[OS] My Bebe (SeolBo) II

Bona Part.



ในวันที่ฝนตกวันหนึ่ง คิมโบนา กำลังรอยัยเพื่อนตัวดีที่กำลังจะทำให้เธอไปตามนัดกับใครบางคน สายอยู่ เธอรู้ดีว่า พี่คนนั้น เป็นคนตรงต่อเวลามากๆและไม่ชอบให้มาไม่ตรงเวลาด้วย แต่เธอก็ได้ส่งข้อความไปบอกแล้วว่า




เค้าอาจไปสายนิดนึงนะ รอยัยลูดาทำอันนี้ให้เสร็จก่อน




"นี่ยัยโบ ฉัันว่าแกรีบไปเถอะ เดี๋ยวพี่คนนั้นจะงอนแกเอานะ" จู่ๆ ยัยเพื่อนตัวดีก็พูดขึ้นมาทั้งๆที่สายตายังไม่ละไปจากงานที่กำลังทำอยู่ "แต่ว่า..." "เออน่า แกก็ทำในส่วนของแกเสร็จแล้วไง รีบไปเถอะ ฉันเห็นแกชะเง้อมองดูนาฬิกาสลับกับก้มมองโทรศัพท์อย่างนี้มาหลายรอบแล้วนะ" "อื้ม ขอบใจมากนะ ยัยลูดา" 





พอเธอเดินออกมากลับพบว่าข้างนอกฝนตกซะงั้นโชคดีที่บ้านของลูดาไม่ไกลจากที่ที่เรานัดกันมากนัก ใกล้จนสามารถเดินเท้าไปได้ แต่ฝนก็ตกเอาเรื่องเลย ครั้นจะเข้าไปขอยืมร่มลูดาในบ้านก็กลัวจะทำให้เพื่อนตัวดีของเธอเสียสมาธิ เธอรู้ดีว่าเวลาลูดาทำงานทีไร ลูดาจะตั้งใจทำงานและมีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังทำอยู่เท่านั้น พาลทำให้นึกถึงเมื่อเช้าที่ พี่คนนั้น บอกให้เธอพกร่มมาแล้วด้วย แต่เธอดันตอบพี่เขากลับไปว่า


ไม่เป็นไรหรอกพี่ ฝนคงตกนิดเดียวเค้าไม่ต้องใช้ร่มหรอกน่า


"อ่า... รู้งี้น่าจะพกร่มมาก็ดี" เธอบ่นพึมพำเบาๆ พร้อมก้มมองดูนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็พบว่าใกล้จะเกินเวลาที่นัดไว้แล้ว เธอรู้สึกร้อนรนเพราะฝนก็ตก ร่มก็ไม่มี แต่ไหนๆก็ใกล้กับร้านกาแฟที่นัดพี่เขาไว้ละ วิ่งไปก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ว่าแล้วเธอก็ตัดสินใจวิ่งออกไป 




เมื่อวิ่งไปได้สักพักก็เจอร่างสูงที่คุ้นตาสวมแจ็คเกตยีนต์ตัวโปรดที่เธอซื้อให้ตอนวันเกิดปีที่แล้วยืนรอเธออยู่ เธอรู้ดีว่า พี่คนนั้น จะต้องดุเธอแน่ๆถ้าเห็นเธอวิ่งตากฝนมาอย่างนี้และเธอก็รู้ดีอีกเช่นกันว่า พี่คนนั้น จะต้องไม่ชอบแน่ๆถ้าเธอไม่สบายขึ้นมา พี่เขาจะดุเรามั้ยนะ? ตอนนี้ความคิดมากมายวิ่งวนปะปนในสมองไปหมด แต่สุดท้ายเธอก็ยิ้มทำเป็นใจดีสู้เสือเขาไว้





ถึงเเม้ว่าพี่เขาจะหน้าเหมือนแมวก็เถอะ






"ไงเรา พี่บอกแล้วไงว่าให้พกร่มไว้ด้วย เป็นไงล่ะ?เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเชียว"พี่เขากล่าวพร้อมกับเช็ดน้ำที่เปรอะอยู่ตามใบหน้าของเธอ "ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ ว่าฝนมันจะตกหนักขนาดนี้ พี่ไม่ดุเค้าดิ" "โอเคค่าๆ พี่ไม่ดุแล้ว แต่ถ้าเป็นไข้หรือเป็นหวัดขึ้นมาเมื่อไร เราโดนเเน่" พี่เขาบีบจมูกเธอเบาๆ แล้วถอดแจ็คเกตยีนต์ตัวโปรดออกมาให้เธอใส่ "อ่ะ ใส่สิอ่ะ เดี๋ยวเข้าไปแล้วสั่นหนาวแบบเจ้าเข้าพี่ไม่รู้ด้วยนะ" "พี่อ่ะ! เค้าก็ไม่ได้ขนาดนั้นซะหน่อย" 




บ้าน่า เธอก็ไม่ได้เป็นคนขี้หนาวขนาดนั้นซะหน่อย อีกอย่างแจ็คเกตยีนส์ที่คลุมอยู่ก็อุ่นดีออก จะสั่นแบบเจ้าเข้าได้ไงกัน -3-



 พี่เขายิ้มให้เธอครู่นึงแล้วโยกหัวเธอเบาๆ "ว่าแต่พี่เหอะ เค้าว่ารีบๆไปซื้อของดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ต้องไปเที่ยวทริปกับพี่โซจองตั้งแต่เช้าเลยไม่ใช่เหรอ?" จู่ๆพี่เขาก็ชะงักไปพักนึง แล้วพูดต่อขึ้นมา "งั้นพี่ว่าเราเค้าไปข้างในกันดีกว่าเนาะ" "อื้ม"





เมื่อซื้อของจากห้างสรรพสินค้าเสร็จก็เป็นเวลาที่ค่ำเเล้วพอดี เราสองคนก็เลยกลับคอนโดกันและนั่งดูหนังที่ห้องอย่่างที่เคยทำเป็นปกติทุกครั้งที่มีเวลาอยู่ด้วยกัน ซึ่งตอนนี้โบนากำลังอาบน้ำ ตามคำสั่งของพี่คนนั้นที่กล่าวเอาไว้ตอนที่กำลังเดินทางกลับคอนโดว่า เมื่อถึงคอนโดก็ให้อาบน้ำทันที ส่วนพี่คนนั้นก็นั่งดูหนังอยู่ตรงโซฟาที่ห้องนั่งเล่น




เมื่อเธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมานั่งดูหนังกับพี่คนนั้น แต่ด้วยความที่วันนี้ทำงานกลุ่มมาทั้งวันบวกกับวิ่งตากฝน และเดินช้อปปิ้งต่อกับพี่เขาอีก ทำให้ตอนนี้สติของโบนาพร้อมจะดับได้ทุกเมื่อ เมื่อพี่เขาเห็นเธอเป็นอย่างนั้น จึงปลุกให้เธอไปนอนในห้องนอน แต่เธอก็เลือกที่จะส่ายหน้าออกไป พร้อมกับบอกว่า อยากดูหนังเป็นเพื่อนพี่เขา ถึงแม้ว่าตาเธอตอนนี้เเทบจะไม่ลืมแล้วก็ตาม แต่ก็นั่นแหล่ะนะ





ก็เธอไม่อยากให้พี่เขานั่งดูหนังคนเดียว
อย่างเหงาๆนี่นา









และสุดท้ายสติอันเลือนลางของโบนาก็ดับวูบลงอย่างไม่รู้ตัว


เมื่อเธอตื่นมาอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ในห้องนอนของเราสองคนเเล้ว ทั้งๆที่โบนาจำได้ว่า ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเธอกับพี่เขากำลังนั่งดูหนังอยู่ตรงโซฟา โบนาจะลุกขึ้นมาดูนาฬิกาที่อยู่ตรงหัวเตียงแต่ก็เพียงทำได้แค่ลุกขึ้นแล้วนอนลงไปใหม่อีกครั้งพร้อมกับอาการที่หนักอึ้งไปทั้งตัว



อ่า...เป็นไข้จนได้สินะ 


สายตาเหลือบไปเห็นชามใบเล็กที่มีผ้าขนหนูสีขาววางพาดอยู่ตรงเคาท์เตอร์ปลายเตียง ก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าพี่คนนั้นคงเช็ดตัวให้เธอก่อนที่จะไปเที่ยวทริปกับพี่โซจอง เพื่อนที่ทำงานของพี่เขา







ป่านนี้คงไปเที่ยวสนุกกันละมั้ง : (








แต่ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ จู่ๆบุคคลที่โบนาคิดว่าไปเที่ยวทริปแล้วกลับเดินเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีถ้วยข้าวต้มกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว "ไงเรา ยังรู้สึกหน่วงๆที่หัวอยู่บ้างมั้ย?" พี่คนนั้นพูดพร้อมกับเอาหน้าผากตัวเองมาแนบกับหน้าผากของเธอ "อ..อื้ม ยังหน่วงๆอยู่นิดหน่อย" 

"แล้ว..." "หื้ม??" "แล้วพี่ไม่ทริปกับพี่โซจองแล้วเหรอ?"เธอถามด้วยความสงสัยเพราะความจริงพี่เขาต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดแล้ว "อ๋อ ไม่ไปแล้วแหล่ะ พี่บอกไปแล้วว่าไปไม่ได้แล้ว มี ลูกแมว ป่วยอยู่" "ฮึ! ที่จริงพี่ไม่ต้องมาดูแลเค้าก็ได้ พี่น่าจะไปทริปกับพี่โซจองนะ เห็นว่าวางแผนทริปนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวเค้าโทรเรียกลูดามาดูแลก็ได้ แค่กๆ" "พอเลยๆ ไม่สบายอยู่ เดี๋ยวอาการจะแย่ไปกันใหญ่หรอก" "แต่..."



ไม่ดื้อกับพี่สิคะ คิมจียอน










อะไรกัน จู่ๆก็พูดชื่อนี้ขึ้นมาเฉยเลย







"พี่รู้ค่ะ ว่าความจริงพี่สามารถโทรเรียกน้องลูดาดูแลเราได้ แต่พี่ก็เป็นห่วงเรานี่คะ" พี่คนนั้นกล่าวแล้วลูบหัวเธอเบาๆ "..." "ถ้าให้พี่ไปเที่ยวแต่จิตใจพี่กลับพะว้าพะวงเรื่องหนู พี่ก็ขอยอมไม่ไปดีกว่าค่ะ เราน่ะ เป็น คนสำคัญของพี่ มากเลยนะรู้มั้ยคะ" "..." เธอตอนนี้ทำได้แค่ก้มหน้างุด ไม่ยอมเงยหน้ามองพี่คนนั้นเลย "ว่าไงคะ?" "ค...เค้าหิว อยากกินข้าวเเล้ว" หลังจากที่เงียบมากแสนนาน เธอจึงปริปากเอ่ยออกไป แต่คนพี่ถึงกลับกลั้นขำออกมากับท่าทางของเด็กน้อยตรงหน้า "โอเคค่ะๆ งั้นเดี๋ยวพี่ยกมาให้นะคะ" "อ..อื้ม"




เมื่อทานข้าวต้มที่พี่เขาทำให้เสร็จไปได้สักพัก ก็ทานยาที่พี่เขาจัดไว้ให้ "พักผ่อนนะคะ จะได้หายไวๆ" เมื่อพี่เขากล่าวสักพักก่อนที่จะหันหลังเตรียมจะยกถาดที่มีถ้วยข้าวต้มซึ่งตอนนี้หมดแล้วด้วยฝีมือของคนป่วยกลับไปยังห้องครัว แต่จู่ๆเธอก็คว้าแขนพี่เขาหมับ "..." "มีอะไรรึเปล่าคะ" "..พี่ จะกลับเข้ามาหาเค้ามั้ย คือเค้า...กลัวนอนฝันร้าย" "พี่เข้ามาหาแน่ค่ะ แต่พี่ขอเอาถ้วยข้าวต้มไปเก็บแปปนึงนะ เดี๋ยวพี่ก็มา" พี่เขายิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอพร้อมลูบหัวเบาๆ "อื้ม"


เมื่อพี่คนนั้นเอาถาดที่ใส่ถ้วยข้าวต้มไปเก็บเสร็จ ก็เดินมานั่งตรงบนเตียงพื้นที่ที่ว่างๆข้างเธอพร้อมจัดหมอนให้พิงได้สะดวกในท่าที่นอนเอนหลังพิงกับพนักเตียง พร้อมหนังสือนิยายที่ยังอ่านไม่จบ แต่ไม่ทันที่จะได้เปิดอ่านหนังสืิอ คนป่วยก็คว้าเอวของคนเป็นพี่มากอดเป็นหมอนข้าง คนพี่จึงได้แต่ยิ้มบางๆพร้อมเอามือข้างนึงลูบหัวคนป่วยเบาๆ ก่อนที่เธอจะเคลิ้มหลับไปก็พูดอะไรบางอย่างออกไปซึ่งเธอเชื่อว่าถ้าเธอสติยังไม่เริ่มจะเคลิ้มคลับอย่างนี้จะไม่พูดต่อหน้าพี่เขาเด็ดขาด
"พี่ซอลอา" "ว่าไงคะ?" "พี่เคยบอกว่าเค้าเป็นสำคัญของพี่ใช่มั้ย?" "อ่า...ก็ ใช่ค่ะ" จู่ๆคนเด็กกว่าก็เงียบไปจนคนเป็นพี่รู้สึกแปลกใจ ก่อนที่คนเป็นพี่จะได้ถามอะไร คนเด็กกว่าก็พูดอะไรบางอย่างขึ้นมาที่ทำให้คนเป็นพี่นั้นยิ้มกว้างที่สุดจนหมดลุคคนเย็นชาแทบจะทันที




"เค้าอ่ะเป็นคนสำคัญของพี่










แต่พี่อ่ะ....














ก็เป็น 'ฝันดี' ของเค้าเหมือนกันนะ"




























talk :: ถ้าแปลกๆตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะคะ นี่พยายามแต่งให้ทันวันเกิดของคนสวยของเราค่ะ
#HappyBONADay #0819BONADAY










SHARE
Written in this book
SF Fiction
Writer
BabySnowFern
Student who is busy
|REDVELVET||PRISTIN||WJSN|

Comments