คาถาของพ่อ
ในหนึ่งช่วงชีวิต เราคงมีคำสอนของพ่อ ผ่านหู ผ่านตาเรามากมายหลายเรื่อง พวกเธอจำอะไรได้บ้าง
...
นึกถึงวันที่ฉันต้องออกจากบ้านเป็นวันแรก
ฉันที่ตื่นเต้นไปพร้อมๆ กับแม่และยาย ในชุดเครื่องแบบนักเรียนอนุบาลสดๆ ใหม่ๆ แม้จะคันยิบๆ แต่ความกังวลมันล้นเกินจะบอกใคร

พ่อเดินเข้ามาหา ยิ้มอ่อนโยน พูดเหมือนความคิดของฉันมันรอให้แกอ่านบนหน้าผาก
"ไม่ต้องกลัวนะ เราเก่งมากเลยลูก ใส่ชุดนักเรียนนี่แล้วหล่อจริงๆ นะเรา"
"แล้วพ่อจะอยู่กับผมที่โรงเรียนไหม" ฉันถามด้วยความกลัวของเด็ก 4 ขวบ
"เราไปเรียน ก็เหมือนกับพ่อไปทำงานไง เลิกเรียนแล้ว ก็กลับบ้านมาเจอพ่อเจอแม่เหมือนเดิม" มือใหญ่หนา เอื้อมมาบีบไหล่ฉันเบาๆ
"เอางี้ เราโตพอที่จะไปโรงเรียน ก็ถึงเวลาที่พ่อจะบอกคาถาวิเศษให้เราแล้ว"
"คาถาวิเศษเหรอครับพ่อ อะไรอ่ะ" ฉันตื่นเต้น แต่ไม่คนละแบบกับเมื่อกี้ อะไรหว่า ไปเรียนต้องท่องคาถากันด้วยเหรอ

"ท่องตามพ่อ และจำไว้ดีๆ นะ แค่ 4 คำเอง เอาไว้ใช้ที่โรงเรียนแล้ว ใครๆ ก็จะรักเรา"
ฉันลืมตาแป๋ว หูผึ่ง ตั้งใจเต็มที่ ความกลัวเรื่องที่โรงเรียน วิ่งหนีไปไหนไม่รู้แล้ว

พ่อพูดช้าๆ
"สวัสดี ทุกคนที่เราเจอที่โรงเรียนนะ 
ขอบคุณ ทุกคนที่ช่วยเรา ให้ขนม ตักข้าว ให้เรา
ขอโทษ ถ้าเราเผลอทำให้เขาโกรธ หรือ เราทำผิด แล้วก็
ไม่เป็นไร ถ้าเพื่อนหรือใครเผลอมาทำเรา จำได้ไหม ลองท่องซิ"

เพราะ 4 คำนี้หรือเปล่า ทีทำให้ฉันต้องท่องและคิดวนไปมาตลอดทางไปโรงเรียน จนลืมความกลัวของวันแรกไปเสียสิ้น มัวแต่คิดว่า จะ "สวัสดี" ใคร จะ "ขอบคุณ" คนอื่นๆ เรื่องอะไร แล้วจะ "ขอโทษ" ใครในตอนไหน รวมถึง ไอ้คำว่า "ไม่เป็นไร" พูดไปแล้วจะยังไงต่อ ก็ยากอยู่นะ ตามประสาเด็กอนุบาล แต่ฉันก็มั่นใจว่าฉันจำคาถานี้ได้แน่นอน

ก่อนเดินเข้าโรงเรียนด้วยความมั่นใจ ฉันอดถามพ่ออีกคำถามนึงไม่ได้
"พ่อครับ แล้วทำไมคาถาพ่อมันง่ายจังนะพ่อ?" 

พ่อฉันยิ้ม..
SHARE
Writer
Khon_Khang_Care
Listener and Sharing
คนข้างแคร์ แชร์ด้วยกัน -- ในโลกที่เหมือนจะเล็กแต่เรากลับรู้สึกอ้างว้างกว่าเดิม ที่นี่ขอเป็นที่แวะพัก เพื่อนั่งคุย ปรับทุกข์ เสริมสุขกัน มาแลกเรื่องเล่า มุมมอง ที่เติมเต็มให้เรากลับไปเดินทางต่อ ด้วยพลังและกำลังใจ (https://www.facebook.com/profile.php?id=100038621946497)

Comments