Thanks, May 2019 You passed me to the next step
-บันทึกเราเอง-
หลังจากมีอาการดำดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้า แล้วดาวน์ตัวเองสุดฤทธิ์ เราก็ค้นพบว่า เราเบื่อตัวเองสุดๆที่เป็นแบบนี้ เราโกรธตัวเองตลอดเวลา เราโมโหกับความไม่เอาไหน และไม่เคยให้อภัยตัวเองเลยซักครั้งกับการพยายามทำอะไรก็แล้วแต่ เราโกรธตัวเองที่พยายามแล้วก็ไม่เคยทำอะไรได้สำเร็จซักอย่าง เราทบทวนเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ประสบการณ์ ความรู้สึก แล้วทบทวนว่าเราล้มเหลวแค่ไหน จากนั้นก็ทิ้งดิ่งสู่ความโกรธและโมโหตัวเองเสมอมา จนรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่จนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่
“ เราไม่เคยให้อภัยตัวเอง “เรามักจะมองข้ามสิ่งดีๆ เรามองไม่เห็นหนทางข้างหน้า เราเจอแต่ปัญหา เราไม่มีทางแก้ไข เราทนไม่ไหว เราเหนื่อยเกินที่จะสู้ต่อไป เรารู้ว่ายิ่งสู้ยิ่งรู้สึกเหนื่อยมาก เรากดดันตัวเองให้เดินต่อไป เราลากตัวเองเพื่อเจอกับปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ปัญหาจะเล็กแค่ไหน เราก็รู้สึกว่ามันคือก้อนหินใหญ่ๆก้อนหนึ่งที่เราต้องพยายามสุดแรงเพื่อยกมันทิ้งไป เราบ่นกับตัวเอง เราเข้มงวดกับตัวเอง เรากดดันตัวเอง และโกรธตัวเองมากมาย “แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะเจอปัญหาใหญ่ๆได้ยังไง? แค่นี้ยังพลาด แค่นี้ยังลืมแล้วลืมอีก แค่นี้ยังโง่มาก “- - เราโกรธตัวเองอีกครั้ง และคิดวนๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า - -
ไม่แปลกหรอก หากหลายคนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ เพราะคนเหล่านั้นรู้สึกเหนื่อยกับตัวเอง คิดวนกับเหตุการณ์ต่างๆ และรู้สึกอ่อนแอเกินกว่าจะรับมือไหว บางคนเหมือนเรา ไม่ให้อภัยตัวเองในการทำผิดพลาด หรือบางคนแบกรับความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป บางคนเจอเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกินรับมือไหว

“เหนื่อย” เชื่อว่าเกือบทุกคนจะรู้สึกแบบนี้ 
เราเองก็คิดแบบนี้ ...

...แต่ เราโชคดีเหลือเกินที่เรามีคนดีๆรอบตัว เราโชคดีเหลือเกินที่เราได้รับพลังบวกจากคนรอบข้างมากมาย

เราได้คุยกับเพื่อนที่ห่างหายกันไปนาน เราได้กำลังใจจากเพื่อนที่ไม่คิดว่าจะได้กลับมาคุย เราได้คำแนะนำจากมิตรภาพดีๆ ถึงแม้ว่านานมากๆแล้วจะไม่ได้เจอกัน เราได้รับพลังบวกจากคนที่รักที่คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ

เราไม่เคยหาจุดดีของตัวเองเจอเลย เราปล่อยให้ข้อผิดพลาดของเราเป็นปัญหาใหญ่ แล้วโกรธตัวเองแบบนั้น บ่อยครั้งที่หลายคนบอกข้อดีของเรา บ่อยครั้งที่หลายคนพยายามฉุดเราขึ้นมา เราเองที่โกรธตัวเองตลอดเวลาจนไม่เคยมองเห็นข้อดีที่ทุกคนพยายามบอกเราเลย

- - - - - - - - - - - - - -
May ,2019

เหตุการณ์แย่ๆที่ไม่สามารถควบคุมได้ เกิดขึ้นมากมายในเดือนนี้ พร้อมกับความรู้สึกสะสมมานาน เราระเบิดอารมณ์อีกครั้ง อีกครั้งที่ดาวน์ดิ่งจนทนไม่ไหว ก่อนบินไปมาเล 1 วันด้วยความรู้สึกที่ทะเลาะกับตัวเองตลอดระหว่างวันและคืน จนสารเคมีในสมองคงงงกันเป็นแถบ

“มึงไม่ไหวแล้วแหละตั๋น มึงอยู่โลกนี้ไม่ได้ มันโหดร้ายมากไป!!”

“ไม่เอา มึงจะต้องไม่คิดแบบนี้ มึงคิดแบบนี้ไม่ได้ มึงจะต้องมีชีวิตอยู่นะ!!”
ความคิดวนๆซ้ำๆ ตีกันเองในสมอง 
เดือนพฤษภาคม เธอโหดร้ายกับเราจังนะ
ปล่อยเราไปพักผ่อนบ้างนะ ลองพักบ้าง

——————————————

แต่หลังจากกลับจากมาเล เราได้รับพลังบวกมากขึ้น มากที่สุด กับกำลังใจเต็มร้อย แม้ว่าบางที ระหว่างนั้นเราจะยังมีอารมณ์ดาวน์อยู่บ้างก็ตาม (skip ข้ามช่วงมาเลละกัน เดี๋ยวมีบันทึกฉบับเต็ม) 
....
...
ในช่วงการเดินทางบนเครื่องบินกลับประเทศไทย เรามองท้องฟ้ายามค่ำคืน จากนั้นก็คิดทบทวนเรื่องราวในชีวิตอีกครั้ง แล้วเราพบว่า 

“โอเครตั๋น มึงให้อภัยตัวเองเถอะ ทั้งชีวิตมึงพลาดได้ มึงแค่ทำผิดพลาด แล้วมึงก็แค่ทำใหม่ มึงกอดตัวเองให้แน่นๆ แล้วปลอบตัวเองให้ได้ มึงแค่ยอมรับว่า มึงคือ Human มนุษย์ที่ทำทุกอย่างผิดพลาดกันได้เสมอ มึงแค่ทำใหม่ แล้วมึงก็หวังไว้ว่าซักวันแหละเนอะที่มึงจะดีขึ้น ตอนนี้ทำดีแล้ว มึงเข้าใจความผิดพลาด แต่มึงก็ต้องยอมรับแล้วลุกขึ้นมาให้ได้ กอดตัวเองนะตั๋น วันนี้ทำดีสุดแล้ว ไม่เป็นไร”

น้ำตาก็เอ่อล้นจนหยดลงบนหน้าตัก จนคนที่นั่งด้านข้างยื่นทิชชูให้ แต่ถ้าถามว่าอายมั๊ย ไม่เลย เพราะตอนนั้นยอมรับว่าเราเป็นเราแบบนี้ (ขอบคุณผู้ชายข้างนะๆ)

แต่มันไม่ง่ายเนอะกับการเริ่มต้นใหม่ มันไม่ง่ายกับการให้อภัยตัวเอง แล้วเริ่มใหม่ เรารู้ว่ามันไม่ง่ายเลย แต่เราเบื่ออาการแบบนี้แล้ว เราทนกับมันมาหลายปีแล้ว ดังนั้น เราจะเริ่มใหม่ ถึงแม้ว่าจะไม่มั่นใจว่าจะสำเร็จรึป่าว เราจะเริ่มใหม่ เป็นโบตั๋นในแบบที่อภัยตัวเองให้ได้ เราเชื่อว่าเราทำดีที่สุดกับตัวเราแล้ว

“ขอโทษนะ หลายปีที่ผ่านเราทำร้ายตัวเราเองมาตลอด ขอโทษตัวเองจริงๆ หลังจากนี้ จะผิดจะพลาดก็เริ่มใหม่นะ อย่าโทษตัวเองอีกเลย “

>>ขอบคุณที่ยังเดินกันมาไกลขนาดนี้ 
>>ขอบคุณทุกคนที่หวังดีและติดตามข่าวคราวเสมอ
>>ขอบคุณมิตรภาพดีๆ และหวังว่าจะยังให้กำลังใจตั๋นเสมอ ซึ่งเราต้องการแหละ
>>ขอบคุณคนรอบข้างที่ยังทนกับความดราม่าของเราอยู่ และขอโทษด้วยที่ทำให้เศร้าไปบ้างบางครั้ง

จากนี้ เราจะเริ่มใหม่ เราอาจจะต้องการกำลังใจเยอะแยะมากมาย ถ้าผ่านมาเจอก็ขอกำลังใจกันหน่อยนะ เราจะเชื่อว่าเราทำได้อีกครั้ง

Lastly, 
Thank you May!
You passed me to the next step
SHARE
Writer
PeonyBM
Reader
I'm Just a little girl in the big world.. My page: ไดอารี่นี้ที่ฉันรัก

Comments