ต้นขนุนหน้าบ้าน

เสียงเท้าของคนๆหนึ่งค่อยๆดังขึ้นมาจากด้านหลัง ในขณะที่ฉันนั่งมองฟ้า มองสนามหญ้าโล่งๆหน้าบ้าน

'ปลูกขนุนสักต้นไว้มั้ย ตรงนี้'

'บ้าหน่า ตรงนี้เนี่ยนะจะปลูกต้นขนุน'

'อื้ม ก็เธอชอบ'

'แต่หน้าบ้านเราจะไม่สวย'

'แคร์อะไรล่ะ'
'ปลูกเถอะ แล้วเรามานั่งมองมันโตขึ้นด้วยกัน ผมชอบเวลาที่คุณกินเพราะคุณมีความสุข ชอบเวลาที่คุณมองสิ่งที่คุณชอบค่อยๆเติบโต'

.
.
ฉันตอบตกลง

เรานั่งมองต้นขนุนหน้าบ้านค่อยๆโตขึ้น โตขึ้น เรื่อยๆจนมันใหญ่พอที่จะให้ผลออกมาได้
'อร่อยเนอะ หวานมากเลย'


เวลาผ่านไปต้นขนุนโตเต็มที่แล้ว ออกผลให้กินเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน เพียงแต่มันมากเกินไปที่ฉันคนเดียวจะกินมันหมด 

'วันนี้คุณจะกลับบ้านไหม'



'เดือนนี้ขนุนออกผลอีกแล้วนะ'
'ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน'



ช่วงนี้คุณไม่ค่อยได้กลับบ้าน

คุณคงลืมไปแล้วว่าต้นขนุนมันจะออกผลให้กินได้เมื่อไหร่ เพราะคุณกลับมาทีไรมันก็สุกพร้อมกินแล้วทุกครั้ง

เราเจอกันน้อยลงทุกวัน 
แต่กลับไม่เข้าใจกันมากขึ้นเรื่อยๆ 

ตัวฉันเข้าใจว่าคุณคงจะจัดการกับปัญหาทุกอย่างในชีวิตได้ และมีเวลาให้กับฉันมากขึ้น
มันก็เหมือนกันกับที่ 
คุณคงคิดว่าฉันเพียงคนเดียวคงจะดูแลต้นขนุนหน้าบ้านของเราได้คุณคิดถูก

แต่ฉันไม่ได้มีความสุขเลยเหมือนเมื่อก่อน



ตอนนี้ต้นขนุนหน้าบ้านไม่สามารถให้ผลได้อีกต่อไป เพราะไม่มีใครดูแล
ไม่มีแม้สักคนมารอต้นขนุนออกผลในทุกๆปี 



ฉันไม่ได้ชอบกินขนุนอีกต่อไป หรือ มันอาจจะนานเกินไปที่ฉันจะรอลิ้มรสสิ่งที่ฉันชอบ

ต้นขนุนไม่ได้โทษใคร
และฉันเองไม่ได้โทษใคร
ต่างคนต่างมีสิ่งที่สำคัญมากกว่า ในชีวิต

ฉันยืนมองท้องฟ้า มองสนามหญ้าหน้าบ้านในขณะที่กำลังลงมือตัดต้นขนุนต้นนั้นออก 

คุณมีสิ่งที่ต้องทำมากมาย
ฉันเองก็เช่นกัน
สักวันเราคงพร้อมที่จะรอและดูแลอะไรบางอย่าง
เมื่อถึงวันนั้นเราค่อยมาเจอกันใหม่ 

ว่าแต่


รอบหน้าปลูกต้นอะไรดีล่ะ :)




SHARE
Writer
itoodmaew
believer
(ไม่ได้)รอ(แล้ว)นะ

Comments