[SF]เซนเซย์ -3- #ยุจบี๋

ความสัมพันธ์บางทีก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนสองคนเสมอไป..





"วันนี้ไปด้วยกันนะ"

ยูจินพูดขึ้นมาหลังจากที่ติดกระดุมบนข้อมือเสร็จ อึนบีครางรับในลำคอระหว่างที่กำลังนั่งทาลิปสติกอยู่ที่หน้ากระจก







"อาทิตย์หน้ายูมีค่ายที่ต่างจังหวัดแหละ แต่ไม่อยากไปเลย"

ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนกว้าง ร่างสูงก็บ่นออกมาเบาๆ อันที่จริงก็อยากงอแงอยู่หรอก แต่ติดอยู่ที่ว่าพี่อึนบีก็มีเรื่องที่ต้องให้คิดอยู่เหมือนกัน เขาจึงไม่อยากทำตัวมีปัญหา

"มันขาดไม่ได้นี่คะ ยูก็ต้องอดทนนะ"

อึนบีพูดปลอบใจเด็กในโอวาทให้มีกำลังใจในการลงพื้นที่ทำกิจกรรม ที่จริงเธอก็พอจะรู้ว่าคนตัวสูงชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร ก็อย่างที่ว่าคบกันมาตั้งแต่ยูจินอยู่ปีหนึ่งจนตอนนี้เจ้าลูกหมาก็อยู่ปีสามเข้าไปแล้ว จะไม่รู้ความชอบส่วนตัวเลยก็คงจะแปลก

"ออกค่ายมันไม่เห็นจะเกี่ยวกับรายวิชาที่เรียนตรงไหนเลยนี่นา"

"จิตอาสาไงคะ"

"ยูไม่อยากอยู่ห่างพี่.."

คนตัวสูงหันมามองกันแวบนึงก่อนจะหันกลับไปโฟกัสถนนและตั้งใจขับรถต่อ

"แล้วนี่ไปกี่วันคะ?"

"สามวันสองคืนเลย"

"เอาน่า.. แปปเดียวเอง"

เสียงโอดครวญดังไล่หลังทันทีที่เธอพูดจบ ไอหมายักษ์ตอนนี้กำลังทำตัวเป็นหมาดื้อที่งอแงไม่อยากไปออกค่าย 

"ไม่อยากงอแงเลย กลัวพี่เบื่อกัน"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ หื้ม?"

"พี่เองก็มีงานเยอะอยู่แล้ว ยูไม่อยากเพิ่มภาระให้พี่ ไม่อยากให้พี่มาปวดหัวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

พอได้ยินอีกคนพูดแบบนี้ก็ทำให้อึนบีถึงกับหลุดยิ้มออกมา ใครจะไปคิดว่าเด็กที่เอาแต่ใจตอนนั้นจะโตขึ้นมากขนาดนี้ ห่วงความรู้สึกของเธอซึ่งแต่ก่อนแทบจะไม่แคร์อะไร ออกจะเอาแต่ใจเสียด้วยซ้ำ ยูจินโตขึ้นมากจริงๆ

"ยูอยากทำอะไรก็ทำได้นะ ถ้าเรื่องไหนที่ยูอยากพูดหรืออยากระบายความในใจก็พูดมาเถอะค่ะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก"

"อือ"







อึนบีแยกกับยูจินที่ด้านหลังของตึกเรียน ด้วยความที่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นจึงทำแบบนี้ตั้งแต่ตอนอึนบีย้ายมาสอนที่นี่วันแรก ความสัมพันธ์ของเธอและคนตัวสูงไม่ควรที่จะมีคนในมหาลัยรู้ มันคงไม่เป็นที่ยอมรับหากเรื่องนี้แพร่ออกไป ดังนั้นจึงมีแค่เธอและยูจินเท่านั้น

ร่างเล็กของอาจารย์สาวรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อนึกได้ว่าลืมชีทการสอนไว้บนโต๊ะ อีกห้านาทีจะถึงเวลาเรียนแล้วจึงต้องรีบเดิน ระหว่างที่กำลังจะออกจากห้องพักหลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ดันมีคนมาขวางทางเสียก่อน

"ดาเนียล.."

"ไม่เจอกันนานนะครับอาจารย์ควอน สบายดีมั้ยครับ?"

น้ำเสียงยียวนจากร่างสูงตรงหน้าทำให้อึนบีขมวดคิ้ว เขาต้องการอะไรกับเธอกันแน่ จะบอกว่าเขาชอบเธอก็คงไม่ใช่เหมือนแค่อยากกวนประสาทไปเสียอย่างนั้น

"กรุณาหลบด้วยค่ะนักศึกษา อาจารย์มีสอนตอนเก้าโมง"

เธอเลี่ยงไม่ตอบคำถามของอีกคนเลยรีบตัดบทก่อนที่จะได้สาวความกันยาวกว่านี้ ดาเนียลยกยิ้มมุมปากเบาๆก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของอึนบีเบาๆ แต่กลับทำเอาเธอใจกระตุกวูบ

"เมื่อกี้ผมเห็นนะ..มากับยูจินทุกวันแบบนี้คงจะไม่ใช่แค่อาจารย์กับนักศึกษาธรรมดาแล้วสินะครับ"

"เธอต้องการอะไร.."

"..นอนกับผมสิ"

"..."

"แล้วเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ นอกจากผม ยูจิน แล้วก็อาจารย์"

"ไม่มีทาง"

"คิดบ้างก็ได้น่า แลกกับอนาคตที่สดใสของตัวเองไง"

"อาจารย์ควอนครับ"

เสียงของยูจินดังขึ้น อึนบีหันไปมองพร้อมกับส่งสายตาขอความช่วยเหลือ เธอไม่อยากอยู่กับดาเนียลลำพังแบบนี้ เขาอันตรายเกินไป 

ร่างสูงของยูจินเดินเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างดาเนียลและอึนบี ร่างเล็กของอาจารย์สาวยื่นมือออกไปคว้าชายเสื้อของยูจินด้วยความเคยชิน แนบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างกับต้องการที่พึ่งพิง

ก่อนหน้านี้ยูจินรู้สึกไม่สบายใจที่อึนบียังไม่เข้าห้องสักที ด้วยความที่วันนี้เขามีเรียนกับร่างเล็ก แต่ผ่านมาแล้วเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีวี่แววของอีกคนเลยจึงเดินออกมาตาม พอมาถึงก็เจออึนบีโดนขวางทางไว้แบบนี้

"มีธุระอะไรกับอาจารย์ควอนงั้นหรอ รู้ไหมว่าอาจารย์มีสอนตอนเก้าโมง"

"อืมม..ไม่รู้สิ เพราะฉันไม่ได้อยู่กับอาจารย์ตลอด24ชั่วโมงเหมือนแก"

"แกพูดอะไร"

"แกรู้อยู่แก่ใจดียูจิน.. ไว้เจอกันในคลาสนะครับอาจารย์ควอน"

ดาเนียลหมุนตัวเดินออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ยูจินขบกรามเเน่นก่อนจะหันหลังกลับไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เงยหน้ามองกันอยู่

"มันรู้?"

"..อือ"

"มันรู้ได้ยังไง"

"เขาบอกว่าเห็นเรามาด้วยกัน.."

"...."
"พี่ว่าเราค่อยคุยกันเรื่องนี้ดีกว่ามั้ยคะ ตอนนี้ไปเรียนก่อนดีกว่านะ"

"..ก็ได้"





"คาบหน้าสอบนะคะ อย่าลืมอ่านหนังสือกันมาล่ะ"

อึนบีแอบหันไปมองยูจินด้วยความกังวล ตั้งแต่เริ่มสอนจนถึงเลิกคลาสเขาไม่แม้แต่จะยิ้มหรือหัวเราะกับเพื่อนเลยด้วยซ้ำ ดูเหมือนมีเรื่องอะไรให้คิดอยู่ในใจ เธอไม่ชอบยูจินเวลาทำหน้าเคร่งเครียดอย่างนี้เลย ยูจินของเธอน่ะเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าทำหน้านิ่งเหมือนหุ่นยนต์เป็นไหนๆ

ร่างสูงนั่งรอจนกว่าในเพื่อนในห้องจะทยอยออกกันไปจนหมดถึงเดินเข้ามาหากัน เขาวางกุญแจรถไว้บนกระเป๋าสะพายไหล่ของอึนบีก่อนจะหลุดพูดประโยคที่อึนบีถึงกับขมวดคิ้ว

"ถ้าสอนเสร็จแล้วพี่เอารถกลับไปเลยนะ เดี๋ยวยูกลับแท็กซี่เอง"

"ทำไมล่ะคะ?"

ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงไม่กลับพร้อมเธอ

"เดี๋ยวมีคนอื่นมาเห็นอีกมันจะไม่ดี"

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่"

"ไม่ได้หรอก ถ้าเรื่องมันบานปลายขึ้นมาคนที่เสียหายไม่ใช่ยูแต่เป็นพี่นะ"

"...."

"ทำตามที่ยูขอเถอะนะครับ"




อึนบีเดินกลับมาที่ห้องพักด้วยความว้าวุ่นใจ ไม่ใช่ว่าเธอกังวลเรื่องที่จะมีคนรู้ แต่เธอไม่อยากให้เรื่องของเธอกับยูจินเป็นแบบนี้ เหมือนระหว่างเรามันมีระยะห่างบางๆกั้นอยู่ ตั้งแต่ที่เขาไม่ยอมออกไปกินข้าวกับเธอเหมือนทุกวัน ไหนจะเรื่องแชทที่ไม่ได้ตอบเธอ ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะตอบกลับมาเลย

"ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรรึเปล่าเจ้าอึง"

เจี๋ยฉงเอ่ยทักอาจารย์รุ่นน้องทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะตัวเอง เธอเห็นอึนบีขบริมฝีปากเหมือนกำลังคิดมากมาตั้งแต่อยู่หน้าประตูห้องจนตอนนี้มาถึงโต๊ะแล้วก็ยังไม่เลิกทำอีก ด้วยความเป็นห่วงจึงอยากเป็นที่ปรึกษาให้เผื่ออึนบีมีเรื่องไม่สบายใจและอยากหาคนรับฟัง อย่างน้อยก็น่าจะช่วยได้บ้าง

"จะว่ามีก็มีแหละพี่เจี๋ย"

"บอกพี่ได้มั้ย หรือเป็นความลับ?"

"ถ้าสมมติพี่กำลังคบกับคนๆนึงอยู่ แต่กลายเป็นว่าความรักของพี่กับเขามันเป็นเรื่องต้องห้ามพี่จะทำยังไงคะ?"

อึนบีไม่ได้ตอบคำถามของเจี๋ยฉงแต่เลือกที่จะถามกลับไปแทน อาจารย์รุ่นพี่ทำหน้าคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะตอบคำถามให้ร่างเล็กได้หายสงสัย

"สำหรับตัวพี่ ความรักมันเป็นสิ่งที่ดีนะ มันไม่ผิดที่เราจะรักใครชอบใคร แต่มันขึ้นอยู่ที่ตัวเราว่าเราจะจัดการกับมันยังไงมากกว่า"

"...."

"พี่ไม่รู้นะว่ารักต้องห้ามของเจ้าอึงหมายถึงห้ามในรูปแบบไหน แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับคนที่มีสายเลือดเดียวกันอันนี้มันก็แน่อยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ มันอาจจะไม่ผิดที่เรารู้สึก แต่คนรอบข้างเขาอาจจะมองว่าเรามีความคิดที่ผิดแปลกไปจากสิ่งที่เขากำหนดไว้ อีกอย่างมันมีเรื่องของศีลธรรมเข้ามาเกี่ยวด้วย"

"...."

"แต่ถ้าถามตัวพี่ว่ามันผิดมั้ย.. มันก็ไม่ผิด แต่เราต้องรู้ขอบเขตของมันว่าทำได้มากน้อยขนาดไหนก็แค่นั้น ชอบได้รักได้แต่ต้องหักห้ามใจน่ะ"

"แล้วถ้าเป็นอาจารย์กับนักศึกษาล่ะคะ.. พี่ว่ามันผิดมั้ย"

เอ่ยถามด้วยความไม่มั่นใจ แต่เธอก็อยากรู้ว่าในมุมมองของคนอื่นจะมองเรื่องนี้ไปในทิศทางไหน จะเป็นไปทางเดียวกันกับเธอรึเปล่า

"พี่ว่าไม่ผิดหรอก อย่าเอาอะไรมาตัดสินเลยว่ามันถูกหรือมันผิด ถ้าตัดเรื่องของคนที่มีสายเลือดเดียวกันออกมันก็ได้ทั้งนั้นแหละ ความรักมันไม่ได้ถูกจำกัดให้อยู่แค่ในกรอบหรอกนะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"นี่เราเครียดเรื่องนี้อยู่หรอ"

"ค่ะ"

"อ่า.. พี่พอจะเดาออกแล้วแหละ"

"พี่เจี๋ยหมายความว่ายังไงหรอคะ?"

อึนบีตกใจจนเผลอกำมือแน่น เหงื่อออกจนรู้สึกได้ถึงความเปียกของฝ่ามือ

"กับยูจินใช่มั้ย?"

"...."

"เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่สินะ.. ที่จริงพี่ก็พอจะรู้มาสักพักแล้วแหละ แต่ก็ไม่ได้เอาไปพูดกับใครหรอกสบายใจได้"

"..ขอบคุณนะพี่เจี๋ย"

"พี่เข้าใจ ถึงบอกไงว่าความรักมันไม่มีถูกหรือผิด"

"ตอนนี้เค้ามีเรื่องที่มันแย่กว่านั้นด้วยนะสิพี่"

"เรื่องอะไรหรอ"

"นอกจากพี่แล้ว.. ก็ยังมีอีกคนนึงที่รู้เหมือนกันค่ะ"





                           TBC








SHARE

Comments