“โหล นอนยัง”
เรากำลังจะเขียนเรื่องนี้เพราะเราเพิ่งตัดสินใจทักไปหาคนคนนึงหลังจากเราหายตัวมาแบบดื้อ ๆ 

ตอนนั้นเราอยากลองคุยกับคนที่ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้อายุ แล้วเราก็ได้คุยกับ ‘เขา’

เริ่มจากที่ตกลงแล้วว่าจะคุยกัน เขาขอไอดีเรา ซึ่งเราตอบไปว่าไม่มี ไม่ได้เล่นแอพนั้น มันไม่ใช่การพยายามหาคนคุยครั้งแรกของเราหรอก ก่อนหน้านี้เราลองหาแล้วแต่ก็จบด้วยการไม่มีไอแอพคุยที่คนส่วนใหญ่เขาขอกันนั่นแหละ พอมาเจอคนนี้ถามอีก ‘เออ โหลดก็ได้วะ’ เลยกลายเป็นว่ามีแอพสนทนาสีเหลืองอยู่ในเครื่องซะงั้นและในนั้นก็มีอยู่คอนแทคเดียวก็คือเขานั่นแหละ

เอาจริงมันสั้นมากเลยนะ เราคุยกันแค่เกือบสองอาทิตย์ แล้วเราก็ดันทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ ก็เข้าใจแหละว่าคนรู้จักกัน สนิทกันยังเทกันได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่แค่ชื่อยังไม่รู้เลยวะ

มันเป็นสิ่งที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เรารู้คร่าว ๆ แค่อายุและเพศของกันและกัน (ซึ่งเขาโกหกไหมก็ไม่รู้)

และในตอนท้ายที่บทสนทนามันไปต่อไม่ได้แล้ว บวกกับเราที่รู้สึกหงุดหงิดก็เลยลบมันทิ้งไป ไม่ใช่ลบแค่แอพนะ แต่ลบแอคเค้าไปเลย (ทำไมตอนนั้นเกรี้ยวกราดจังวะ)

ตัดภาพมา ณ ปัจจุบันนี้ อยู่ดี ๆ ก็นึกถึงเขาว่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธไหม เขาจะจำเราได้ป่าว

โคตรแปลกเลยปะ ตอนที่เราคุยกันเขาดันบอกไอดีของเขาให้เรารู้ ทั้งที่ไม่ต้องพูดถึงเลยอะ จะบอกให้รู้ทำไม แล้วที่แปลกกว่านั้นคือเราจำได้.. (ความจำดีกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอะ) เราเลยโหลดแอพนั้นมาใหม่ สมัครแอคเค้าใหม่ และแอดเขาไป

มันยากกว่าที่คิดนะ ไอคำทักทายหลังจากที่เราเป็นฝ่ายผิดแล้วหนีคดีมาเนี่ย มันควรเป็นคำว่าไรวะ



(จบ.)

รูปปก: แน่นอน แชทที่กำลังจะทักไป
SHARE
Writer
wishmehappy
|||||||| 80% druker
มนุษย์ที่กำลังเคว้งคว้าง และปรารถนาที่จะค้นพบความสุขของตัวเอง — เพ้อไปเรื่อย

Comments