บทที่ 1 : ช่วงเวลาการปรับตัว

ช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดในการมาเรียนต่างประเทศ ก็คือ "ช่วงระยะเวลาการปรับตัว" นี่แหละ



หลังจากที่สอบติด ปิ่นก็วุ่นๆอยู่กับการจัดการเรื่องวีซ่า และอีกหลายๆเรื่อง




และแล้ววันที่ปิ่นได้บินไปญี่ปุ่นก็มาถึง




เป็นวันที่บินไปในสถานะ "นักเรียน" ไม่ใช่ "นักท่องเที่ยว" นั้นทำให้ปิ่นตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ



และยังเป็นการจากบ้านที่นานที่สุดครั้งแรกอีกด้วย



ในใจก็แอบหวั่นๆ และแอบกลัว แต่เมื่อตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปก็ทำให้ความกลัวหายไป มีแต่ความกล้าเท่านั้น



เป็นเวลา เเปดถึงเก้าชั่วโมงโดยประมาณ ตั้งแต่ประเทศไทยจนถึงโรงเรียนที่ปิ่นได้สมัครไว้



สารภาพว่าใจหายเมื่อรู้ตัวว่าต้องแยกกับพ่อและแม่เลย(พ่อกับแม่บินไปส่งด้วย)แต่ก็คิดในแง่ดีและตื่นเต้นกับสภาพ "หอ" ที่เห็นมากกว่า



ไว้สภาพหอ/โรงเรียนปิ่นจะมาอธิบายใน ตอนต่อๆไปละกัน เพราะตอนนี้ตั้งใจมาเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวการปรับตัวและอาการโฮมซิกของตัวเอง



หลังจากที่เข้าหอ และจัดการอะไรเรียบร้อยแล้ว รุ่นพี่ก็เริ่มสอนกฎการอยู่หอต่างๆแบบคร่าวๆ(ที่นี่เขาจะอธิบายคร่าวๆก่อนแล้วจะสอนอย่างละเอียดรอบหลัง) ตั้งแต่เวลาตื่น เวลาเข้า-ออกหอ วิธีการทิ้ง/แยกขยะ การปฎิบัติตัวกับรุ่นพี่ วิธีการทำความสะอาดต่างๆ รายละเอียดยิบย่อยยังมีอีกเยอะมากๆ ปิ่นชะงักไปนิดหน่อย แต่ก็พอทำใจมาว่าต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ทำให้ไม่ได้รู้สึกอะไร



จนมาถึงคืนแรกที่นอน เราก็โทรคุยกับพ่อแม่(ตอนนั้นเขายังอยู่ญี่ปุ่นเพราะมะรืนมีงานพิธีเปิด*) ด้วยความที่คืนนั้นนอนแปลกที่เป็นครั้งแรก ภาษาก็พูดไม่ได้ เพื่อนก็ยังไม่มี ทำให้เคว้งไปหมด แต่ก็พยายามนอนนะ แต่ก็ร้องไห้อยู่ดี(ฮา) คงเพราะอาการโฮมซิก ทำกายทำใจมาขนาดไหน ก็โฮมซิกได้



วันก็ผ่านไปจนมาถึงวันเข้าพิธีเปิด ใจนึงก็ค่อนข้างตื่นเต้น ใจนึงก็ค่อนข้างไม่อยากให้มันมาถึง เพราะนั่นหมายความว่าพ่อกับแม่จะกลับไทยแล้ว แต่สุดท้ายเวลาก็ไม่เคยรอใคร หลังจากที่จบงาน ปิ่นก็ออกมาหาพ่อกับแม่ พูดคุยร่ำลากันก่อนที่จะไม่ได้เจอกันนานสามเดือน หลังจากถึงเวลาที่ต้องลา ปิ่นเลยบอกว่า



"แล้วเดี๋ยวโทรไปคุยนะ"



แล้วเดินหันหลังออกมา แต่ทุกคนรู้ไหม ว่าปิ่นร้องไห้ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง อยากจะหันหลังวิ่งกลับไปกอดมากๆ แต่รู้ว่าถ้าทำอย่างนั้น สิ่งต่อไปที่จะเจอคือ "กลับไทย" ทันที เลยต้องเดินเข้าหอไปอย่างนั้น



ระยะเวลาจากวันเป็นเดือน ปิ่นก็โทรคุยทุกวัน อาการโฮมซิกก็ยังมีอยู่เป็นระยะๆ รวมถึงปัญหาหลายๆเรื่องที่มันโถมเข้ามา ถามว่าเหนื่อยไหม ท้อไหม ช่วงเวลานั้นปิ่นบอกได้เลยว่าเหนื่อยมาก แต่เวลาที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มท้อ ความทรงจำตอนที่เราพยายามจะมาเรียนที่นี่ให้ได้ทำให้ความท้อเริ่มหมดไป



ช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดในการมาเรียนต่างประเทศ ก็คือ "ช่วงระยะเวลาการปรับตัวนี่แหละ"
มันเป็นช่วงเวลาที่ภาษาก็ยังพูดไม่ได้ เพื่อนก็ยังไม่มี ไหนจะกฎต่างๆทั้งหอ โรงเรียน และประเทศนั้นๆอีก



แต่สำหรับปิ่น คิดว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีกว่าคนอื่นเล็กน้อย เพราะเป็นคนที่ชอบญี่ปุ่นมากๆอยู่แล้ว ทำให้ก่อนมามีความรู้ด้านวัฒนธรรมมากเป็นพิเศษ ทำให้ไม่ค่อยตกใจกับระบบต่างๆของที่นี่เท่าไหร่ แต่ยังไง ก็ยังมีอีกหลายสิ่งที่ทำให้ปิ่น Culture shock ได้เหมือนกัน ซึ่งก็ต้องค่อยๆเรียนรู้กันไป



ปิ่นใช้เวลาปรับตัวประมาณ 3-4 เดือน ถึงแม้ว่าจะเตรียมตัวเตรียมใจและศึกษามาดีขนาดไหน แต่พอได้มาสัมผัสจริงๆ มันก็ดันไม่ใช่สิ่งที่คิดไว้ ทำให้ต้องปรับตัวค่อนข้างนาน ระยะเวลาที่พูดถึงด้านบน คือแค่เรื่องกฎต่างๆนะ กำแพงอีกสองอย่างที่ปิ่นต้องผ่านก็คือ "ภาษา" และ "เพื่อน"



เรื่องภาษาญี่ปุ่น ในความคิดปิ่น ปิ่นว่าค่อนข้างยากนะ แต่เพราะปิ่นเรียนด้วยความรักความหลงใหลในภาษาของมัน ทำให้ปิ่นค่อนข้างไปได้เร็ว แต่ถึงยังไงก็ใช้เวลา 7-8 เดือนอยู่ดี กว่าที่ปิ่นจะพูดคล่อง และสื่อสารกับคนญี่ปุ่นได้ ซึ่งหลังจากที่ปิ่นทำลายกำแพงภาษาได้แล้ว กำแพงอีกด่านซึ่งก็คือ "เพื่อน" มันก็ทำลายได้ไม่ยากเลยจริงๆ


ซึ่งช่วงเวลาก่อน/ช่วงระหว่าง/หลัง ที่ปิ่นจะทำลายกำแพงเหล่านี้ได้ ปิ่นจะมาเล่าให้ฟังอย่างละเอียดอีกครั้งในบทต่อๆไปนะ


ในส่วนของบทนี้ อาจสั้นและน่าเบื่อไปนิดหน่อยเพราะปิ่นตั้งใจเล่าถึง "การปรับตัว"
"culture shock" และ "home sick" แต่หลังจากนี้ ปิ่นจะเล่าให้ระเอียดถึงชีวิต/ความกดดันต่างๆ ที่ปิ่นต้องเจอตลอดสามปีที่ผ่านมา ก็หวังว่า ทุกท่านจะติดตามจนถึงวันที่ปิ่นเขียนจบนะคะ


__________

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน บทความนี้ของปิ่น
จะปรับปรุงและเขียนให้ได้ดีกว่านี้แน่นอนค่ะ
ตอนต่อๆไปจะค่อยๆเจาะลึกเป็นเรื่องๆนะคะ เช่น เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน เรื่องกิจกรรมชมรม ต่างๆ


สามารถติดตามปิ่นได้ที่
Facebook page : by me by blacksoul
IG : Pindefsoul

ได้นะคะ ขอบคุณอีกครั้งที่อ่านมาถึงตรงนี้
ปิ่นจะลงตอนใหม่ทุกวันอาทิตย์ 22:00 นะคะ (เลท+ - ไม่เกิน 1 ชั่วโมง) 
SHARE
Writer
Blacksoul
Writer,reader,listener
Hello I'm Pin :) สวัสดีค่ะ ปิ่นเอง สามารถเรียกได้ตามที่สดวก พี่/น้อง/เพื่อน อะไรได้หมดค่ะ (ปิ่นเกิด 20 มกรา 2001) Blog ของปิ่น ตั้งใจทำตอนแรกเพราะได้มีโอกาสไปเรียนต่อ มัธยมปลายที่ประเทศญี่ปุ่นมา เลยตั้งใจมาเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ทั้งหมดให้ทุกท่านได้อ่านกันค่ะ นอกจากเนื้อหาที่มัธยมปลายที่ญี่ปุ่นแล้ว ก็ยังตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องราวต่อไปเรื่อยๆ จากประสบการณ์ที่ตนเองได้ไปพบเจอมา เพื่อตั้งใจเก็บไว้เป็นบันทึกความทรงจำของปิ่นเองด้วย อย่างไรก็ตาม หวังว่าทุกท่านที่เข้ามาอ่านจะชอบไม่มากก็น้อยนะคะ : ) --- นอกจากใน application นี้แล้ว ยังสามารถตามอ่าน Blog ของปิ่นได้ที่ face book page : By me,by blacksoul หรือติดตามกันได้ใน instagram : Pindefsoul ได้เลยนะคะ ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ

Comments