ไม้ใกล้ฝั่ง ไม้แก่ ไม้อ่อน
ด้วยความที่ตอนนี้อยู่บ้านใหญ่ (บ้านหลักในครอบครัวใหญ่ เป็นบ้านของตายาย) แต่ยังอยากหามุมส่วนตัวเพื่อหลบงานเลี้ยงมานั่งกินข้าว เลยตัดสินใจเข้าไปกินในห้องพ่อใหญ่ (ห้องคุณตา) ที่ไม่ได้ไขเข้ามาเป็นปีแล้ว

หลังจากสุ่มไขกุญแจในพวงเป็นดอกที่สาม ประตูก็เผยอออก พร้อมกับภาพจำที่ไหลเข้ามาตัดกับภาพตรงหน้า ผมย่างบนพื้นไม้เก่า พื้นเจ้ากรรมสะเทือนเบา ๆ เป็นการต้อนรับ ถ้าพ่อใหญ่ยังอยู่ เขาคงบ่นให้ผมเดินเบา ๆ ด้วยเหตุผลที่ว่า "ผีบ้านผีเรือนตกใจหมด" ไม่ก็ "เดี๋ยวเงินทองไหลออก" เหมือนเดิม สภาพข้างในนั้นถึงจะรีโนเวตไปบ้างแล้ว แต่ก็มีเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นที่ยังอยู่เหมือนเดิม คือเตียงไม้สักที่เขาเคยนอน ตู้กระจกโบราณที่เขาชอบเอาเบียร์ไปซ่อน รูปถักโครเชต์ที่ดูจะพิเศษกว่ารูปอื่น ๆ และรูปหลาน ๆ ตั้งแต่สมัยผมยังเรียนอยู่ประถม

ด้วยความที่เฟอร์นิเจอร์ต่างถูกผ้าคลุมไว้ทั่ว ผมเลยตัดสินใจนั่งบนพื้นที่มีฝุ่นจับบาง ๆ เหมือนที่เขาเคยนั่งคนเดียวในห้องจนชินตา เจ็ดปีผ่านไป ผมเพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกของเขาที่เคยชอบตอแยให้หลาน ๆ ไปหา บรรยากาศในห้องของคนแก่มันมีกลิ่นอายของความเหงาปนกับ nostalgia อยู่อย่างเข้มข้น แม้แต่เสียงเพลงกระหึ่มจากงานเลี้ยงข้าง ๆ ยังช่วยบรรเทามันไม่ได้ และความจริงที่ว่า เขาเก็บรูปหลาน ๆ ไว้ตรงหัวนอน ในมุมที่เขามองเห็นได้จากที่นั่งประจำบนพื้นของเขา ทำให้บรรยากาศนี้ยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าไปอีก

ผมนั่งยิ้มคนเดียว มือก็ตักข้าวกินไปเรื่อย พร้อมหวนรำลึกความหลังที่ผมไม่เคยคิดจะแคร์ สักพัก เสียงประตูดังขึ้น แม่ผมเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ผมเปรยเรื่องนี้ขึ้นมา แล้วฟังแม่โพนทะนาถึงพ่อของเธออยู่พักใหญ่ ถ้าเขานั่งอยู่ข้าง ๆ ก็คงนั่งส่ายหัวเบา ๆ กับการเผาพ่อตัวเองให้ลูกฟังยับขนาดนี้

"พอถึงตาแม่ จะปล่อยให้แม่นั่งเหงาแบบนี้มั้ย"
น้ำเสียงแม่ติดตลกเบา ๆ กับคำถามที่เคยถามครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้ มันเป็นการติดตลกที่แห้งผากเอามาก ๆ ผมชะงัก ความรู้สึกเมื่อครู่พรั่งพรูเข้ามาในหัว

"มันจำเป็นนี่ครับ สมัยแม่ก็เหมือนกันนี่"
ผมพูดความจริงออกไปเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกแปลกออกไป แม่ยิ้มจาง ๆ ลุกขึ้นหันหลังเดินกลับ ก่อนหันกลับมาพูดทิ้งท้าย

"งั้นแม่จะรอนะ"

ผมพยักหน้าเบา ๆ แม้ว่าเธอจะออกจากห้องไปแล้วก็ตาม ผมเก็บจานชาม กวาดตาไปที่รูปเก่า ๆ แล้วจ้องเตียงประจำที่พ่อใหญ่เคยนอน ผมเอื้อมมือไปปิดไฟโดยไม่ละสายตาจากมัน ค่อย ๆ แง้มปิดประตูจนภาพเตียงตรงหน้าละลายหายไป และแล้วผมก็กลับเข้าสู่แวดล้อมของงานเลี้ยงอีกครั้ง

แต่บรรยากาศของมันยังคงกรุ่นตรึงอยู่จนถึงตอนนี้
SHARE
Writer
Virtuoso
Complicated
Pretty dead. Pretty alive.

Comments