On The Rainy Day | Wonyoung x Sakura
On The Rainy Day (2) Wonyoung x Sakura
Rate : 18+ 

ในตอนนี้มีเนื้อหาความรุนแรง แต่ไรท์ไม่มีเจตนาทำร้ายศิลปินและไม่สนับสนุนความรุนแรงใดๆทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน 
 _______________________________________

.
.
.
.

‘หายไปไหนมา’ 
เสียงแหลมเล็กเอ่ยขึ้นทันทีที่วอนยองก้าวเท้าเข้าห้อง ก่อนหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอย่างร้อนรน 

‘...’

วอนยองไม่ตอบอะไร สายตาไร้ความรู้สึกนั่นถูกส่งไปหาอีกฝ่ายอย่างไร้คำตอบ ถอดรองเท้า วางกระเป๋า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาหรูในห้องสีเทาแคบๆนี่ 

‘ฉันถามว่าหายไปไหนมา’

สุดท้ายหญิงสาวคนนั้น ก็เดินตามมา ก่อนจะถามคำถามที่เพิ่งถามไปเมื่อครู่ 

‘...’

แต่วอนยองก็ยังเพิกเฉยกับคำถามนั่น เหมือนเสียงที่ได้ยินเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา 
 

‘จาง วอนยอง!’

ในที่สุดก็หมดความอดทน หญิงสาวร่างน้อยขึ้นเสียงถามอีกฝ่ายจนเสียงดังไปทั่วบริเวณ



‘พี่ แม่งโคตรน่ารำคาญเลยรู้ตัวปะ พี่มินจู

วอนยองดีดตัวขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง ก่อนจะตวาดกลับไปเสียงดังไม่แพ้กัน



อารมณ์ที่เดือดพล่านในตอนนี้ เปรียบได้กับเชื้อเพลิงชั้นดีที่สามารถแผดเผาห้องนี้ให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน



‘ถ้างั้นก็บอกฉันว่าเมื่อคืนไปไหนมา’

‘รู้อยู่แล้ว จะถามทำไม’

‘แค่อยากได้ยินจากปากของเธอเอง’


.

.


ก็เหมือนเดิม บาร์ จบด้วยห้องผู้หญิงคนหนึ่ง
‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้’

‘เพราะพี่ไง พี่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้’

วอนยองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ค่อยๆย่างเข้าหาแฟนสาวอย่างช้าๆ ก่อนจะยื่นมือเรียวไปบีบไหล่ทั้งสองข้างของอีกคนไว้



‘เมื่อไหร่จะเลิกพูดถึงเรื่องในอดีตสักที’

มินจูตกใจกับท่าทีของคนน้องอย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาสั่นไหวเพราะความกลัว ก่อนน้ำตาใสจะเริ่มออกมาคลออยู่ที่ดวงตา 
 

‘เหอะ แน่ใจเหรอ ว่ามันอดีต อดีตขนาดไหนล่ะ เมื่อปีที่แล้ว เมื่อเดือนที่แล้ว เมื่อวาน หรือเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันจะกลับมาถึง’

น้ำเสียงแข็งกร้าวของวอนยองคาดคั้นคำตอบจากมินจูอย่างรู้ทัน




เธอรู้ดี รู้อยู่แก่ใจ เธอทำอะไรวอนยองเอาไว้บ้าง



‘...’

‘อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าพี่แอบพามันเข้าห้องฉัน’ 
สิ้นน้ำเสียงเรียบ ไร้ความรู้สึก มือเรียวก็เข้าบีบคางของร่างบางอย่างแรง



อื้อออ!!!



‘ฉันเกลียดพี่ ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ถ้าจะไปอยู่กับมันก็เก็บของออกจากห้องฉันไปซะ!’

ร่างสูงตวาดเสียงดัง ก่อนจะผลักอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้นห้อง ก่อนจะตามลงไปบีบข้อมือร่างบางจนมันเกิดรอยแดงไปทั่วผิวขาวจัด



‘วอนยอง! เจ็บนะ ปล่อย!’

มินจูพยายามสะบัดมือของร่างสูงออก แต่นั่นก็ไม่เป็นผล ยิ่งมินจูพยายามดีดดิ้น มือเรียวของอีกฝ่ายก็ยิ่งกดน้ำหนักลงมามากกว่าเดิม



น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนนัยน์ตาและแก้มสวยเริ่มแดงก่ำจากแรงกระทำนั้น 


ฉันเจ็บกว่าพี่หลายเท่า ทำไมต้องเป็นเพื่อนฉันด้วย ทำไม!
.



.



.



.

เมื่อหลายเดือนก่อน 


‘คืนนี้ว่างไหม’

‘ไม่ว่างก็ต้องว่าง โทรหากันขนาดนี้’

‘มาเร็วๆนะ อยากเจอแล้ว’

‘จะไปเดี๋ยวนี้เลย’



หลังจากที่วอนยองบอกแฟนสาวว่าอาจจะต้องไปทำงานในต่างจังหวัด 2-3 วัน มินจูเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนก็โทรศัพท์หาคนที่เธออยากเจอ ตอนวอนยองไม่อยู่มากที่สุด แน่นอนว่าเธอรอคอยเวลานี้มานาน ดังนั้นเธอเองก็ไม่อยากให้โอกาสนี้หลุดลอยไป



แต่ใครจะรู้...ว่าทั้งหมดนั่น ที่ว่าจะไปทำงาน 2-3 วัน จะเป็นการวางแผนเพื่อจะจับผิดแฟนสาวของตนเอง



หลังจากวอนยองตีหน้าซื่อทำเป็นจัดกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง มินจูไม่มีท่าทีสงสัยในตัวของวอนยองเลยสักนิด ทำตัวปกติเฉกเช่นในทุกครั้ง เธอลงไปส่งวอนยอง ช่วยยกของขึ้นรถหรูคันนั้น ก่อนจะกดจูบลงเบาๆที่ริมฝีปากของร่างสูงอย่างแยบยล เธอยืนโบกมือให้คนน้องจนอีกฝ่ายขับรถออกไปไกล



ถ้านี่เป็นรายการหลอกคน วอนยองก็คงจะเป็นคนที่เนียนที่สุดในโลก

.

.

.



18:34 


รถสปอร์ตสีดำคันหรูเข้าจอดในพื้นที่ที่จัดไว้ให้ หญิงสาวร่างสูงผมสั้นเดินก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าล็อบบี้ของคอนโดไป ไม่นานนัก หญิงสาวคนที่ว่าก็ขึ้นมาอยู่บนห้องของมินจู



‘มันไปแล้วใช่ไหม’

‘อื้อ ไม่ต้องกลัวหรอก วอนยองไปหลายวัน’



มินจูตอบเสียงเย้ายวน ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ตามกรอบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาประกบจูบอย่างดูดดื่ม…



.



.



.



21:57 


มือเรียวบิดกลอนประตูเงียบๆ ก่อนจะก้าวเข้าห้องมา สายตาไล่สอดส่องไปทั่วห้อง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เธอจึงตัดสินใจเดินก้าวตรงไปที่ห้องนอน



วอนยองแง้มประตูห้องนอนของตน ก่อนจะพบกับสิ่งที่ทำให้จิตใจของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล




บนเตียงที่เคยเป็นที่นอนสำหรับวอนยองและมินจู ตอนนี้กลายเป็นมินจูกับใครอีกคนแทน


อัน ยูจิน เพื่อนสนิทของวอนยอง นอนกอดกับมินจูอยู่บนเตียงนุ่มนั่น



เป็นไปตามที่ร่างสูงคิด…



วอนยองไม่โวยวายสักนิด ปิดประตูเบาๆเพราะเกรงว่าทั้งสองจะสะดุ้งตัวตื่นขึ้น ใครจะเชื่อว่าละครที่ฉายในโทรทัศน์นั้นมันจะตรงกับสถานการณ์ในตอนนี้ หากแต่ในโทรทัศน์เราไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกจริงๆของตัวละคร



เจอกับตัวจริงๆ มันจุกจนพูดไม่ออก 


วอนยองทิ้งกระเป๋าเดินทางใบนั้น ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเรื่อยๆ ตามแนวถนนที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตาเส้นนี้









สุดท้ายวอนยองก็สารภาพว่ารู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างมินจูกับเพื่อนสนิทของเธอ แต่สิ่งที่ได้รับจากมินจูคือคำแก้ตัวไร้สาระ



ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ มีเพียงคำแก้ตัวที่เธอได้ยิน



วอนยองรู้ดีว่าโดนเพื่อนรักหักหลัง แต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ เพราะคำว่า ‘เพื่อน’ มันค้ำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่แบบนี้ จนวันหนึ่งความอดทนก็ขาดสะบั้น...



‘ไอ้ยูจิน’ 
‘หืม’



โอ้ย! 


ทันทีที่ยูจินหันหน้ามา หมัดหนักๆของวอนยองก็ซัดเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนเพื่อนสนิทลงไปนอนกองกับพื้น แน่นอนว่าวอนยองไม่ใช่คนใจเย็นแบบเมื่อก่อนแล้ว เธอตามไปกระชากอีกฝ่ายขึ้นมา ก่อนจะทำท่าซัดคนตรงหน้าอีกครั้ง



หยุดนะ! 


เป็นฝ่ายของหญิงสาวร่างบางที่เอาตัวเข้าบังหมัดจากวอนยอง มินจูก้มลงไปกอดร่างหนาที่นั่งอยู่กับพื้นเพราะแรงหมัดเมื่อครู่



ใช่…วอนยองไม่มีความกล้ามากพอที่จะยืดหมัดเดือดให้ใกล้ยูจินมากไปกว่านี้ ปลายกำปั้นเดือดที่สั่นระริกๆหยุดชะงักลงในทันที



‘หลบไป’

‘วอนยอง...’

‘ฉันบอกให้หลบไป!’



สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายที่คลายหมัดนั่นลง ก่อนจะลดแขนลงอยู่ในท่าปกติ จ้องมองหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูนั่น



‘พี่เลือกเองนะ’



พูดจบก็เดินออกจากตรงนั้นในทันที ถนนเส้นที่เธอสัญจรอยู่เป็นประจำ ทำไมวันนี้มันดูยืดยาวผิดปกติ ฟ้าครึ้มเมฆครึ้มฝนในตอนนี้ ทำให้ตามแนวถนนช่างมืดมน ไม่นานนักหยาดน้ำฟ้าก็ตกกระทบกับพื้นดินจนร่างของวอนยองเปียกปอนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้




ฝนตก...?



ห่าฝนที่ตกลงมาอย่างถล่มทลายนั่น ชะล้างพื้นผิวของถนน แน่นอนว่า มันชะล้างเอาความเสียใจและน้ำตาของเธอออกไปด้วย




              เหลือเพียงความโกรธแค้น

 



หลังจากวันนั้นวอนยองก็เหมือนกลายเป็นคนละคน มินจูรู้ดีว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ แต่จนถึงตอนนี้เธอเองก็ยังไม่เลิกติดต่อกับยูจิน เพื่อนสนิทของวอนยองนั่นแหละ




ถลำลึกลงไปมากยากเกินจะตัดขาด



.



.



.



.


ปัจจุบัน

ผลของการบันดาลโทสะเลือดขึ้นหน้า ทำให้ข้าวของภายในห้องกระจัดกระจายไปทั่ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือของใคร และครั้งนี้คงจะต่างจากในทุกๆครั้ง



มือเรียวเก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว ลงกระเป๋าใบโตก่อนจะลากมันผ่านหน้าของใครอีกคนไป ทะเลาะกันไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เรื่องเดิมๆ ต้นตอสาเหตุมันก็คือเรื่องเดิมๆ




หมดรักกัน มันก็แค่นั้น


‘จะไปไหน’

วอนยองเอ่ยเสียงสั่น หลังจากสงบสติอารมณ์ตัวเองได้สักพัก มือเรียวของเธอคว้าข้อมือของมินจูไว้เบาๆ

‘พอสักที ฉันเหนื่อยมามากแล้ว’

‘พี่มินจู’

‘ให้ฉันไปเถอะนะ...’



ยอมปล่อยข้อมืออีกฝ่ายแต่โดยดี หญิงสาวร่างน้อยรีบลากกระเป๋าเดินตรงไปยังประตูบานนั้น และเมื่อเปิดประตูห้องก็พบกับใครบางคนที่อยู่หลังประตูข้างนอกห้องนั่น



อัน ยูจิน เพื่อนรักของวอนยองไง 

.

.

ไอ้ชั่วเอ้ย!



พอเห็นหน้าไอ้เพื่อนทรยศนี่ อารมณ์ก็พุ่งสูงได้เพียงเสี้ยววินาที วอนยองวิ่งเข้าไปหายูจินที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่ด้านนอกของห้อง



มาให้ซัดถึงที่ 


หมัดเดือดนั่นกำลังจะโดนปลายคางของอีกฝ่ายอยู่แล้ว แต่พอเห็นใบหน้าสวยของมินจูก็เสียจังหวะไปเสียดื้อๆ สุดท้ายก็เป็นฝ่ายโดนหมัดหนักๆอัดเข้าที่ใบหน้าด้านขวาแทนเสียเอง



มันเหมือนกับในหนัง สายตาที่ทอดมองออกไป เป็นภาพสโลว




ภาพที่มินจูจับมือกับยูจินมันชัดซะยิ่งกว่าอะไรดี


ไม่นานนักตัวของวอนยองก็ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ร่างสูงเกิดอาการเบลออยู่สักครู่ เพราะแรงหมัดจากเพื่อนรัก ความทรงจำในอดีตเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว 

น้ำตาสีใสไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด การยอมรับความจริงมันคงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่าหนีมันอีกเลย หากความจริงมันไล่ตามเราอยู่ตลอด...

.


.



.



.



.

.




So be happy as much as you gave me pain






_______________________________________ 


น้องหนึ่งงง แงงงง😭😢









SHARE
Writer
DragonSlayer
Cat imacat cat meow
ก็แมวไง มีอยู่ตัวเดียว

Comments

kaiimmook97
3 months ago
เจ็บแทนน้องหนึ่งเลยค่ะ แงงง
Reply
DragonSlayer
3 months ago
แงงงงงง