ทำไม ทำไมหนอ
ในตอนที่ฉันเพิ่งลืมตาดูโลก..
ทำไมเสียงในบ้านมันดังจัง.. ฉันไม่อยากได้ยินมันเลย
ทำไมพ่อแม่พูดกันเสียงดังจัง.. ฉันนอนไม่หลับค
ทำไมเหมือนฉันไม่ได้รับความอบอุ่นเลย.. 
ทำไมฉันต้องเกิดมาในครอบครัวนี้นะ.. ฉันไม่มีความสุขเลย
ทำไมฉันไม่เคยได้ฉลองวันเกิดเลย

ทำไมทุกคนถึงจ้องมองคอยจับผิดฉันตลอดเวลา
ฉันต้องทำตัวเองให้ดีขึ้นสินะ
ฉันต้องตั้งใจเรียน
ฉันได้ที่หนึ่งมาแล้วนะ
ฉันได้รางวัลด้วย
ฉันได้ไปประกวด แข่งขันเยอะแยะเลย
..แต่ทำไม.. ไม่เห็นมีใครยินดีกับฉันเลยล่ะ..
ทำไมทุกคนถึงไม่เห็นพูดอะไรเลย
ทำไมไม่ได้รางวัลเหมือนเพื่อนคนอื่นกันบ้างเลย

หรือฉันยังดีไม่พอกันนะ
ฉันต้องขยันขึ้น

แต่ทำไม..ทุกคนยังเอาแต่ด่าทอกันล่ะ

ทำไมแม่ต้องไป

ฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร
ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น

แต่ทำไมกัน น้ำตามันไหลออกมา
ฉันพยายามห้ามมันแล้วนะ
"เจ้าน้ำตา..หยุดไหลเดี๋ยวนี้.."
ฉันต้องเข้มแข็งนะ
ฉันต้องอยู่ให้ได้
ฉัน..อยู่ได้
ฉันเฝ้าบอกตัวเองอย่างนี้
ทุกวัน ทุกวัน
วันแล้ววันเล่า

เมื่อแม่ไม่อยู่ ฉันก็เลยกลายเป็นแม่แทน ฉันต้องตื่นเช้าเพื่อให้ทุกคนได้ทานอาหาร ฉันต้องไปจ่ายตลาด ฉันต้องซักผ้า ล้างจาน จนมือฉันมันเปื่อนยุ่ย ลอก และลายนิ้วมือฉันหายไปในที่สุด มือของฉัน ..มันไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้ว
แต่ทำไมทุกคนยังว่าฉันทำไมได้ไม่ดีพออีกล่ะ
ทำไมนะ ที่ฉันพยายามยังไม่พออีกหรอ
แล้วฉันต้องพยายามต่อไปอีกเท่าไรกัน
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน..
เหนื่อย..

ฉันเป็นเหมือนซินเดอเรลลา แต่ต่างกันนิดหน่อย ตรงที่ฉันไม่มีเจ้าชายมารัก ไม่มีนางฟ้ามาคอยช่วยเหลือ ..ฉันเป็นนางซิน ที่อยู่ได้ด้วยตัวของฉันเอง และกำลังเฝ้ารอการโบยบินออกไปด้วยปีกของฉันเอง



SHARE

Comments