(ซึมเศร้าไดอารี่) - ฉันเจ็บปวด แต่ฉันเห็นหน้าแกแล้ว

(ตั้งใจเขียนแบบนี้ ตามที่อารมณ์ และอาการมันพาไป)

ทุกอย่างเริ่มต้นหลัง 6 โมงเย็น
ฉันได้เห็นหน้าแกแล้ว ปีศาจนรกที่หลอกหลอนและคอยดึงฉันมาตลอด1 ทุ่ม นั่งไร้เรี่ยวแรง ทรมาน มันกลับมาอีกแล้ว 

เผชิญหน้ากับมัน ในห้อง คนเดียว นั่งดูมันกัดกิน

มันดูมีความสุข ที่หลุดออกมาครอบงำได้อีกครั้ง

มาสิ ฉันมีเวลาทั้งคืน เจ็บปวด ทรมาน แต่คราวนี้ ฉันเห็นหน้าแกชัดที่สุด ฉันรู้แล้วว่าแกคืออะไร ฉันเห็นตัวแก และได้รู้ว่า ...... ตัวแก ใหญ่โตและแข็งแรงเกินไป

ภาพค่อยๆตัดไป สีดำมืดเข้าครอบคลุม ฉันจมลงในภวังค์ที่ทรมาน และหลับไป

3 ทุ่มกว่า หิวข้าว ตั้งใจไม่กิน แต่ท้องร้อง

ออกจากบ้าน ฝนตก เฉอะแฉะ ไร้ทิศทาง

ยืนโง่ริมถนน ตัวแข็งเป็นหิน คิดอะไรไม่ออก

โบกรถ ไร้เป้าหมาย นั่งมองข้างทาง รถแล่นไป ตัดสินใจลง ที่ไหนก็ได้

หาร้านสักร้าน ที่พอจะให้ฉันได้สงบได้บ้าง

ทางออกที่ไม่ควรออก สิ่งเดิมๆที่เคยเลิกไป กลับมาอีกครั้ง
4ทุ่ม ร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ เหล้าบ๊วย อาหารเล็กน้อย

ฉันเคยเลิกกินแอลกอฮอล์ไปเกือบ 10 ปี 
วันนี้ มันกลับมา มาในฐานะคนปลอบใจหลังจากที่ปีศาจมันทำร้ายฉันเสร็จแล้ว

ไม่ต้องกลัว ฉันกินไม่เกิน 2-3 แก้ว 

นั่งสงบอยู่ในร้าน จิบเหล้า อาการดีขึ้น 

ไม่ใช่เพราะเหล้า แต่เพราะมันทำร้ายจนหนำใจแล้ว

ปีศาจมันเริ่มจะไปแล้ว กลับไปอยู่ในบ้านของมัน รอเวลาออกมาใหม่.....เมื่อมันต้องการ

ฉันคือคนที่ต้องรับผิดชอบกับร่างที่แหลกเหลวจากความสนุกของปีศาจทุกครั้ง
4ทุ่มครึ่ง เหม่อลอย คนเริ่มหมดร้าน จิบเหล้า หมดแก้ว กลับบ้าน อาบน้ำ 

พรุ่งนี้ พบหมอตามนัด ฉันกำลังดีขึ้นแล้วแท้ๆ แต่มันก็กลับมาทำร้ายอีก

ทำใจ สารภาพกับหมอไปตามจริง เตรียมรับการยืดระยะการรักษา ยาอีกเป็นปึก และค่าหมออันแสนแพง 

ความสามารถพิเศษของฉัน คือการเขียนไดอารี่ให้เหมือนเดิมเป๊ะได้ตลอด 4-5 ปี ถึงแม้ว่าฉันจะเขียนใหม่ทุกครั้งก็ตาม แต่ ชีวิตฉัน...ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย






SHARE

Comments