ไม่ไหว บอกไหว
หรือมันถึงเวลาที่เราควรจะพอจริงๆว่ะ ถามตัวเองหลายครั้ง แต่ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ ไม่มีใครไหวไปกับเราทุกเรื่องหรอกเว้ย ทุกคนแม่งก็ใช้ชีวิตของตัวเอง ใครมันจะมาคอยอยู่ข้างๆเราตลอดว่ะ สุดท้ายแม่งก็ต้องเดินไปคนเดียวตามทางที่เราเลือกอยู่ดี


เหนื่อยใช่ไหม
หมดแรงใช่หรือเปล่า
เริ่มถอดใจแล้วใช่ไหม
ยังอยากเดินต่อไหม หรืออยากพอนี้


กว่าจะมาถึงจุดนี้ก็ไม่ใช่ง่ายๆเลยใช่ไหมล่ะ
ผ่านอะไรมาก็เยอะ สาหัสอยู่พอสมควร

แต่ตอนนี้เหนื่อยแล้วใช่ไหม
เป้าหมายยังเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า
ยังอยากเห็นตัวเองในวันที่ไปถึงจุดหมายอยู่รึเปล่า
อยากให้แกลองทบทวนดูอีกที
ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ มันไม่เคยง่าย แค่ก็ไม่แย่เกินไปใช่ไหม ลองลุกขึ้นมาสู้อีกสักครั้งไหม
ตอนนี้ยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร
ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา
แต่ระหว่างนั้นเราจะเสียเวลาไปโดยไม่ได้อะไรเลย
ไม่แม้แต่จะก้าวออกเดินสักก้าว

อยากให้แกลองคิดดูอีกที
ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน
ปล่อยมันออกมาอะไรที่ซ่อนอยู่ข้างในจิตใจ
ปล่อยมันออกมาให้หมด ร้องมันออกมา
ร้องจนน้ำตามันแห้งเหือดไป
พร้อมกับดวงตาที่ปิดลงเพราะความเหนื่อยล้า

แกเศร้าได้เว้ย
อ่อนแอได้นะไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาหรอก เราเป็นคนนะไม่หุ่นยนต์ มีความรู้สึก รู้สึกอะไรก็แสดงออกมา ไม่ต้องฝืนหรอก ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองหน่อย มีคนเดียวในโลกนะเว้ย รักตัวเองหน่อยนะ ใจดีกับตัวเองให้เหมือนใจดีกับคนอื่นบ้าง ฉันอยู่ข้างแกเสมอ อยู่ตรงนี้มาตลอด แกเศร้าฉันก็เศร้าไปกับแก แกสุขฉันก็สุขไปพร้อมแก เพราะฉะนั้นกลับมายิ้มเร็วๆนะ ผ่านมันไปด้วยกันนะ

แด่ฉัน..ในวันที่ฟ้าสีเทา 

SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments