่ก็เห็นมาตลอดเช่นกันว่าสุดท้ายแล้วเราก็กลับมาหาพี่ในทุกๆครั้งที่มีปัญหา แล้วทำไมครั้งนี้ถึงไม่เป็นเหมือนอย่างวันวานละ!! ทำไมครั้งนี้เราสองคนถึงปล่อยให้พี่ไปโดยไม่อธิบายให้เค้าฟังสักคำละลูก..." แม่ปล่อยน้ำตาให้ไหลอยู่อย่างนั้นโดยไม่เช็ดมันออกมาเลย

น้องสาวเดินมากอดแม่จากทางด้านหลัง ส่วนฉันเอื้อมมือกอดแม่จากด้านหน้า เสียงสะอึดสะอื้นของแม่ยังคงดังต่อเนื่อง ฉันเจ็บ แต่แม่เจ็บยิ่งกว่า น้ำตาของแม่ที่มีพี่คอยเช็ด คอยรักษา  คอยดูแล แต่วันนี้มันไม่อีกแล้ว วันนี้ฉันทำให้แม่ร้อง ทำให้แม่เจ็บ แล้วฉันจะเรียกตัวเองว่าลูกที่ดีได้ยังไง ฉันจะกล้าบอกทุกคนได้อย่างไรว่าฉันรักแม่ ในเมื่อวันนี้ที่แม่ร้องให้ได้ เพราะฉันเป็นคนทำมันขึ้นมา...

"วันที่พ่อเสีย แม่กลัวเหลือเกินว่าจะดูเราได้ไม่ดี กลัวว่าจะทำให้เราลำบาก แต่มีพี่ชายเรามาปลอบแม่ พี่บอกว่าหน้าที่ที่พ่อเคยทำ เค้าจะเป็นคนรับผิดชอบเอง วันนั้นเค้าบอกแม่ว่า เค้าอาจดูแลเราและแม่ดีไม่เท่าพ่อ แต่ทั้งหมดของชีวิตเค้า การได้ดูแลแม่ ดูแลน้องคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เค้าเคยทำมา ซึ้งเค้าก็ทำได้จริงๆ แม่ผิดเองที่ทำให้เราสองคนรักเค้าไม่ได้มากพอ แม่ผิดเองที่ไม่เคยเป็นกลางจนทำให้เราอึดอัด แม่เองลูก... แม่เองที่ผิด"

ฉันมองแม่ที่หลับสนิทจากการร้องให้อย่างหนัก แม่อ่อนล้าจากความรู้สึกมากมายที่ต้องแบกรับ ภายใต้รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของแม่ วันนี้พังทลายลง ความอ่อนแอที่ฉันไม่เคยรับรู้ วันนี้มันเด่นชัดเหลือเกินในความเป็นแม่...

ฉันเดินไปยังห้องนอนอย่างเหนื่อยล้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูข้อความของใครบางคนได้ส่งมาหรือเปล่า... อย่างที่คิด ไม่มีไลน์ใดๆปรากฏขึ้นมา ฉันกดเข้าไปในไลน์ของพี่ชายอีกครั้ง คำว่าอ่านแล้วที่ประกฏบนจ่อโทรศัพท์ทำให้ฉันเจ็บปวด ฉันตัดสินใจส่งข้อความไปอีกครั้ง ข้อความสั้นๆที่ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนี้จะได้พิมพ์มัน...
มึง... กุวคิดถึงมึงนะ!!!
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะรับรู้ถึงความรู้สึกของฉันมั้ย.. จะซึ้งหรือเปล่าในคำว่าคิดถึงของฉัน อยากบอกเหลือเกินว่าการไม่มีมันอยู่ โคตรว้าเหว่เลยแหละ!!!

วันที่มึงพร้อม วันที่มึงเข้มแข่งแล้ว กลับมาหากุวนะ!! กลับมากอดกุวนะ!! กุวรู้แล้วว่าอิสรภาพที่ไม่มีมึงนะ โคตรไม่อิสระเลย...

#เด็กชายมุมมืด



SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments