SF [IZ*ONE] (Chaeyeon x Sakura) กลับมาหาแล้วนะ
    เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ซึ่งก็จริงอย่างที่ว่า เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมันกำลังลดลงเรื่อยๆ อีกไม่กี่วันนี้ เค้าและชั้นจะต้องจากกันอีกในไม่ช้าแล้ว

   "แชยอน เทอไม่ไปจากที่นี่ไม่ได้หรอ"

    เสียงของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังขอร้องให้อีกคนอยู่ที่นี่ต่อ หน้าของเจ้าแมวส้มที่กำลังอ้อนวอนจนน้ำตาคลอ เพราะไม่อยากแยกจากกัน งื้ออ ช่างน่าสงสาร แต่ก็น่าเอ็นดูจังนะ เจ้าแมวจ้ม
    ด้วยเหตุผลที่ครอบครัวของแชยอนจำเป็นต้องจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เพราะงานของที่บ้าน ทำให้แชยอนต้องย้ายตามครอบครัวไปด้วย ซึ่งถ้าหากเลือกได้แชยอนก็ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น เค้าไม่อยากจากเพื่อนสนิทจอมขี้แยไปไหนเลย 

    "ไม่ทำหน้าแบบนี้สิ ซากุจัง"

    แชยอนที่เห็นท่าว่าเจ้าแมวขี้อ้อนเบะปากและกำลังจะร้องไห้ ก็ยกมือขึ้นไปลูบหัวเจ้าแมวส้มอย่างเอ็นดู

    "ก็เค้าไม่อยากจากแชนไปไหนนี่นา ไม่ไปได้ไหมม"
    "เค้าก็ไม่ได้ไปไหนไกลนี่นา ถึงจะอยู่ห่างกันแต่เราก็ยังติดต่อกันได้ตลอดนี่นา โอ๋ๆ ไม่ร้องสิเจ้าแมว"
    "ฮึกๆ มันไม่เหมือนกันนี่นา พอแชนย้ายไปที่โน่นแชนก็ยุ่งจนไม่มีเวลาให้เค้าอีก"
    "มีสิ แชนจะหาเวลาติดต่อซากุจังนะ ถึงจะไม่ได้ว่างตลอด แต่แชนก็จะหาทางติดต่อซากุจังให้ได้ โอเคไหม เลิกร้องไห้ได้แล้ว"
    "ฮึกๆ พูดแล้วนะ"
    "อื้ม ร้องไห้จนตาจะบวม เดี๋ยวหน้าก็บวมตามเค้าไปด้วยหรอก"
    "บ้า"
    "ฮ่าๆ เห็นแบบนี้แล้วถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกเลยเนอะ"
    "แชนน จะพูดถึงมันทำไมเล่า"
    "ก็ตอนที่เจอกันครั้งแรกซากุจังก็ร้องไห้แบบนี้"
    "ไม่เหมือนกันสักหน่อย หยุดพูดไปเลย"
    "โอ๋เอ๋ ไม่พูดก็ได้ เจ้าแมวขี้แย"
    แชนพูดแหย่เพื่อนสาว
    "แชนนน!!"

    หลังจากที่พูดจบซากุระก็วิ่งไล่แชนทั่วสนามเด็กเล่น ทำเอาทั้งสองคนหมดแรงไปดื้อๆ จนต้องนั่งพักกับพื้นหญ้าด้วยกันทั้งคู่ โดยที่ทั้งสองคนนั่งพิงหลังชนกันอยู่ 

    "แฮ่กๆ เล่นอะไรก็ไม่รู้"
    "ฮ่าๆ แฮ่กๆ ก็ซากุจังช้าเองนี่นา เค้าอุตส่าห์วิ่งรอแล้วนะเนี่ย"
    "เดี๋ยวเหอะ แต่..ก็สนุกดีเนอะ"
    "อื้ม"

    แล้วบทสนทนาก็เงียบลง หลังจากที่แชยอนรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะหายเหนื่อยแล้ว แชยอนก็ทิ้งหัวตัวเองลงบนตักของเพื่อนสนิท

   "อะไรเนี่ย??"
   "ขออยู่แบบนี้แปปนึงสิ ตะกี้เค้าวิ่งหนีซากุจังแทบแย่ เค้าเหนื่อยมากเลยเนี่ย"
   "ไหนบอกวิ่งรอไง"
   "ก็วิ่งรอ มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ เฮ้อออ ตักของซากุจังนี่ยังนิ่มไม่เปลี่ยนเลยแฮะ เอาไปที่โน่นด้วยได้ป่่าว"
    "จะตัดขาเค้าไปรึไง"
    "เอาไปทำไมแค่ขา เอาไปทั้งตัวเลยดีกว่า อิๆ"
    "ยังจะพูดเล่นอีก"
    "นี่ซากุจัง ไม่ใช่แค่ซากุจังที่ไม่อยากให้เค้าไป เค้าเองก็ไม่อยากไปเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้เค้าก็อยากอยู่ที่นี่ อยากนอนตักนิ่มๆ อยากอยู่ใกล้ๆซากุจังเหมือนกัน"
   "งั้นก็ไม่ต้องไปสิ"
   "ทำอย่างงั้นไม่ได้น่ะสิ ซากุจังเข้าใจเค้านะ ต่อให้เราจะต้องจากกันแต่สักวันนึงเค้าจะกลับมาหาซากุจังนะ ถึงตอนนั้นซากุจังรอเค้าได้ไหม"
   "ฮึกๆ ได้สิ"
   แชยอนเห็นน้ำตาของเพื่อนสนิท ก็อดห่วงจนต้องลุกขึ้นมาดูไม่ได้

   "ร้องไห้อีกแล้ว เจ้าแมวขี้แย"
   "ใครร้อง ไม่ได้ร้องสักหน่อย ฝุ่นมันเข้าตาต่างหาก"
   "ฝุ่นนี่นิสัยไม่ดีเลยเนอะ บังอาจทำให้เจ้าแมวของเค้าร้องไห้ได้"
   "ก็บอกว่าไม่ได้ร้องไง ฮึกๆ"
   "ไม่ร้องก็ไม่ร้อง มาให้พี่แชนเช็ดฝุ่นออกเร็ว"

    ขณะที่แชยอนกำลังจะเช็ดน้ำตาให้เพื่อนสาว แต่เพื่อนสาวของเทอไวกว่ากลับซุกหน้าลงบนอกของแชยอนซะงั้นแถมมือทั้งสองข้างยังโอบกอดร่างของแชยอนไว้อีกต่างหาก

    "เช็ดแบบนี้ก็ได้ ฮึกๆ"

   ซากุระพูดเบาๆแต่ก็ยังกอดเพื่อนสนิทไม่ยอมปล่อย จนแชยอนยิ้มและอดที่จะกอดตอบไม่ได้
   ก็เป็นซะแบบนี้ไง ใครจะไม่อยากอยู่ใกล้ล่ะ เจ้าแมวส้ม



    7 ปีต่อมา

    แม้เวลาจะผ่านไปเร็วเหมือนโกหก จนทั้งคู่ต่างก็เรียนจบจนมีหน้าที่การงานเป็นขอตัวเอง แต่ทั้งสองคนก็ยังติดต่อกันผ่านแอพสีเขียวชื่อดังอยู่ตลอด

   "ซากุระจัง งานวันนี้หมดแล้ว ก็เลิกงานได้เลยจ้ะ วันมะรืนมีอัดรายการ อย่าลืมอ่านสคริปที่พี่ส่งให้ล่ะ"
   เมเนเจอร์ประจำของซากุระ หันมาคุยกับดาราสาวอนาคตรุ่งที่นั่งเงียบอยู่บนรถด้านหลังของเทอ
   "ค่ะ เฮ้ออ ได้พักสักที"
   ดาราสาวอายุ 25 นั่งบิดขี้เกียจเพื่อผ่อนคลายความล้าจากการทำงาน จนเมเนเจอร์อดส่ายหัวไม่ได้
    "ถึงจะพักได้ แต่พรุ่งนี้มีคลาสเต้นนะจ๊ะ"
    "ค่าาา ว่าแต่คลาสเต้นรอบนี้ ครูซึลกิมาสอนไหมคะ"
    "เสียใจด้วย ครูซึลกิติดงานที่อื่นน่ะ เห็นว่าจะมีครูคนอื่นมาแทน"
    "ว้าา พี่ซึลกิไม่มาหรอ เสียใจจัง"
    "ฮ่าๆ เก็บอาการหน่อย อยากเจอครูหรือคนที่มากับครูกันแน่จ๊ะ"
    "แหะๆ"
    "แอบปลื้มเค้าแต่ไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยเนี่ยนะ"
    "ก็มันเขินนี่นา ก็พี่ไอรีนสวยและเท่ซะขนาดนั้น เป็นใครก็อดปลื้มไม่ได้หรอกค่ะ"
    "อยากให้คุนไอรีนได้ยินจังเลย แต่กว่าจะถึงตอนนั้นซากุระะจังต้องกล้าสบตาเค้าซะก่อนล่ะนะ"
    "T^T"

   หลังจากซากุระแยกกับเมเนเจอร์แล้ว ซากุระก็ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะและมาหยุดอยู่ที่สนามเด็กเล่นที่เคยมากับเพื่อนสนิทจอมขี้แกล้ง
   7 ปีแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกันเลย จริงอยู่ที่ฉันกับแชยอนยังติดต่อกันแทบทุกวัน มันก็ทำให้บรรเทาความคิดถึงลงได้บ้าง แต่ก็ได้แค่บรรเทาเท่านั้น เมื่อไหร่แชนจะกลับมาหากันนะ 
   ซากุระหลับตาและคิดถึงวันเก่าๆ ถึงครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้เจอกันตอนอายุ16 ตอนนั้นซากุระเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แชยอนเจอเด็กผู้หญิงที่สวมเครื่องแบบเดียวกันนั่งร้องไห้ที่สวนสาธารณะอยู่ตามลำพัง แชยอนเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ จึงเดินหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าให้เด็กคนนั้น

   "เทอ เอานี่ไปเช็ดสิ เราไม่รู้หรอกว่าเทอร้องไห้ทำไม แต่ใบหน้าของเทอไม่เหมาะกับน้ำตาเอาซะเลย อย่าร้องอีกเลยนะ"

   ซากุระยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าจากผู้หวังดี แล้วซับน้ำตา แต่เจ้าตัวก็ยังไม่หยุดร้องอยู่ดี แชนที่ยืนดูอยู่จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดเพลงป๊อปแดนซ์ขึ้น ทำให้ซากุระที่ยังคงก้มหน้าอยู่ ต้องเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงนั้น 
    เทอกำลังเต้นอยู่ ว้าววว เทอเต้นพลิ้วแบบนั้นได้ยังไงกัน การขยับแขนขาและตัวของเทอมันช่างสวยเหลือเกิน จนไม่สามารถละสายตาไปได้เลย ซากุระตะลึงกับการเต้นของคนตรงหน้า จนเพลงจบลง แชยอนจึงเดินเข้ามาหา

    "หยุดแล้วแล้วนิ ดีจัง"
    "เทอเต้นปลอบใจเราหรอ"
    "อื้ม เราคิดว่าคนที่กำลังเศร้าอยู่ ถ้ามีอะไรไปขัดหรือรบกวน เค้าจะต้องสนใจอย่างอื่นแน่ๆเลย แปลกเนอะ"
    "ฮ่าๆ แปลกจริงๆแหละ แต่ก็ขอบคุนนะ"
   "ไม่เป็นไร แต่เวลาเทอยิ้มแล้วน่ารักมากๆจนโลกสุดใสเลย ยิ้มบ่อยๆสิ"
   "เว่อ ว่าแต่เทอจะไม่ถามหรอว่าเราร้องไห้ทำไม"
   "อืมม มันก็ไม่ใช่เรื่องของเราน่ะ เราก็ไม่อยากก้าวก่าย แต่ถ้าเทออยากเล่าเราก็พร้อมฟังนะ แต่...คงไม่ใช่ตอนนี้หรอก เพราะตอนนี้เราว่าเทอคงยังไม่พร้อมเท่าไหร่ และเราก็ไม่อยากเห็นน้ำตาเทอไหลอีกด้วย รอตอนที่เทอพร้อมแล้วกัน"
   "แล้วถึงตอนที่เราพร้อม เราจะได้เจอกันอีกหรอ"
   "เจอสิ ก็อยู่โรงเรียนเดียวกันนี่นา ยังไงก็ได้เจอกันอยู่แล้วล่ะ แต่ถ้าอยากเจอเราเร็วๆก็เอาคอนแทคเราไปสิ เราชื่อ แชยอน ยินดีที่ได้รู้จัก"
   "ซากุระ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกัน"

   ซากุระลืมตาขึ้นมาก็พบว่าบรรยากาศที่นี่มืดลงเสียแล้ว นี่เราเผลอหลับไปหรอเนี่ย ไม่ไหวเลยแฮะ

   "ตื่นแล้วหรอ"

    เสียงจากทางด้านข้างกล่าวทักทาย ซากุระไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนแปลกหน้านั่งข้างๆซากุระอยู่ เทอคนนั้นดูจากภายนอกและน้ำเสียงคงเป็นผู้หญิงแน่ๆ เทอใส่เสื้อโค้ทสีเทาแถมยังใส่แมสปิดปากไว้อีก  ทำให้ซากุระเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด ฟังจากคำพูดแล้วดูไม่น่าไว้ใจยังไงไม่รู้ทำตัวเหมือนรู้จักชั้นมานาน แต่จะไปว่าอะไรเค้าก็ไม่ได้ซะด้วย เพราะเจ้าตัวเพิ่งเผลอหลับพิงไหล่เค้าอยู่อีกต่างหาก

    "ขอโทษค่ะ"
    ซากุระรีบลุกขอโทษคนตรงหน้า
    "ไม่เป็นไร แต่มานั่งหลับคนเดียวแบบนี้มันอันตรายนะ"
    "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ คราวหน้าชั้นจะระวังตัวค่ะ"
    "คงทำงานเหนื่อยๆสินะ เป็นดาราดังก็งี้แหละ"
    "คุณรู้จักชั้น??"
    "ออกจะดังไม่รู้จักได้ไง ชั้นเองก็เป็นแฟนคลับคุณเหมือนกัน เอ่อ แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ชั้นไม่ได้ตามคุณมา ชั้นแค่มาที่นี่เพราะสัญญากับใครบางคนไว้น่ะ แต่ดูเหมือนว่าเค้าจะจำชั้นไม่ได้ ทั้งๆที่ชั้นจำเค้าได้ทันที"
    "เสียใจด้วยนะคะ ชั้นเองก็มาที่นี่เพราะสัญญากับใครบางคนไว้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนเค้าจะเบี้ยวนัดชั้นแล้วล่ะ"
    "ใครกัน ปล่อยให้เจ้าแมวของเค้ารออยู่คนเดียวแบบนี้"

    ประโยคที่แสนคุ้นหูที่ไม่ได้ยินมานานนี้ทำให้ซากุระทำหน้าตาสงสัยคนตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะแฟนคลับของเทอต่างก็รู้ว่าเทอเลี้ยงแมวอ้วนสีส้มไว้ แถมยังมีนิสัยคล้ายๆกันอีก ทำให้แฟนคลับบางคนตั้งชื่อเล่นให้เทอว่า 'เจ้าแมว' นั่นเอง

    "ฮ่าๆ เจ้าแมวหรอคะ วันนี้ชั้นไม่ได้พามารุจังมาด้วยนะคะ"
    "ไม่ได้หมายถึงมารุจังซะหน่อย หมายถึงซากุจังต่างหาก"

    ซากุระงุนงงกับการเรียกชื่อของคนตรงหน้าอีกครั้ง ชื่อนี้มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่เรียกเทอแบบนี้ คนที่ทำให้เทอต้องมาที่นี่ คนที่เทอคุยแชทด้วยกันบ่อยๆ คนขี้แกล้งที่แสนคิดถึง

    "แชนนน!!"
    "รู้ตัวสักทีนะเจ้าแมว แกล้งจนจะหมดมุขแล้วนะเนี่ย"
    "บ้าาา แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกเล่า มัวแต่แกล้งกันอยู่ได้"
    "ฮ่าๆ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าซากุจังจะซื่อแบบนี้ เค้าก็อุตส่าบอกอ้อมๆตั้งนาน ยังไม่รู้ตัวอีก"
    "ก็ใครจะรู้เล่า แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอก"
    "กะจะเซอร์ไพรส์ซากุจังไง"
    "เซอร์ไพรส์มากกก แกล้งเค้าอยู่ได้ตั้งนาน"
    "ง่าาา ไม่งอนสิ ไม่ได้เจอกันตั้งนานไม่คิดถึงกันบ้างรึไง"
    "ไม่บอกกหรอก แบร่"
    "ใจร้าย ไอเราก็อุตส่ารีบมาหา บอกคิดถึงกันสักคำก็ไม่มี น้อยใจนะเนี่ย"
    ซากุระอดขำกับท่าทางคนตรงหน้าไม่ได้ ก็พุ่งเข้าไปกอดเพื่อนสนิททันที
    "แค่นี้พอจะเป็นคำตอบได้ไหม เจ้าก้อนขี้งอน"
    "ใครงอนป่าวซะหน่อย"
    แชยอนกอดตอบอีกฝ่ายแบบแนบแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยอีกคนไปไหนได้อีก
    "ปากแข็งเก่ง แล้วจะอยู่ที่นี่นานไหม"
    "อื้ม จะอยู่แกล้งคนแถวนี้ยาวๆเลย"
    "ดีจังง"
    "ซากุจัง เค้ากลับมาแล้วนะ"
    "อื้ม ยินดีต้อนรับกลับนะ"



   วันรุ่งขึ้น

   ซากุระที่ตื่นเช้ากว่าทุกวัน ลุกขึ้นมาทำข้าวกล่องอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะไปแต่งตัวเพื่อออกไปหาเพื่อนสนิทที่เพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดใกล้ๆ

   "ว้าวว ไม่ได้ทานข้าวกล่องของซากุจังนานมากอ่าา อร่อยจนน้ำตาจะไหลเลยย"
   "เว่อร์แล้วว แค่ข้าวกล่องเอง เห็นว่าเพิ่งย้ายมาแล้วมีงานวันนี้หรอกนะ ถึงทำมาให้น่ะ"
   "ขอบคุนค้าบบ เจ้าแมววว"
   "แล้วมีนัดกี่โมงล่ะ"
   "10โมงอ่า"
   "เหมือนกันเลย"
   "งั้นออกไปพร้อมกันเลยไหม เดี๋ยวเค้าไปส่ง"
   "อื้ม"
    


    ห้องซ้อมเต้น
    10:03น. 

    "พี่ เมื่อไหร่ครูใหม่จะมาล่ะ"
    "มาแล้ว กำลังคุยกับท่านประธานอยู่ น่าจะคุยเพลินจนติดลมละมั๊ง"
    "เฮ้ออ ให้ได้แบบนี้สิ"
    "น่า อย่าบ่นนักเลย วอร์มรอครูไปก่อนก็ได้"
    "ค่าาาา"

    ซากุระวอร์มร่างกายรอครูสอน จนได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ครูสอนเต้นคงมาแล้วสินะ 
    
    "สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีติดคุยกับท่านประธานนานไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ขอแนะนำตัวนะ ชั้น แชยอน จะเป็นครูสอนเต้นของคลาสนี้ ฝากตัวด้วยล่ะ"

    เสียงคุ้นหูและชื่อที่คุ้นเคยกล่าวทักทาย ครูสอนเต้นของชั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากยัยเพื่อนสนิทขี้แกล้งของชั้นเอง

    "แชนนน!!"
    "ว่าไงคะ ซากุระซังพร้อมจะเรียนกับครูคนใหม่รึยัง"

    แชยอนยังคงคอนเซปเจ้าก้อนขี้แกล้งไม่เลิกทำทีเป็นไม่รู้จักกัน แต่ก็ยังทำหน้ายียวนกวนชั้นไม่หยุด ชั้นไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้ารับ และเข้าไปประจำตำแหน่งของตัวเอง ตอนนี้ในใจของซากุระกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ดีใจที่ครูคนใหม่เป็นเพื่อนซี้ตัวดีของเทอ ได้ทำงานด้วยกัน แถมยังได้อยู่ด้วยกันตลอดอีกต่างหาก มันมีความสุขจริงๆนะ

                                                           .

                                                           .

                                                           .

                                              ..................................
    
    จบไปกับฟิคเรื่องสั้นกุแชนหรือแชกุระอีกเรื่องจ้า อ่านแล้วเป็นยังไงกันบ้าง รบกวนกดไลค์หรือคอมเม้นหน่อยน้าาา ไรท์แต่งสนองนี๊ดตัวเองล้วนๆแหละ แต่งเพราะคิดถึงโมเม้นคู่นี้ คิดถึงกุแชน แม้โมเม้นคู่นี้จะไม่ได้มีบ่อยๆ(ทั้งๆที่เป็นเรือหลักT^T) แต่การที่เค้าอยู่ด้วยกันมันดีจิงๆนะ
  

  









SHARE
Written in this book
Kkuchaen

Comments