[OS] Better Than Any Games | Sakura x Minju
Better Than Any Games
Sakura x Minju
Rate : 15

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด และไม่มีเจตนาทำร้ายศิลปินใดๆทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 
 _______________________________________


พี่เล่นเกมอีกแล้วเหรอคะ

     น้ำเสียงแหลมเล็กแฝงไปด้วยความน้อยใจเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆนี่

คิม มินจู 

     หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนเอ่ยขึ้น พลางถอดรองเท้าผ้าใบสีแดงคู่โปรดออกจากเท้า ก่อนจะหยิบมันวางไว้บนชั้นวางรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ สายตาทอดไปยังหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เกมเมอร์สีดำแดงคู่ใจตัวนั้น 

มิยาวากิ ซากุระ

     เกมเมอร์ , นักแคชเกมส์ชื่อดัง ที่มีผู้ติดตามเกือบ5แสนคนบนยูทูป กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับเกมออนไลน์สักเกมหนึ่ง ซึ่งมินจูเองก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าคือเกมอะไร แต่ที่เห็นเล่นกับเพื่อนบ่อยๆ ก็คงจะ Fortnite ไม่ก็ PUBG อะไรนั่นล่ะมั้ง


นั่น ดูสิ ขนาดเข้ามาใกล้ขนาดนี้ยังไม่หันมามองกันเลยด้วยซ้ำ 


‘พี่คะ อย่าเข้าใกล้หน้าจอขนาดนั้นสิคะ เดี๋ยวก็เสียสายตาพอดี’

     สะกิดไหล่ให้รับรู้ ถึงจะพูดไปแบบนั้น ก็คงช่วยอะไรไม่ทันแล้ว เจ้าของแว่นตาหน้าเตอะ หันมาทำตาปริบๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน 
     แหงล่ะ สายตาสั้นขนาดนั้น คงกู่ไม่กลับแล้วล่ะ ก็ทำได้แค่เตือนๆเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายสายตาเสียไปมากกว่านี้

     คนพี่หันมามองหน้าเธอ ก่อนจะล่นเฮดโฟนให้อยู่ต่ำกว่าใบหูเพียงเล็กน้อย

‘อ่า แปปนะ มินจู ฉันกำลัง focus สุดๆ’
‘กินข้าวหรือยังคะ ให้ฉันไปซื้อให้ไหม’
‘ไม่ ฉันกินแล้ว’

พูดจบก็จับเฮดโฟนนั่นกลับไปที่เดิมโดยทันที

‘กินผลไม้อะไรไหมฉันปอกให้’

     มินจูเองก็ยังไม่ละความพยายาม เธอพยายามชวนอีกฝ่ายคุยด้วย แต่เหมือนว่ามันจะจบแบบเดิมทุกๆครั้ง คือ อีกฝ่ายใส่เฮดโฟน มือซ้ายอยู่ที่คีย์บอร์ด (แป้นลอกด้วย คิดดูเล่นขนาดไหน) มือขวาอยู่ที่เม้าส์สำหรับเล่นเกม เลื่อนไปมาอย่างชำนาญ 

‘ย๊าาา เยนา เล่นอะไรของแกเนี่ย!’

     ถึงแม้จะดูอารมณ์ร้อน โมโหเพราะเล่นแพ้ในบางที แต่ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้ก็ไม่รู้ แต่มันก็หงุดหงิดอยู่บ้างบางทีที่โดนเมินใส่กันแบบนี้

‘พี่คะ’

     พูดไปก็เท่านั้น เจ้าของน้ำเสียงขึงขังเมื่อครู่ใส่เฮดโฟนไปเสียแล้ว


ติดเกมอะไรขนาดนั้นอะ

‘งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ’

     มินจูพูดไปแบบนั้นแหละ รู้ดีว่ายังไงอีกฝ่ายก็ไม่ได้ยินเสียงเธอ ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะอยู่ด้วยกัน จนกระทั่งย้ายเข้ามาอยู่ในห้องเดียวกัน ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่น้อยใจอีกฝ่าย ก็ดูสิ ติดเกมขนาดนั้นอะ เป็นใครก็ต้องน้อยใจไหม ที่เธอไม่พูดระบายความรู้สึกออกไป เพราะไม่อยากให้เราต้องทะเลาะกันมากกว่า แต่พอไม่พูด ก็เหมือนว่าอะไรๆก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด จนบางทีก็กลายเป็นความชินชาไปเสียแล้ว 

‘เยนาย๊าาาา! ก็บอกให้ไปพร้อมกันไง เกือบตายเลยเห็นไหมเนี่ย!’

‘ไปบวกเซ่!’

‘มาฮีลให้หน่อยอยู่ตรงนี้!’


     เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเกมเมอร์สาวดังขึ้นในห้องสีขาวนั่น เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนนั่งมองอีกฝ่ายตาละห้อย ถ้าเปลี่ยนจากเล่นเกมมาเป็นเล่นกับฉันบ้างก็ดีสิ...

เอ๊ะ คิดอะไรอยู่เนี่ย! ไม่ใช่แบบนั้นสิ!

     สุดท้ายการใส่หูฟัง ฟังเพลงเงียบๆคนเดียว ก็คงจะเป็นทางออกเดียวที่ไม่ทำให้เธอต้องรู้สึกเหงามากจนเกินไป ทุกๆวันวนลูปอยู่แบบนี้มาประมาณ 3-4 เดือนเห็นจะได้...



.



01:23

     รออีกคนจนแล้วจนเล่า ก็ยังไม่เลิกเล่นสักที มินจูตัดสินใจลุกออกจากโซฟาตัวนั้น ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มในห้องนอนแทน

     อยากรู้จริงๆว่าไอ้เกมที่เล่นได้เล่นดี เล่นอยู่ทุกวันนี้นี่มันมีดีอะไร อยากถามให้มันรู้แล้วรู้รอด 
   
     แต่มันก็คงดูไม่ดีอีก นั่นทำให้มินจูยังเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไว้แบบนี้

ไม่อยากให้เขาหาว่างี่เง่า มันจะทำให้เขา
รำคาญเปล่าๆ...


     วันนี้ก็คงจะเป็นอีกวันที่ต้องนอนกอดหมอนข้างลายกบสีเขียวแล้วก็หลับไปเหมือนกับทุกๆคืนอีกนั่นแหละ

     หลับตาลงได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงลากเก้าอี้จากด้านนอก 

เลิกเล่นแล้ว? 

     เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หยุดลง ณ ข้างๆเตียง ก่อนเตียงนุ่มจะยุบตัวลงเบาๆ 

‘มินจูยา’
‘พะ..พี่ ว่าไงคะ’
‘อ้าว ยังไม่นอนอีกเหรอ’

     มินจูส่ายหัวเบาๆ ให้เป็นคำตอบ ซากุระไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอใช้แขนข้างซ้ายสอดเข้าไปใต้ท้ายทอยของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้มือขวาจับกลุ่มผมสีชมพูนั่นให้เป็นระเบียบ ปลายจมูกของคนพี่สัมผัสเข้ากับศีรษะของมินจูเบาๆ กลิ่นแชมพูอ่อนๆจากเธอ ทำให้ซากุระหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

‘หอมจัง สระผมเหรอ’
‘อื้อ...พี่อาบน้ำยังอะ’
‘อาบแล้วสิ’
‘ไม่เห็นรู้เลย’


ก็หนูนอนหลับอยู่ จะเห็นได้ยังไง

อะไรของเขา มานงมาหนู 

‘...’
‘ก็ถึงถามว่ายังไม่นอนอีกเหรอ’
‘ทำไมอยู่ๆมาเรียกฉันว่า หนู
‘ไม่ได้เหรอ’
‘ไม่ใช่ว่าไปเรียกคนอื่นแล้วมา เผลอเรียกฉันนะ’

ซากุระเงียบไปสักพักก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมา

‘นี่เห็นฉันเป็นคนแบบนั้น?’
‘พูดเล่นค่ะ ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย’

ก็รู้แหละว่าแกล้งหยอกกัน แต่ไม่คิดว่าจะเล่นแรงขนาดนี้

‘ง่วงยัง’
‘อือ จะตีสองแล้วนะ’
‘แต่ฉันยังไม่ง่วงเลย’
‘ก็ไปเล่นเกมต่อสิคะ’
‘เบื่อแล้ว’


ไม่เบื่อก็ให้มันรู้ไปสิ เล่นตั้งแต่ฉันกลับมาจนฉันจะหลับอะ



สุดท้ายมินจูก็เผลอพูดความอึดอัดในใจออกไปจนได้

‘โกรธอะไรกันก่อน’
‘…’
‘ไม่ชอบให้เล่นก็บอกสิ ฉันจะได้ไม่เล่น’

     คนพี่พูดจบก็กระชับอีกฝ่ายให้มาใกล้กันด้วยแขนข้างขวา ลมหายใจอุ่นๆสัมผัสเข้ากับท้ายทอยของอีกฝ่าย แลกกับกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวอีกคน ทุกๆครั้งที่หายใจเข้าไป

‘ก็จริง แต่ไม่อยากขัด คนรักกันก็ต้องมีโลกส่วนตัวกันบ้าง ไม่ใช่เรื่องผิดนี่คะ’



ทำไมงอนแล้วน่ารักขนาดนี้อะ


‘ใครงอนพี่’
‘เธอไง’

     หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนหลุบนัยน์ตาต่ำลง แม้ว่าจะนอนหันหลังให้กับอีกฝ่าย แต่ก็เหมือนว่าพี่เขาจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเธอได้เป็นอย่างดี 

ไม่อยากยอมรับเลยว่าน้อยใจอยู่ งี่เง่าชะมัด

‘หันหน้ามาหน่อยสิ จะนอนหันหลังให้กันทุกวันเลยเหรอ’

     สุดท้ายก็ยอมหันมาให้พี่เขานอนจ้องหน้าจ้องตาอยู่ดี แสงไฟจากด้านนอกห้องสาดส่องเข้ามา ดวงตากลมสวยของมินจูสดใสเป็นประกายไม่ต่างจากดาวคืนนี้เลยสักนิด

ให้ตายสิ ทำไมสวยแบบนี้นะ


     มือเรียวเกลี่ยผมสีชมพูที่ปรกตามกรอบใบหน้าสวยนั่นเบาๆ 

‘มินจู...’
‘คะ...’
‘ขออะไรอย่างสิ’
‘อื้อ’
‘ยกหัวขึ้นหน่อย เมื่อยแขนอะ’



            อยากจะเอาหมอนฟาดจริงๆ!


.

.

.

‘ขอโทษนะ ที่ทำเหมือนไม่สนใจ’

     ไม่มีปอยผมบดบังใบหน้าสวยนั่นอีกแล้ว ผิวขาวจัดจนเห็นเลือดฝาดจางๆของมินจู ใบหน้าได้รูปที่หาไม่ได้อีกแล้วในโลกใบนี้ 

     ซากุระพูดกับตัวเองในใจบ่อยๆ ว่าพระเจ้าคงจะทำงานหนักจริงๆ ตอนสร้างหญิงสาวตรงหน้าเธอในตอนนี้ 

     ปฏิเสธไม่ได้เลยตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ใบหน้าสวยชวนหลงนั่น 



ตกหลุมรักตั้งแต่ตอนแรกจนตอนนี้ซากุระเองก็ยังหาทางขึ้นจากหลุมรักของมินจูไม่ได้เสียที 
‘จะจ้องหน้าฉันอีกนานไหม’
   
     มินจูเรียกสติคนพี่ให้กลับมา ก็อยู่ดีๆ พี่เขาก็นิ่งไป แล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่นแหละ หรือพี่เขาจะบ้าไปแล้วนะ

     พอเวลาจะโกรธก็โกรธไม่ลง เหมือนกับอีกฝ่ายรู้ว่าต้องง้ออย่างไรให้หายงอนกัน

‘เอ่อ...โทษที วันนี้สวยจัง’
‘พี่เล่นเกมจนเพี๊ยนไปแล้วเหรอคะ’
    
     เป็นฝ่ายของซากุระที่กระชับร่างบางให้ใกล้กันมากขึ้นอีก เธอจับผ้านวมนั่นให้ห่มร่างกายอีกคนจนทั่ว ก่อนจะตบมันเบาๆ เพื่อเช็คว่าไม่มีส่วนไหนของแฟนสาวโดนอากาศเย็นๆในค่ำคืนนี้ และไม่ลืมที่จะโอบกอดอีกฝ่ายอย่างที่ทำอยู่ในทุกๆวัน

สาบานได้เลยว่าผ้าห่มผืนที่หนาที่สุดในโลก ก็ไม่อุ่นเท่าอ้อมกอดของพี่เขา

     สุดท้ายหลังจากที่นอนจ้องหน้ากันสักพัก ซากุระก็เคลื่อนใบหน้าสวยเข้าหาอีกฝ่าย ก่อนจะประทับจูบเบาๆที่ริมฝีปากของมินจู แม้ว่ามันจะไม่ใช่จูบที่ลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ทำให้ภายในใจร้อนรุ่มได้เหมือนกัน 

     คนพี่หยัดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกดจูบหนักกว่าในตอนแรก แขนทั้งสองของคนใต้ร่างโอบล้อมคล้องคออย่างรู้งาน ทั้งสองแลกรสจูบกันสักพักก่อนจะเป็นฝ่ายของมินจูผละริมฝีปากออก

‘พะ..พี่คะ’

     มินจูหยุดมือของคนเจ้าเล่ห์ที่ตอนนี้พยายามจะสอดเข้าไปในชุดนอนตัวโคร่งของเธอ

‘พรุ่งนี้ฉันมี...ฉันมีเรียนนะคะ’
‘พรุ่งนี้เธอมีเรียนตอนบ่ายโมงครึ่ง’
‘...’
‘เห็นฉันเล่นแต่เกม แต่ฉันจำได้นะ’

ไม่ต้องกลัว ไม่นานหรอก


พูดจบก็กดจูบลงอีกครั้ง...

.

.

.

.

’Cause your lips better than any games





สวัสดีค่า one short น่ารักกรุบกริบสามิ้น มิ้นสาค่ะ 
คิดว่าอาทิตย์หน้าน่าจะได้ลงตอนสองเรื่อง 
on the rainy day ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ สุดท้ายแล้ว ขอบคุณสำหรับหัวใจทุกดวงและคอมเมนท์ทุกคอมเมนท์เลยค่ะ 💕💐🙏🏻
















SHARE
Writer
DragonSlayer
Cat imacat cat meow
ก็แมวไง มีอยู่ตัวเดียว

Comments

Methi_
3 months ago
โฮรร ละมุนมากๆเลยค่ะ พี่ซากุระเนี่ยก็มีมุมอบอุ่นนะเนี่ยยยย
Reply
DragonSlayer
3 months ago
แงงง พี่เค้าเป็นแมวขนฟูค่ะ กอดแล้วอบอุ่นน 🥺