เธอ..ความสุขที่เข้ามาและผ่านไป
มันก็นานมาแล้วที่เราไม่ได้พบกัน
นานเสียจนฉันเกือบลืมว่าครั้งนึง
ฉันเคยได้พบกับเธอ “พี่ชายของน้อง”

จริงๆหลังจากใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาลัยมาเรื่อยๆ มันก็สังเกตได้อย่างนะ น้องปี1กับซีเนียร์มันสนิทกันยากพอตัวอยู่นะ ก็มีแต่ก็ส่วนน้อย และฉันเป็นคนนึงที่สนิทกับเนียร์คนนี้แบบงงๆ ด้วยความที่ฉันมีนิสัยห้าวและแมนมากๆ อะไรไม่รู้ไปถูกใจเธอจนได้ชื่อว่าเป็นน้องชายของเธอเสียนี่

เพราะคำว่าน้องชายนี่แหละมันคงทำให้เราสนิทกันจนเกินไป อย่าลืมสิฉันแค่เฟรชชี่ที่เพิ่งเข้ามาในนี้นะ ฉันยังอ่อนต่อโลกและฉันก็ยังคงเป็นผู้หญิงอยู่นะ…

‘อยากอยู่ด้วยตลอดจัง’ นั่นเป็นสิ่งแรกที่ฉันคิด แย่แล้วฉันติดเธอมากไปรึเปล่า เธอจะรู้ตัวไหมนะ จากก่อนหน้านี้แค่พบเจอและทักทาย กลับรู้สึกสะอึกทุกครั้งที่ได้พบ ใจเต้นแรงทุกครั้งที่เธอเดินเข้ามากอดคอ แต่คงไม่รู้หรอก ไม่งั้นคงไม่ทำกับฉันแบบนี้

และแน่นอนสิ่งที่สำคัญที่สุดในเรื่องนี้ คนนั้นของเธอ… รู้มั้ยฉันต้องรู้สึกผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลาที่ต้องเจอเธอเดินมาพร้อมกัน ในใจก็รู้สึกนิดๆนะแต่คงแสดงอะไรออกมาไม่ได้ มันยิ่งตอกย้ำและทำให้รู้สึกผิดเข้าไปอีกเมื่อฉันดันไปสนิทกับเธอทั้งสองคน เอาจริงๆฉันไม่เคยเสียใจนะที่เธอจะมีคนที่เคียงข้างอยู่แล้ว ฉันกลับยินดีด้วยซ้ำ เขาดีและคู่ควรกับเธอจริงๆ

สำหรับเธอฉันอาจเป็นแค่เด็กคนนึงที่เธอเข้ามาทำความรู้จักสนิทสนมด้วยก่อนจบเท่านั้น แต่สำหรับฉันเธอคือทุกอย่างของฉันในตอนนั้นจริงๆถึงจะไม่เคยบอกก็เถอะ สอนเหมือนพี่ชาย คุยเล่นแบบเพื่อน แถมงี่เง่าเป็นเด็กไปด้วยอีกอย่าง แต่ความรู้สึกทั้งหมดของฉันที่มีต่อเธอฉันขอยังคงเก็บไว้แล้วกัน ขอให้มันเป็นความลับที่อยู่ในใจของฉันต่อไปเรื่อยๆ

ฉันต้องขอบคุณเธอมากจริงๆที่ทำให้ชีวิตปีแรกในมหาลัยของฉันมันมีสีสันได้ขนาดนี้ เธอได้ทั้งนำสิ่งที่ดีและสิ่งที่ไม่ดีเข้าในชีวิต อะไรที่ดีฉันคิดและนำไปใช้ อะไรที่ไม่ดี…แย่จังที่ฉันก็ยังทำอยู่มาจนถึงทุกวันนี้

ฉันดีใจนะในช่วงแรกที่เธอจบไปแล้วยังคงมีส่งข้อความมาหากันบ้าง แวะเข้ามาทักทายที่มหาลัยบ้าง แต่ฉันเข้าใจเมื่อเธอกัาวไปอีกขั้นนึงของชีวิตมันคงเป็นเรื่องยุ่งยากที่จะกลับมาทำอะไรเหมือนแต่ก่อน

ตอนนี้ฉันก็ปีสามแล้ว มันรวดเร็วเสียจนน่าใจหาย ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีฉันกลายเป็นพี่ที่ดีอย่างที่เธอเคยพร่ำบอกฉันไว้ก่อนที่จะจากกันไป ฉันยังคงจำได้นะป้ายวันบายเนียร์ที่ฉันกับเพื่อนๆหลายคนช่วยทำ มันเขียนเป็นภาษาอังกฤษประมาณว่า “เราจะไม่พูดคำว่าลาก่อน แต่เราจะพูดกันว่าแล้วพบกันใหม่” เธอหันไปมองที่ป้ายก่อนจะพูดกับฉัน ‘แล้วเจอกันนะ’ ฉันยังรอวันที่เธอกลับมาพูดคำนี้อีกครั้งอยู่นะ

อันที่จริงฉันลืมเธอไปแล้วนะ ถ้าเพื่อนไม่ส่งรูปมาว่าเจอเธอฉันก็คงไม่หวนกลับมาคิดถึงเรื่องเก่าๆของฉันกับเธออีก คนอะไรนิสัยไม่ดีบอกว่าจะกลับมาหากัน แต่โผล่ไปอยู่ร้านเหล้ากับใครที่ไหนไม่รู้ เดี๋ยวฟ้องแฟนเธอหรอก!!

คิดถึงนะคะพี่ชายจากน้องชายสุดสวยของพี่เอง :)



SHARE
Writer
jollybearz
Daydreamer
มนุษย์คิดมากที่ทำเหมือนปล่อยวางได้

Comments