ฉันเป็นใคร(1) Chaeyeon × Sakura

สารวัตรกุล ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใครกันแน่
สายชล ของที่ติดตัวมาก็มีแค่หยกชิ้นนี้กับรอยสัก

"คุณกับคนพวกนั้นรู้จักกันรึเปล่า"

"หึ ไม่รู้"

"แล้วคุณไปอยู่ในที่เกิดเหตุได้ยังไง"

"เดินไปเรื่อยๆ"

"แล้วเด็กคนนั้นคุณรู้จักรึเปล่า"

"หึ ไม่รู้"

"บอกชื่อของคุณมา" สารวัตรทุบโต๊ะลงเมื่อพยายามคุยกับผู้ต้องสงสัยในที่เกิดเหตุแต่เมื่อถามคำถามไปกลับได้คำตอบเพียงแค่ไม่รู้

"คือฉันไม่รู้จริงๆ ที่ฉันจำได้ฉันก็บอกคุณไปหมดแล้ว" ผู้ต้องสงสัยจ้องตาสารวัตรกลับก่อนที่เสียเคาะประตูห้องสอบสวนจะดังขึ้น

"งั้นคุณก็นั่งนึกไปนะในสิ่งที่ฉันถาม แล้วฉันกลับมาต้องได้คำตอบ" สารวัต่หันมาบอกกับผู้ต้องสงสัยที่นั่งอยู่ก่อนจะเปิดประตูออกไป

"ว่าไงผู้กองอันได้ข้อมูลอะไรมามั้ย" สารวัตรเอ่ยถามถึงข้อมูลของผู้ต้องสงสัย

"ได้มาค่ะสารวัตร แต่..." ผู้กองอันทำท่าทีลังเลก่อนจะเอ่ยต่อ "ผู้ต้องสงสัยไม่มีข้อมูลในระบบค่ะ"

"หมายความว่ายังไง" สารวัตรต้องการคำอธิบายเพิ่มเติมให้กระจ่าง

"มีคนเคยมาแจ้งความว่าผู้ต้องสงสัยหายตัวออกจากบ้านเมื่อ 6 ปีก่อน เมื่อหาตัวไม่พบกฏหมายจึงระบุว่าเป็นผู้หายสาบสูญและเสียชีวิตแล้ว" ผู้กองอันชี้แจง "แต่ตอนนี้โชคดีที่เราติดต่อกับคนที่เคยมาแจ้งความได้ เขากำลังจะมารับตัว"

"แล้วสอบถามเด็กละว่ายังไง" สาวัตรถามต่อ

"เด็กบอกแค่ว่า พี่หมีเป็นคนช่วยเขาจากคนใจร้าย หมายถึงผู้ต้องสงสัยนะคะ ส่วนคนที่บาดเจ็บตอนนี้พาไปทำแผลที่โรงพยาบาล โวยวายกันยกใหญ่ว่าให้เอาผิดคนที่ทำร้ายตัวเอง" ผู้กองอันร่ายยาวถึงรายละเอียดทั้งหมด "ส่วนผู้ปกครองเด็กมารับตัวกลับไปแล้ว ดูท่าทางรีบร้อน เลยไม่ได้คุยอะไรกัน"

"แล้วผู้ต้องหาชื่ออะไร" สารวัตรตวัดสายตาไปยังมือของผู้กองอันที่ถือกระดาษอยู่

"นี่ค่ะ เธอชื่อสายชล..." ยังไม่ทันที่ผู้กองอันจะบอกรายละเอียดทั้งหมดก็โดนดึงเอกสารไปจากมือ

"พี่กุลเป็นอะไรว่ะ" อันใช้มือเกาหัวด้วยความงุนงง

"คุณสายชล" สารวัตรเข้ามาในห้องสอบผู้ต้องสงสัยอีกครั้งพร้อมเอ่ยชื่อคนที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่

"ฉันพยายามนึกแล้วแต่ก็นึกไม่ออก ขอโทษด้วยนะคะ สิ่งที่ฉันจำได้ก็บอกคุณไปหมดแล้ว" ผู้ต้องสงสัยทำหน้าผิดหวัง

"งั้นคุณรออยู่ที่นี่ก่อนญาติกำลังมารับตัว ส่วนตัวคุณชื่อสายชล นี่คือประวัติของคุณ" สารวัตรยื่นแผ่นกระดาษที่ได้มาจากผู้กองอันยื่นให้

"แล้วฉันไม่ต้องเข้าคุกแล้วใช่มั้ยค่ะ" สายชลยังคงกังวลเรื่องที่เขาเป็นผู้ต้องสงสัย

"เด็กยืนยันว่าคุณไปช่วย ส่วนที่คุณไปทำร้ายคนพวกนั้น ถ้าเขาจะเอาผิด ฉันก็จะเรียกตัวคุณมาสอบสวนเพิ่ม" สารวัตรหันไปตอบ "แต่คุณนี่เก่งนะเป็นผู้หญิงคนเดียวแต่สามารถไปสู้กับผู้ชายพวกนั้นได้ เรียนพวกกีฬาต่อสู้มาหรอ"

"ขอโทษค่ะแต่ฉันจำไม่ได้จริงๆ" สายชลทำหน้าผิดหวังตอบกลับ

"ฉันลืมไป ไม่น่าถาม" สารวัตรกุลยิ้มตอบกลับพร้อมเดินออกจากห้อง
เวลายิ้มน่ารัก
"พี่ชล" สายชลโดนพาตัวมาพบกับญาติเมื่อเธอเห็นเขาก็รีบวิ่งเข้าไปกอด้วยความดีใจ

"เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณ..." สายชลทำหน้าสงสัยเพราะจำไม่ได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

"พี่ชลจำหวานไม่ได้หรอ" พูดด้วยสีหน้าผิดหวัง

"ขอโทษนะ" แล้วสายศีรษะเบาๆ

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูจะเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังเอง" ถึงจะผิดหวังแต่ก็ดีใจมากกว่าที่ได้พบกัน

"ขอบคุณนะคะ" หวานเอ่ยขอบคุณคุณตำรวจที่เดินมาส่ง

"เดี๋ยวก่อนนะ รอตรงนี้ก่อน" สายชลบอกกับหวานแล้ววิ่งเข้าไปในสถานีตำรวจ

"มีอะไรรึเปล่าค่ะคุณสายชล" วิ่งเข้าไปเจอผู้กองอันพอดี

"คนที่เขาสอบสวนฉันอยู่ที่ไหนค่ะ" เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกมั้ยเลยอยากจะขอบคุณ 

"นั้นไงค่ะเดินมาพอดี" ผู้กองอันหันไปมองแล้วส่งสายตาให้กับสารวัตรกุลที่เดินมา

"มีอะไร" สารวัตรกุลเอ่ยถามแบบไม่มีเสียงพร้อมกับสายชลที่หันไปยิ้มให้ "อ้าว ยังไม่กลับอีกหรอ"

"อยากมาขอบคุณนะคะ คุณ..." สายชลยังไม่ได้รู้จักชื่อคุณตำรวจเลย

"สารวัตรกุล" ผู้กองอันเข้าไปกระซิบด้านหลัง

"ไอผู้กองอัน" ถลึงตาใส่ใครใช้ให้แกบอกชื่อฉัน

"คุณสารวัตรกุลขอบคุณมากๆนะคะ" เข้าไปจับมือแล้วยิ้มกว้าง จนสารวัตรทำหน้าไม่ถูก

"ไม่เป็นไร ฉันเป็นตำรวจก็ต้องช่วยเหลือประชาชนอยู่แล้ว" สายวัตรกุลพยายามดึงมือที่สายชลจับอยู่ออก แต่ด้วยมือที่จับจนแน่จึงไม่สามารถดึงออกได้

"จะทำด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่ฉันรับรู้ได้ว่าคุณพยายามช่วย" ค่อยๆปล่อยมือออกแล้วก้มศีรษะลง "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"

"ทำหน้าไม่ถูกเลย" ผู้กองอันถึงกับเอ่ยปากแซวกับท่าทางที่ดูตลกนั้น

"ไปพบฉันที่ห้องด้วยค่ะผู้กองอัน" เมื่อสายชลเดินออกไปแล้วสารวัตรกุลก็หันไปทำสายตาไม่พอใจ



"นี่คือบ้านพี่หรอ" เพราะได้ทำความรู้จักกันมาระหว่างทางทำให้สายชลไว้ใจหวานมากขึ้น

"บ้านนี้พี่อยู่กับพ่อ ส่วนหวานอยู่บ้านข้างๆ" พร้อมกับชี้มือไปห้องแถวที่อยู่ติดกัน

"แล้วพ่อพี่" สายชลเห็นบ้านที่ถูกคล้องกุญแจอยู่

"พ่อพี่เสียไปตั้งแต่6ปีที่แล้ว นั้นคงเป็นเหตุผลที่พี่เลือกจะจากที่นี่ไป" แต่หวานดีใจนะที่พี่กลับมา 

"แล้วเราละอยู่กับพ่อแม่หรอ" ถึงถามไปก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเพราะจำอะไรที่นี่ไม่ได้เลย

"พ่อกับแม่หวานไม่อยู่แล้วละ โดนรถชนไปเมื่อปีก่อน" แววตาของหวานดูเศร้าลงทั้งที่ระหว่าทางจากสถานีตำรวจมาถึงที่บ้านของสายชลเธอดูสดใส

"พี่ขอโทษนะ" สายชลเข้าไปดึงหวานมากอดไว้

"ไม่เป็นไรตอนนี้หนูก็ได้พี่ชลคืนมาแล้วไง" ดีใจที่สุดเลย "ว่าแต่หนูเปิดบ้านดีกว่าได้ทำแผลให้พี่ด้วย

"ลืมไปเลย หวานพูดนี่พี่รู้สึกเจ็บ" สายชลหัวเราะ

"เสียหัวเราะพี่นี่เหมือนเดิมเลยนะ" อ้าปากกว้างๆแล้วปล่อยระเบิดหัวเราะออกมาแบบไม่หยุด

"แล้วอะไรที่พี่ไม่เหมือนเดิมบ้าง" 

"แววตาแล้วก็รอยสักตรงข้อมือ" น้ำหวางพูดออกมาทันที "แววตาพี่ดูแข็งไม่อ่อนโยนอบอุ่นเหมือนก่อน แถมรอยสักนี้พี่ไม่มีทางสักแน่ เพราะพี่กลัวเข็ม"

"พี่ก็รู้สึกว่าตาพี่ต้องเป็นอะไรสักอย่าง พี่จ้องแสงที่สว่างจ้าไม่ได้" เพราะตอนที่เดินริมฟุตบาทแล้วแสงพระอาทิตย์สะท้อนกับกระจกเข้าตา เขาแถบจะล้มลงกับพื้น

"งั้นพรุ่งนี้หวานพาพี่ไปหาหมอนะ" หวานนั่งทำแผลที่มุมปากให้สายชล

"ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก" รีบกล่าวปฏิเสธเพราะแค่นี้เขาก็เกรงใจหวานมากแล้ว

"พรุ่งนี้หวานไม่ได้ไปทำงาน พาพี่ไปได้" ยังไงหวานยังคงยืนยันที่จะพาสายชลไป

"ไปก็ไป"

"พี่กุลอันมาแล้ว" สารวัตรกุลเงยหน้าจากกองรูปภาพที่วางอยู่บนโต๊ะ
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าก่อนเข้ามาให้เคาะประตู" ตำหนิผู้กองอันรุ่นน้องที่สนิทกัน

"ตอนนี้อยู่กันแค่พี่น้องจริงจังไปได้ แล้วเรียกอันมาจะคุยอะไรรึเปล่า" อันชะโงกหน้าไปมองรูปภาพบนโต๊ะ

"แกจำผู้ต้องหาค้ายาเสพติดที่เราจับได้เมื่อปีก่อนได้มะ" กุลกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"จำได้ซิพี่ข่าวนั้นดังไปทั่วประเทศ" แถวทำให้อันกับพี่กุลได้ความดีความชอบไปแบบเต็มๆ

"วันนี้พี่รู้สึกคุ้นรอยสักที่ข้อมือของสายชลเลยลองเอามาเทียบกับผู้ต้องหาค้ายาดู" กุลกล่าวพร้อมกับเลื่อนภาพสองภาพมาคู่กัน

"เป็นไปไม่ได้" อันส่ายหัวแบบไม่อยากจะเชื่อ "มันคือลายเดียวกัน"

"สายชลเกี่ยวข้องอะไรกับพวกค้ายารึเปล่า ไหนจะการที่จำอะไรไม่ได้อีก" ทุกอย่างน่าสงสัยไปหมด

"อาจจะไม่มีอะไรก็ได้มั้งพี่ สักลายแบบนี้เขาก็สักกันทั่วไป" อันยังปฏิเสธความคิดของตัวเองทั้งที่ทุกอย่างชัดเจน 

"แกลืมไปแล้วหรอว่ารอยสักนี้ไม่มีร้านสักไหนเคยเห็น" เพราะตอนได้ทำคดีเธอเป็นคนแกะรอยผู้ต้องหาเอง

"จำได้พี่" อันตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"จากนี้ไปส่งคนไปจับตาดูสายชลไว้"

ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใครกันแน่

ไงฝากเรื่องในจอยด้วย When I see U
SHARE
Written in this book
ฉันเป็นใคร

Comments