จริงๆแล้วเราเที่ยวเพื่ออะไร
"เนี่ยไปมาสี่ประเทศแล้วโว้ย"
"โหย แค่นี้ทำอวด กูไปมาแปดประเทศแล้วยังไม่พูดเลย"
"ดูบล็อคเกอร์คนนี้อ่ะ รูปโคตรสวยอ่ะ อยากได้รูปแบบนั้นบ้าง"
"เฮ้ย อ่านนี่ดิ คนนี้อายุแค่นี้ไปมารอบโลกแล้วอ่ะ"
"เฮ้ยย อะไร ทำไมยังไม่ไปที่นี่อีก เค้าไปกันทั้งประเทศแล้วมั้ง กูก็ไปมาแล้วนะ"
"ดูบล็อคเกอร์คนนี้สิโคตรเท่เลยยยยย"

และนั่นคือสิ่งทั่วๆไปที่เรามักจะได้ยินในวงสนทนาเรื่องการท่องเที่ยว
ประกอบกับหน้าเพจนิวฟีดเฟสบุ๊คทุกวันนี้ที่ดูเหมือนจะมีแต่ travel influencerโพสรูปสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆเท่ๆเต็มไปหมด

"เท่อ่ะ อยากได้รูปแบบนั้นมาอวดคนอื่นบ้าง"
นั่นคือสิ่งที่ฉันเองก็เคยคิดและเป็นจุดเริ่มต้นให้ฉันออกเดินทาง

"เธอไปไหนมาบ้างหรอ?"
เพื่อนแบ็คแพคเกอร์ชาวต่างชาติที่ฉันเจอระหว่างทางถาม
"อ๋อ ฉันเคยไป นู่นนั่นนี่ บลาบลาบลา"
ฉันเล่าด้วยความภาคภูมิใจในความ'เท่'ที่ไปหลายประเทศ
ซึ่งเขาเองก็ฟังด้วยความตั้งอกตั้งใจ และแสดงความสนใจตลอด

ใช่ ฉันเท่ ฉันยิ้มในใจด้วยความอวดเก่ง

"แล้วเธอไปกี่ประเทศแล้วล่ะ?"ฉันถามกลับ
"กี่ประเทศหรอ? เอ่อ... เดี๋ยวนะ" เขาทำท่าลังเลและครุ่นคิดอยู่พักนึง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
"อ่อ 34ประเทศเอง"

34ประเทศ... 'เอง'

ทันใดนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นแค่ฝุ่นผงในจักรวาลไปเลย
"34ประเทศนี่ไม่เองเลยนะ" ฉันแซวเค้า
"'เองสิ มีตั้งหลายคนที่ไปมาเยอะกว่าฉัน แต่ฉันก็แค่ชอบเปิดประสบการณ์ใหม่ๆน่ะ" เขายิ้มพลางตอบอย่างถ่อมตัว

"เธอบอกว่าเธอไปเนปาลมาใช่มั้ย? ฉันก็ไปมาเหมือนกัน เธอได้ไปเมืองนี้มาหรือปล่าวน่ะ?" เขาถามต่อ
"ไปสิ"
"ฉันก็ไปมานะ ฉันชอบที่นี่มากเลย โดยเฉพาะวัฒนธรรมพวกเขา พวกเธอเห็นที่พวกเขาทำงานศิลปะกันมั้ย?"เพื่อนอีกคนพูดขึ้นมา
"เห็นสิ ใช่ ฉันชอบมันนะ มีเสน่ห์มากเลย.."
แล้วเราสามคนก็คุยกันเรื่องท่องเที่ยวเนปาลแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอย่างสนุกสนาน

นั่นคือครั้งแรกที่ฉันคุยเรื่องท่องเที่ยวโดยไม่มีบทสนทนาทำนองว่า "ทำไมยังไม่ไปที่นี่อีก?" หรือ"ใครไปมามากกว่าใคร"
และไม่ใช่การคุยกันด้วยความรู้สึกว่า"ฉันเท่" แต่เป็นการคุยกันในฐานะนักเดินทางตัวเล็กๆคนนึงที่แลกเปลี่ยน'ประสบการณ์'และช่วยกันคุ้ย'ความสุข'ของการเดินทางครั้งนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

การสนทนาครั้งนั้นทำให้ฉันกลับมาสงสัย
"จริงๆแล้วเราเดินทางเพื่ออะไรกันนะ?" 
 เพื่อความเท่งั้นหรอ? เพื่อลงรูปอวดคนอื่นว่าชีวิตดี? เพื่อเป็นไอดอล?
 
สังคมทุกวันนี้ถูกมอมเมาด้วยเพจท่องเที่ยวฮิปๆชิคๆกับบล็อคเกอร์คูลๆมากจนเกิดกระแสการท่องเที่ยวตามๆกันไป
การท่องเที่ยวที่ควรจะเป็นการทำเพื่อ"ความสุข" "ประสบการณ์" และ "ความทรงจำ" กลับกลายเป็นการท่องเที่ยวเพราะ "การแข่งขันในความเท่" "ที่ใครๆก็ไป" อย่างช้าๆโดยไม่รู้ตัว

เรามีความสุขที่โดนใครๆยกให้เป็น"ไอดอล"
แทนที่จะมีความสุขเมื่อคิดถึงการเดินทางในครั้งนั้น
เรามีความสุขที่หามุมถ่ายรูปอัพลงไอจีแล้วคนกดไลค์เพียบ
แทนที่จะมีความสุขกับวินาทีที่อยู่ตรงหน้านั้น หรือแม้แต่คนที่อยู่ตรงนั้น
เรามีความสุขเมื่อเราไปเที่ยวมาหลายประเทศกว่าใครๆ
แทนที่จะมีความสุขกับประสบการณ์ที่ได้รับจากประเทศนั้นๆ
เรามีความสุขที่ได้พูดกับใครว่า"ไปมาแล้ว"เมื่อมีคนกล่าวถึงประเทศฮอตฮิตติดกระแส
แม้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจริงๆแล้วเป็นตัวเราเองที่'อยากไป'หรือกระแสที่'พาให้เราอยากไป'

'มันน่าเสียดายนะว่ามั้ย?' 


ขอบคุณความบ้าบอที่ถีบให้ฉันออกไปแบ็คแพคคนเดียว ได้พบเจอผู้คนมากมายที่ทำให้ฉันกลับมาทบทวน'จุดประสงค์ของการท่องเที่ยว'อีกครั้ง และกล้าพูดได้เต็มปากว่า "ฉันท่องเที่ยวเพราะความสุข"

Booking.com


 
SHARE
Written in this book
Once upon a time, I am Backpacker
เรื่องราวการท่องเที่ยวของสาวโซโลแบ็คแพคเกอร์ตัวเล็กที่แสนจะบ้าบอ
Writer
Ninutt
The Ordinary Girl
ผู้หญิงธรรมดาคนนึงที่ชอบเที่ยว ชอบอ่าน ชอบเขียน ชอบบ่น

Comments

LittleBbear
4 months ago
สำหรับเรานานๆทีจะเที่ยว เที่ยวทีแค่ต่างจังหวัด เที่ยวเพื่อหา passion ให้ตัวเอง และผ่อนคลายความเครียดจากการเรียนและการทำงานค่ะ :)
Reply
Ninutt
4 months ago
ดีแล้วค่ะ ให้การเดินทางมันเป็นความสุขต่อไปเนอะ^^