เข้าเดือนที่ 10 ของการฝึกงาน
                                นี่ก็เข้าเดือนที่ 10 แล้วนะที่เรามาฝึกงาน 
ไกลบ้าน ไกลครอบครัว เวลามันผ่านไปไว้เหมือนโกหกจริงๆนะ ตอนแรกเราคิดว่าการฝึกงาน 1 ปี ของเด็ก ปวส. คนนึงที่ต้องมาไกลบ้าน ตอนแรกเราคิดว่าเราไม่น่าจะอยู่ได้ ใครๆก็บอกว่าเราทนไม่ได้หรอก เรายังจำวันแรกของการมาฝึกงานที่นี่ได้อยู่นะ มันเหมือนพึ่งผ่านมาได้อาทิตย์เดียวเอง วันแรกของการทำงานหน่ะหรอ กฎข้อ 1 ของบริษัท พนักงานไหม่ทุกคนต้องไส่เสื้อเชิตคอปกสีขาวเป็นเวลา 1 เดือน การไส่เสื้อสีขาวที่เป็นกลุ่มๆของพวกเรานั้นมันดูเหมือนเป็นตัวประหลาดในสายตาคนที่เขาทำงานมานานแล้ว เวลาผ่านไปเดือนกว่าๆเพื่อนบางคนก็ทนไม่ไหวถยอยกลับๆกันเกือบจะหมด แต่เราก็ยังทนกับการทำงานอยู่ วันๆเราแทบจะไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย เข้าใจชีวิตคนทำงานมากขึ้น ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารอรถรับส่ง 8 โมงเข้างาน เที่ยงตรงพักกินข้าวก็ต้องมาแย่งกันต่อแถวกินข้าว มีเวลาพัก 1 ชั่วโมง 5 โมงเลิกงาน ก็ต้องรีบพากันออกเพราะรถรับส่งจะออกจากบริษัทตอน 5 โมง 10 นาที กลับถึงบ้านก็หาไรกินอาบน้ำนอน ตอนเช้าก็ทำแบบเดิมๆๆซ้ำๆๆไปจนครบ 1 ปี มันมีทั้งเรื่องที่ทำให้เครียดมากๆจนแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว บางทีก็คิดถคงพ่อกับแม่คิดถึงทุกคนที่ห่างไกลกัน ชีวิตเด็ก ปวส. ต้องมาเจออะไรแบบนี้หรอวะ แล้วมันก็นผ่านมาแล้ว 5 เดือน จำได้ว่าตอนนั้น ปัญหาลุมเร้ามากกกกกกกกก ก.ไก่ล้านตัว เครียดทั้งเดือน เพื่อนที่นอนในห้องเดียวกันร่วมทุกข์สุขกันมา มันบอกทนไม่ไหวแล้วมันจะขอกลับ ซึ่งตอนนั้นคิดว่ามันคงได้แค่พูดเฉยๆเพราะมันคงเหนื่อยก็คงไม่กลับจริงหรอก สุดท้ายมันก็กลับจริงๆ จำวินาทีที่มันขอร้องไห้เรากลับกับมันได้ขึ้นใจเลย มันช่วยเราทุกอย่างมันให้เราทุกอย่างจนเรากลั่นน้ำตาไม่ไหว บอกมันออกไปว่า “มึงกลับกันเถอะ เชื่อสิกูอยู่คนเดียวได” หลังจากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุดมันตึ้บไปหมด เราใช้เวลา 1 เดือนอยู่กับพวกมัน เก็บเกี่ยวความสุขให้ได้มากที่สุด พอวันนั้นมาถึง วันที่เราได้อยู่ด้วยกันวันสุดท้าย มันป็นอะไรที่แบบบอกไม่ถูก เราส่งมันขึ้นรถกอดมันแล้วพูดเบาๆว่า “โชคดีนะเพื่อน เดินทางปลอดภัย” พอพูดจบน้ำตาก็ได้ไหลออกมาแบบไม่หยุด เราก็ได้แต่รีบหันหลังหนีแล้วโบกมือลาแบบหันหลัง เพื่อไม่ให้พวกมันเห็นน้ำตาของเราอีก เราเกลียดการจากลาที่สุด เวลาก็ผ่านมา 3 เดือนที่เราอยู่คนเดียว เราเหงามาก แต่เราก็มีพี่ที่ทำงานคอยสัพพอตเราเสมอเขาไปไหนเขาก็ชวนเราไปด้วย ไม่ปล่อยให้เราโดดเดี่ยว ต่อไปนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่ 2 เดือนเองนะที่เราจะได้อยู่กับพวกพี่ๆที่น่ารักแบบนี้  



ช่วงเวลาที่แสนดี
SHARE
Written in this book
ความทรงจำ
Writer
weenus
Alone
ทุกอย่างที่ทำไปมันออกมาจากความรู้สึก คนขี้แพ้คนหนึ่ง

Comments