[2]มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
หลังจากวันนั้น
เธอที่เราสนิทที่สุด
เรารักเธอเหมือนเพื่อน เหมือนน้องแท้ๆ
มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...

เรายังโกรธที่เธอหนีกลับ
เป็นเหตุผลที่เราไม่ทักเธอ
แล้วเธอล่ะมีเหตุผลอะไร ที่เธอก็ไม่ทักเรา
ต่างฝ่ายต่างทำให้เรื่องราวมันเงียบแบบนี้ต่อไป
เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เราก็จะทำแบบเธอ

จากที่ไปเรียนด้วยกันทุกวัน
เราเลือกที่จะไปคนเดียว เธอก็ด้วย
จากที่นั่งข้างกันทุกวัน
จากวันนั้นเธอเลือกที่จะนั่งแยก

‘มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ’
คือประโยคที่เราคิดวนเวียนในหัว
เราเลือกที่จะถามเพื่อนที่มาจากที่เดียวกับเธอ
คนที่เป็นเพื่อนของเธอมาก่อน
ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันคืออะไร
เพื่อนเธอบอกเราว่า เธอชอบที่จะเป็นจุดสนใจ
เธออยากให้ทุกคนใส่ใจเธอ
เพื่อนเธอบอกว่า เธอเล่าให้ฟังว่า ที่ร้านกาแฟ...
เรา3คนถ่ายรูปกันไม่ชวนเธอ

...
พอได้ฟังเหตุผลนี้ เรากับอีก2คนมองหน้ากัน
สายตาแทบจะว่างเปล่า
การที่เพื่อนจะถ่ายรูปกันมันต้องเชิญด้วยเหรอ?
ทั้งๆที่อยู่ร้านกาแฟ Aถือกล้องถ่ายตัวเอง
BกับC ก็แทบจะเสนอหน้าเข้าเฟรมด้วย
ทั้งๆที่A ไม่ได้เอ่ยปากชวนด้วยซ้ำ
มันคือฟิลลิ่งของความเป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ
หรือพวกเราเข้าใจผิดไป?

เธอบอกเพื่อนเธออีกว่า
ตอนที่ถึงดอยแล้ว เรา3คนเดินเล่นกันไม่สนใจเธอ
ไม่สิ มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น
เธอจำได้ไหมว่าเราใส่ใจเธอ
ตั้งแต่ขี่มอไซค์ขึ้นดอยแล้ว
เราชวนเธอคุยตลอด
ทำไมเธอไม่ตอบเราล่ะ
คำว่าไม่สนใจของเธอมันคือยังไงอ่ะ
พวกเรางงจริงๆ

เหตุการณ์มันดำเนินมาขนาดนี้แล้ว
แต่ต่างฝ่ายก็ยังไม่คุยกัน

หรือการที่ทุกฝ่ายเงียบมันทำให้ปัญหาไม่ถูกแก้ไข

ทุกอย่างมันเริ่มเลวร้ายขึ้น

เธอเริ่มทะเลาะกับเมทในห้อง
ก่อนจะเกิดเรื่อง เราไปห้องเธอทุกวัน
เรารู้จักเมทเธอ เมทเธอมาบอกเรา
ว่าทะเลาะกับเธอ 
เราเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราให้เมทเธอฟัง

ใช่เราอาจจะผิด ที่เล่าเรื่องของเราให้คนอื่นฟัง

จนวันหนึ่งที่เธอทะเลาะกับเมทอีกครั้ง
เมทเธอหลุดชื่อเราออกมา
เราไม่รู้ว่าเธออัดอั้นอะไร 
ในการทะเลาะของพวกเธอถึงได้มีแต่ชื่อเรา
เรารู้ เพราะเมทเธออัดเสียงตอนทะเลาะมาให้ฟัง

มันอาจจะดูแย่ ที่ทุกคนเหมือนทำไม่ดีกับเธอ
ที่ขนาดทะเลาะกันยังอัดเสียงเธอมาให้เราฟัง

แต่ทำไมอ่ะ พวกเธอทะเลาะกันแท้ๆ
ทำไมการทะเลาะนั้นถึงมีแต่ชื่อเราอ่ะ
เราทำอะไรผิดวะ

กลังจากที่ได้ฟังคลิปเสียง
มันก็ยิ่งแย่มากกว่าเดิม
เราไม่ทักเธออีกต่อไป
เราไม่สนใจเธอ เหมือนที่เธอรู้สึกแล้วจริงๆ


จนวันที่ใกล้จะปิดเทอม
เรารู้จากเพื่อนเธอว่าเธอจะลาออก

วันนั้นแหละ เราตัดสินใจทักไปหาเธอ
แต่เราเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่ผ่านๆมา
เราถามเธอแค่ว่า จะลาออกจริงๆเหรอ
เธอจะไปอยู่ไหน วางแผนต่อจากนี้หรือยัง
ที่บ้านว่ายังไงเรื่องนี้ ตัดสินใจดีแล้วเหรอ
เธอบอกว่าเธอพอแล้วกับที่นี่
เธอบอกว่าขอบคุณที่เราเป็น ‘บทเรียน’ ให้กับเธอ

เธอรู้ไหมว่าคำนี้มันติดอยู่ในใจเรามาตลอด
การที่เป็น ‘บทเรียน’ ให้ใครสักคน 
ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าบทเรียนนั้นคืออะไร
เธอว่าเราจะรู้สึกยังไง

หลังจากวันนั้นเราก็จากกัน

...เธอหายไปแล้ว 

  เธอไม่กลับมาอีกแล้ว...


เรารักเธอนะ 
เธอคือเพื่อนคนแรกในรั้วมหาลัย
แม้ว่ามันจะกลายเป็นอดีตไปแล้วก็ตาม



                 จากเรื่องจริง ของเพื่อนคนแรก
                                 ที่ทำความรู้จักกัน.


SHARE

Comments