เงียบลงอย่างตั้งใจในทุกครั้ง
สายจากการนัดกันวันนี้
แต่ก็โชคดีนิดหน่อยที่นัดกันหลายคน

เดินเข้ามาถึง ส่งเสียงทักทาย
ไม่ได้แม้แต่สายตาขึ้นมาทักทาย ตลกดี
เลยตัดสินใจนั่งลงตรงที่ว่างด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

เสียงพูดคุยยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ถูกดึงเข้าร่วมบทสนทนาบ้าง
พยายามเอาตัวเองเข้าไปในบทสนทนาบ้าง
แต่ก็พบว่าไม่มีครั้งไหน 
ที่ได้เป็นหนึ่งในบทสนทนาจริงๆเลยสักครั้ง

ก่อนจะมาถึงมีเรื่องอยากเล่าจนเรียบเรียงไม่ถูก
แต่พอมาถึงกลับต้องกลืนเรื่องเหล่านั้นลงคอ
ไม่รู้จะเริ่มจากอะไร ก็งงๆดี

จากที่เคยพบเจอแล้วเหมือนได้ชาร์จแบตตัวเอง
เริ่มเป็นการไปแล้วแบตเตอรี่ตัวเองลดลง
จากที่เคยไปแล้วกลับมาด้วยความสบายใจ
เริ่มเป็นการเอาความสบายใจไปทิ้ง

ไม่รู้ว่ามันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน
ความไหลลื่นในบทสนทนาหายไป
ความเงียบค่อยๆคืบคลานเข้ามาแทนใจ

เหมือนจะเป็นความเงียบที่ไม่ได้ตั้งใจ
แต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นความเงียบที่ตั้งใจเกิดขึ้นในทุกครั้ง

เงียบลง
เงียบเชียบ
เงียบ ..จนได้ยินเสียงพังทลายของตัวเอง

และ เงียบ..
จนได้รู้ว่าเสียงของการอยู่คนเดียวท่ามกลางคนเยอะๆ 
มันสะอื้นแค่ไหน
SHARE
Writer
_ss
writer

Comments