04/08/2019 บางทีเราอาจเป็นปัญหาของทุกอย่าง
เรามักจะมีความคิดปริ่มๆ ในหัวเสมอว่าหลายอย่างในชีวิตที่มันแย่ อาจเกิดมาเพราะตัวเราเองทั้งนั้น ความขัดแย้งต่างๆ ดราม่า ไปจนถึงการถูกแฟนและเพื่อนเท จนถึงจุดว่า...เราอาจไม่เหมาะจะมีใครหรืออะไรในชีวิตเลย

ซึ่งมันก็จริงนะ กับการเป็นคนชัดเจนจนไม่ยอมลบล้างอะไรเลย และการเป็นคนพยายามจะพุ่งชนกับอะไรหลายอย่างก็ล้วนเป็นบ่อเกิดปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ แต่การมาได้ยินซ้ำๆ ถึงความจริงข้อนี้เราถึงต้องเจ็บปวดกับมันด้วย มันก็เป็นตรรกะที่ชัดเจนนะ ในเมื่อเราเลือกจะทำร้ายคนอื่นด้วยคำพูด แน่นอนว่าเราทำผิด และเราต้องรับผลของการกระทำ เราควรโตพอที่จะเข้าใจและปลงกับมัน เราตระหนักรู้ว่าคนที่พูดคือพูดด้วยความหวังดีจริงๆ และเราได้รับคำเตือนแบบนี้มาก็ไม่น้อย

ทำไมการต้องเข้าใจความจริงว่าตัวเองเป็นคนที่แย่เองมันดูเจ็บจัง และเราก็ไม่เคยชินหรือแก้ไขเรื่องแบบนี้ได้เลย มันเป็นมาหลายปีแล้ว เราเคยพยายามที่จะทน พยายามรับสภาพไป จะต้องไม่ตอบโต้กับพลังอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะพลังลบต่างๆ เราต้องปล่อยมันไป

วันนี้เราเองก็แย่เองจริงๆ เราเลือกจะบ่นกับเพื่อนถึงความเกรี้ยวกราดบนโซเชี่ยลของรุ่นน้องคนนึงว่ามันชักจะเกินไป และเราอยากวอร์ เออ...เราอยากวอร์จริงๆ คือไม่ใช่แค่การบ่น ไม่ใช่พูดลอยๆ ใช่ เราอยากทำให้น้องเค้ารู้สึกว่าเค้าเป็นคนไม่โอเค ถ้ามันจะไม่มีใครแหกปากบอกมัน ชั้นนี่แหละจะพูด ใช่...มันไม่ใช่ปัญหาของเราเลยใช่มะ แต่เราเห็นพฤติกรรมและทัศนคติบางอย่างแล้วเราว่ามันโคตรไม่โอเค จริงอยู่ว่าต่อหน้าเราน้องเป็นคนน่ารัก แต่ในความคิดของน้องที่ไม่โอเคคือ...น้องแม่มชอบเหยียดคนอื่น มันช่างเป็นอะไรที่ค้านสายตามากๆ เมื่อเห็นเด็กคนนึงดูเรียบร้อยกับเรา แต่พออยู่ใน Facebook น้องพร้อมบูลลี่คนอื่น พร้อมเหยียดด่าคนเห็นต่างว่าโง่ จิกกัดประจานคน โคตรคอนทราสอ่ะชีวิต แรกๆ เราก็คิดว่านานๆ ทีมั้ง แต่มันบ่อย ใช่ว่าเราไม่เคยด่าใคร เราเคยนะ เคยจนถึงจุดที่คิดว่ามันไม่ถูก ตอนนี้เราอาจจะเผลอทำอยู่บ้าง แต่พยายามทำให้มันลดลง

เราจะเทแล้วแค่ Unfollow ไปก็ได้ เราทำแบบนี้กับหลายคนเพราะเราเองก็ทนเห็นไม่ไหว แต่กรณีนี้มันเหมือนเราคิดว่ามันคือการเขี่ยขี้ผงไปใต้พรมยังไงไม่รู้ คือน้องแม่มคงไม่มีทางรู้ว่าเรารู้สึกไง น้องคงไม่รู้ว่ามีคนที่คิดว่าเค้าทำไม่ถูก หวังดีหรือมีแก่ใจพอจะบอกน้องไหม แต่บอกดีๆ น้องก็คงไม่รู้สึกและอาจจะรำคาญ งั้นเราก็ร้ายกลับไปบ้างให้รู้ว่านางก็มีสิทธิเจอแบบนี้ถ้านางยังทำตัวแบบเดิมต่อไป บวกกับความรำคาญที่มีคนมาบ่นลับหลังด้วยเรื่องน้อง เราก็แค่อยากจะระบายมันออกไปด้วยการเหน็บแหนมตรงๆ ในสถานะที่น้องโวยวายว่า "ลบคน TOXIC ออกไปจาก Facebook" คือคอนทราสมากอ่ะ น้องยังผลิตความเป็นพิษออกมาให้คนอื่นเสพ แต่ตัวเองยังอยากเอาออกไป WTF

เพื่อนในกลุ่มก็เลยทักขึ้นว่าทำแบบนี้มันก็ไม่ถูก จะทำเหมือนที่น้องทำเพื่ออะไร ลองคิดว่าเมื่อก่อนที่มีปัญหามันเกิดขึ้นเพราะอะไรแบบนี้ที่เราทำเองหรือเปล่า ไปจนถึงที่เราเคยบ่นว่าเพื่อนเราหายๆ ไป บางทีเค้าอาจจะคิดว่าเราเกรี้ยวกราดแบบนี้เลยเฟดตัวออกไปไหม...

เหี้ย เจ็บเฉย...เป็นความเจ็บงงๆ

มันคงเป็นการจี้ใจดำพอดีมั่้ง เราเคยถามตัวเองหลายครั้งว่าถ้ามันจำเป็นเราก็ควรจะลดละเรื่องรุนแรงแบบนี้บ้างเพื่อให้ตัวเองอยู่รอดได้ในสังคม มีเพื่อนฝูงมากขึ้น เราพยายามอยู่บ้างนะ จนเรารู้สึกเหนื่อย เหนื่อยจนถึงจุดที่คิดว่า...งั้นเราอยู่แค่กับตัวเองดีไหมนะ ถ้าการมีความสัมพันธ์มันเหนื่อยขนาดนี้ การเป็นเพื่อนหรือเป็นแฟนถ้ามันดีมันต้องเหนื่อยงี้เหรอวะ โอเค ไม่ไหวอ่ะ เหนื่อยเกินไปจริงๆ พอคิดได้ว่าทำไม่ได้เลยทำใจรับสภาพว่าอาจจะต้องอยู่คนเดียวไปเลย

ครั้งหนึ่งเราเคยยอมถูกล้อเลียนตอนเด็ก คิดว่าเพื่อนคงสนุกดี ไม่เป็นไรหรอก แต่มันไม่เคยมีความสุขเลย เพราะเพื่อนล้อในสิ่งที่เราไม่ได้เป็น หรือการหลอกคนอื่นว่าครอบครัวของเราโอเค ทั้งที่มันไม่โอเค เพียงเพื่อให้หลายๆ คนแฮปปี้ไม่เป็นกังวล เราเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเหมือนก้อนดำๆ ในใจ พอคิดย้อนกลับไปเราเลยเริ่มรู้สึกว่าจริงๆ เราไม่ใช่คนดีเลย เราแค่พยายามเป็นคนดี แกล้งทำเป็นคนดีมาตลอด แล้วมันไม่ช่วยอะไรเลย ไม่ว่าจะเรื่องเพื่อน งาน หรือแฟน บางคนว่าเราตอแหล เราก็เริ่มคิดว่าคงจริง เป็นคนตอแหลที่พยายามเป็นคนดีแล้วไม่เก่งเลยแต่ยังหน้าด้านพยายาม

พอพบจิตแพทย์เข้าปีที่สองมั้ง เราเริ่มคิดว่าแล้วเราจะทนทำไมวะ เราจะเป็นคนดีทำไม เราพยายามเป็นคนดีมาตลอดแล้วลงท้ายคือเราต้องกินยาวันละแปดเม็ดเพื่อรักษาความบ้าเหรอวะ ในเมื่อมองกันว่าเราเหี้ย เราจะพยายามเป็นคนดีทำไม เมื่อก่อนเรามักจะพูดติดปากว่าเรามันคนเหี้ย แต่ไม่เคยหมายความจริงๆ ไม่เคยเชื่อตามมันจริงๆ พูดขึ้นเพื่อเอาใจคนอื่นเพราะรู้ว่าการกระทำของเรามันไม่เคยโอเค พูดแบบนี้ก็เซฟกว่าเยอะเลย

ตอนนี้ก็คิดว่าเออว่ะ เรามันคนเหี้ย ไม่ต้องตอแหลแล้ว
เหี้ยก็คือเหี้ยยยยย เป็นคนเหี้ยที่ตอแหลด้วย
แต่ไม่อยากตอแหลว่าไม่เหี้ยแล้วอ่ะ
อยากด่าคนอื่นออกไปบ้างอ่ะ 

ตอนนี้มาเขียนไดอารี่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คงเหมือนเอเลนอร์ในหนังเรื่อง Byzantium ที่เขียนไดอารี่เล่าชีวิตตัวเองแล้วก็ฉีกทิ้งให้ลอยไปในอากาศ ไม่รู้ความหมาย เพียงอยากเขียนให้มันหลุดออกจากใจไปให้หมด มันจะได้ไม่มีอะไรติดค้างอีก ใจที่อยากบอกความจริงถึงความเลวทรามต่างๆ อยากได้รับการชำระออกไปบ้าง

ถ้าเวรกรรมมันมีรูปร่างก็คงแบบนี้มั้ง ยังไม่ทันมีโอกาสได้พิมพ์แซะน้องเค้าไป ตัวเองก็ได้รับผลกระทบจากมันล่ะ ตอนนี้ไม่อยากทำอะไรเลย แบบอยากโชคร้ายนั่งรถอยู่แล้วมีสิบล้อชน ปังงงง! หายไปเลย หรือตอนที่นั่งพิมพ์อยู่นี่แล้วฟ้าผ่าลงมาพอดี ถ้ามันจะไม่ซวยแบบนั้นก็อยากซุกอยู่ในผ้าห่มทั้งวันทั้งคืน

หรือจริงๆ ไปด่ามันเลยตอนนี้ดีไหมนะ ไหนๆ ก็เป็นคนเหี้ยแล้ว จะมาเหนียมไปทำไม ไปบอกน้องแม่มเลยว่าเธอมันแย่ ดีแต่เหยียดคนอื่น คนแบบเธอไม่สมควรจะมาพูดถึงคนอื่นว่าเป็นพิษ เธอนั่นแหละที่ควรหุบปากไป ถ้าคิดแต่จะพูดด่าคนอื่น เธอก็จะว่าใครเป็นพิษไปไม่ได้นอกจากตัวเอง อ้าว...ก็ด่าตัวเราเองด้่วยนี่แหละ เราเองก็แย่ที่อยากไปด่าเขาแบบนี้เหมือนกัน

ถ้าให้ร่ายยาวแต่เรื่องตัวเอง ก็ดูเหมือนมีแต่พยายามทำให้ตัวเองดูถูกขึ้น ดูน่าสงสาร เราขอเลือกพูดย้ำๆ ไปเลยดีกว่า เออ มึงน่ะคนเหี้ย เพื่อนเกลียดมึงเพราะงี้ มึงควรหัดเอาใจกันบ้าง พูดเรื่องดีๆ ดิ ทุกคนอยากได้ยินเรื่องดี ไม่มีใครชอบโดนด่า อะไรบางอย่างก็ให้แม่งไปซวยเอง มึงไม่ต้องเดือดร้อน อีฟายยยยย นับดูดิทุกวันนี้มึงคุยกับใครเยอะกว่าแมวบ้าง? ไม่มี อีห่า มึงคุยได้แต่กับแมว เพราะแมวมันฟังมึงไม่รู้เรื่องไง มันถึงอยู่กับมึงได้ ถ้าแมวแม่งฟังรู้เรื่องว่าอะไรเป็นอะไร มึงน่ารังเกียจแบบไหน แมวก็ทนมึงไม่ได้หรอก 

ในเมื่อเลือกจะเป็นคนเหี้ยแล้ว ก็เอาให้สุดโว้ย! ถ้าทนแล้วมันเป็นภาระทางอารมณ์มากก็แหกปากมันออกไป โดยเฉพาะกับคนที่ไกลๆ ชีวิตมึง ด่าไปเหอะ อย่างเก่งก็แค่ดูเหี้ยมากขึ้น แต่อะไรที่มันเป็นสีดำอยู่แล้วจะเทสีอะไรไปมันก็เหมือนเดิม #ความเหี้ยก็เช่นกัน

ปลงซะ แล้วอยู่กับมันให้ได้ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ไม่มีที่ให้อยู่แล้ว จิตแพทย์ก็ช่วยเรื่องพวกนี้ไม่ได้นะ มีแต่เรานี่แหละที่ช่วยตัวเองได้เท่านั้น เหี้ยแล้วต้องแข็งแกร่ง ไม่อยากทนแล้ว อยากแหกปากออกไปดังๆ พอกันที พวกมึงนะพอกันที เลิกมานั่งร้องไห้คนเดียวเพราะอะไรที่ตัวเองเป็นคนเริ่มได้แล้ว อย่ามาโง่ อย่ามาทำเรียกความสงสารให้กับสิ่งที่ตัวเองเลือกจะเป็นเอง

เปลืองน้ำตาเปล่าๆ ถ้าร้องไห้ไปแล้วไม่ได้ทำให้คิดว่าตัวเราพลาดตรงไหน จะร้องไห้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา ร้องให้ตายยังไง มึงผิดก็คือมึงผิด มันไม่มีทางถูกหรอก ไม่มีสิทธิเจ็บปวดกับการคิดจะทำร้ายคนอื่นแล้วถูกทำร้ายกลับมาบ้าง ไม่ดิ มันไม่ใช่การทำร้าย มันคือการเตือนด้วยตรรกะที่รับกันดีเลย ขนาดตัวมึงเองยังรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ แกลองคิดดูว่าถ้าแกด่าไปแล้วจริงๆ จะเจออะไรบ้าง

เลิกร้องไห้แล้วไปตายซะ 
.
ล้อเล่น แค่อยากพูดออกมาให้ใครที่อาจจะผ่านมาได้ยิน หลายครั้งที่เราดิ่ง เรามักจะพูดถึงตัวเองแบบนี้ แค่พูดนะ อาการเราดีขึ้นมามากแล้ว แค่นี้ไม่ตายหรอก พรุ่งนี้ก็เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นอ่ะ เป็นแค่อีกโมเม้นต์นึงที่เราจะก้าวข้ามมันไป (คนเดียว)

ไหนใครบอกจะเลิกทนนะ ขอขำที
SHARE
Written in this book
บันทึกลูกกวาดบนถนนสีเทา 
รวมไดอารี่สำหรับปี 2019 ตั้งใจว่าไม่เขียนเยอะขึ้น ก็จะเขียนน้อยลง การเขียนน้อยลงในนี้ แสดงว่าอาการดีขึ้นมากๆ แล้่ว
Writer
LILITU
Vampire
Prof. of Being Dead insides. A Girl who obsessed with Death, Crime, Cat and Night Creatures. Nothing more...nothing less. [http://fb.com/lilith.in.the.moon]

Comments