ฉันไง...แฟนสาวของคุณ
บนเตียงกว้างสีขาวสะอาด ฉันในชุดเดรสสีดำตัวสั้นกำลังนั่งขัดสมาธิ จับโทรศัพท์บ้านด้วยจริตสาวน้อยที่กำลังบอกให้อีกฝ่ายมารับที่บ้านด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ ก่อนที่จะต่อสายหาเพื่อนสาวต่อ


ปิ๊ด! ปิ๊ด!
เสียงบีบแตรดังขึ้นมาถึงชั้นสองของบ้าน ดวงตาเบิกกว้างชำเลืองไปยังหน้าต่างด้วยรอยยิ้มบาง

"แค่นี้ก่อนนะ เจอกันที่เดิม"
น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยบอกก่อนจะวางสาย รีบวางโทรศัพท์ลงจนเกิดเสียงดังปัง แล้วเด้งตัวลุกจากเตียงเดินไปยังบานหน้าต่างแล้วเปิดมันขึ้นด้วยความตื่นเต้น

'เขานี้ช่าง...บ้าเสียจริง มาเร็วกว่าที่เธอคิดไว้มาก'

"...."
มือเรียวลูบขอบหน้าต่างแผ่วเบาระหว่างสบสายตากับเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลแสดงออกว่าโหยหาเพียงใด แฟนหนุ่มร่างสูงหนาในชุดเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อหนังสีดำขลับ

ปึก!

เธอรีบปิดหน้าต่างลงหมุนตัวกลับมาคว้ากระเป๋าบนเตียง แล้วเดินออกไปจากห้องวิ่งลงบันไดด้วยรอยยิ้มเขิน

ปัง!

ฉันยืนอยู่หน้าประตูหลังจากล็อกบ้าน เผลอสบสายตากับหนุ่มฮอตพอดีจึงได้แต่เอียงหน้าหนีทำทียกมือเกลี่ยผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตออกจากกรอบหน้า หลังจากสูดลมหายใจก็หันกลับหาแล้วก้าวเท้าออกไปด้วยท่าทีอิดออด

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง"
หนุ่มสัญชาติอเมริกันผิวสีน้ำผึ้งกล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้ม ขณะนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์คลาสสิค แล้วยืนขึ้นเต็มความสูงปล่อยมือออกจากถุงเสื้อ

"สวัสดีค่ะ"
รองเท้าส้นสูงหยุดกึกหลังจากได้ยินประโยคทักทายที่ทำให้ใจสั่น ช้อนสายตามองเขาตอบกลับเสียงเรียบแล้วยิ้มบาง


กำสายกระเป๋าสะพายมั่นพลางเม้มริมฝีปากอย่างชั่งใจ ค่อยๆยกมือขึ้นแตะกรอบหน้าจ้องลึกนัยน์ตาคู่คมที่เบิกกว้างก่อนจะทอแววอ่อนลง หรี่ตาพินิจโครงหน้าหล่อเหลาราวกับเจ้าชาย
กรีดนิ้วลงบนเส้นผมที่เซ็ทไว้แล้วเห็นเลือนลางว่าเขาหันมอง

ก่อนที่ฉันจะสะดุ้งมองมือที่เขากุมไว้สลับกับใบหน้าเนียนที่ค่อยๆคลี่ยิ้มโชว์ฟันขาว เช่นนั้นฉันจึงวาดรอยยิ้มบาง

เหมือนกาลเวลาเปลี่ยนเป็นวสันตฤดู กลีบดอกซากุระสีชมพูร่วงหล่นหมุนวนรอบกายโดยสายลมหนาว ระหว่างที่เขาค่อยๆกุมมือเธอไว้อยู่ระดับอก จดจ้องกลีบปากกระจับสีแดงฉ่ำ

"อื้อ อะฮึ้ม!"
เสียงหัวใจเส้นระส่ำยามเขาโน้มตัวลงมาใกล้ได้กลิ่นน้ำหอมบุรุษชัด จนฉันเอนหลังผละออกพร้อมกับทำเสียงในลำคอ

"..."
ร่างสูงแข็งทื่อมองฝ่ามือหนาที่ถูกปัดออก ก่อนจะรีบถอยร่นทันที หลังจากที่เห็นอีกคนดูลนลาน

"งั้นเราไปกันเถอะ"
เขารีบชิงพูดทันทีหลังจากที่รู้สึกไม่เป็นตัวของตนเอง ทำหน้าเข้มกลบเกลื่อนความเขินอาย

ฉันอมยิ้มหลังจากที่เห็นท่าทีของเขา ก่อนจะมองดูร่างสูงที่ก้าวขึ้นนั่งรถมอเตอร์ไซค์แล้วใส่หมวกกันน็อต แต่ก็ต้องนิ่งอึ้งที่เห็นอีกคนลงมาจากรถด้วยสายตาดุ

"ใส่นี่ไว้สิ แผ่นหลังขาวๆนั่นผมไม่อยากให้ใครมอง"
เขายื่นเสื้อหนังสีดำให้ร่างเล็กที่อยู่หน้า เอ่ยบอกแกมสั่งอย่างหวงแหนด้วยสีหน้าเข้ม

"ขอบใจนะ"
ฉันมองคนขี้เก๊กอย่างรู้ทันก่อนจะยื่นมือรับไว้แล้วเอ่ยขอบคุณ


นัยน์ตาคู่คมมองที่เบาะเล็กๆนั่นก่อนจะก้าวขาขึ้นนั่งไม่กล้าโอบเอวหนา ก่อนร่างสูงจะเอี้ยวตัวหันมาแล้วฉุดมือกลับจนดวงหน้าชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง สัมผัสถึงก้อนเนื้อที่อยู่ใต้ผ้านิ่มจนหอบหายใจหนักได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆก็เขินอาย

"คุณเป็นแฟนผมนะ ต้องให้ผมอนุญาตหรือไง"
เขาเอ็ดคนตัวเล็กระหว่างตบมือเรียวเบาๆแล้วผละออกจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์

"..."
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นหลังจากเสียงของชายหนุ่มพูดจบ เธอจึงค่อยๆเลื่อนมือโอบเอวหนาจนสองมือบรรจบกัน บัดนั้นเขาก็เร่งเครื่องแล้วขับออกไปทันทีระหว่างที่คนตัวเล็กกระชับอ้อมกอดอันตโนมัติตามสัญชาตญาณ



SHARE
Writer
TipChanges
Writer Dek-D
แอคชั่น = รีแอคชั่น / เรียนรู้ที่จะรักตนเอง โดยไม่ลืมที่จะปลอบโยนคนอื่น

Comments