ความเงียบ ที่มาพร้อมหยดน้ำตาและเสียงสะอื้นที่เบาที่สุด
ไม่ว่าใคร ก็ต้องเคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกแย่กันทั้งนั้นจริงไหมครับ

หลังจากที่รู้สึกแย่จนถึงขีดสุดแล้ว เราจะทำอะไรได้นอกจากปล่อยใจให้เจ็บและร้องไห้มันออกมา

การร้องไห้ไม่ใช่การอ่อนแอ ผมมองว่ามันคือความเข้มแข็งส่วนบุคคล ที่เกิดขึ้นตอนร้องไห้ กับหลังจากร้องไห้เสร็จต่างหาก

เราร้องไห้เสียใจเพียงเพราะคำพูดเล็กๆหลายๆคำที่มันทับถมกัน หรือเราร้องไห้เพราะความเสียใจที่รุนแรงเหมือนกระสุนปืนเพียงไม่กี่นัด

ความยากลำบากเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ

คุณต้องทำเป็นเก๊กเสียงหล่อ เสียงสวย เพื่อไม่ให้คนที่คุณไม่อยากให้รู้ที่สุด ว่ากำลังร้องไห้อยู่
มันเป็นอะไรที่โคตรจะเจ็บใจ สะท้านไปทั้งตัว แต่กล่องเสียงของคุณกลับทำงานได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ

เสียงสะอื้นที่เคยเกิดขึ้น พลันเงียบหายเหมือนคุณกำลังซ้อมร้องเพลง

แต่หากสิ้นเสียงจากสายตรงข้ามเมื่อไหร่ หากเป็นวินาทีที่คุณไม่ได้ถูกดึงขึ้นมาจากห้วงอารมณ์นั้น 

น้ำตาและเสียงของคุณก็พร้อมใจกันที่จะขับขานอีกครั้ง 

พนันได้เลยว่า ความรู้สึกแบบนี้ มันจะกลายเป็นยาชาแต่ละเข็ม จนใจคุณชาไปตามกัน
ส่วนใหญ่แล้วเวลาที่คนเราจะร้องไห้ มักเป็นเวลาไหนงั้นหรอ ? ผมขอเหมารวมไว้ก่อนว่า ยามดึก หรือเมื่ออาทิตย์ลับฟ้า

จะมีแก้มบนใบหน้าของใครหลายคน กำลังถูกย้อมด้วยหยดน้ำตาเหล่านั้น

การร้องไห้ตอนกลางคืน หากคุณไม่ได้อยู่ห้องเพียงคนเดียว แต่มีเพื่อนร่วมห้องเป็นใครก็ตาม ที่คุณไม่อยากให้เขาตื่น 

หรือถ้าแย่ไปกว่านั้น

คือคุณร้องไห้เพราะพวกเขา แต่คุณก็ไม่อยากให้เขารับรู้ถึงตัวตนของเราในเวลานั้น
การกัดริมฝีปากของตัวเอง
การกัดผ้าห่มอย่างสุดแรงเท่าที่ปากของใครจะทำได้

เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นจากความเสียใจของเรา แผ่ออกไปถึงใครอีกคนที่กำลังหลับไหลอยู่

ไม่มีใครคอยเฝ้าเช็ดน้ำตาคุณ
ไม่มีคำพูดดีๆเพื่อให้ความรู้สึกคุณดีขึ้น
ไม่มีใครมาสนใจอาการร้องไห้จนตัวสั่นของคุณ

การทำแบบนี้ คงเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเราแล้ว การร้องไห้ให้เงียบที่สุด




อยู่ๆก็เศร้าขึ้นมา พร้อมกับเพลงเศร้าคลออยู่ที่หูทั้งสองข้าง
เลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขียน พลางเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย
ก็ยังอุตส่าห์เขียนจนจบ ถึงแม้จะดูสั้นไปเสียพร้อมกับถ้อยคำที่วกวนไปมาเหมือนเดิม 55555555

ขอบคุณแรงบันดาลใจจากเพลง
ทางของฝุ่น - Atom


01:33 น. วันจันทร์ที่ 1 กรกฎาคม 2562


SHARE
Written in this book
เรื่องราวที่ประทับไว้ที่ใจและความทรงจำ
ถ้าหากเราลองเก็บเรื่องราวที่ผ่านมามากมาย ด้วยการประทับมันไว้ที่ใจ โดยใช้ความรู้สีกประทับใจเป็นเงื่อนไข มันจะแตกต่างจากการเก็บไว้ในความทรงจำ ทั่วๆไปหรือไม่กันนะ แล้วจะลองทำดูละกัน
Writer
Risker
writer with his fingers.
ชอบอ่านในสิ่งที่ชอบ ชอบเขียนในสิ่งที่ชอบ เราแค่ทำในสิ่งที่ชอบ ที่มันไม่เดือดร้อนเรา และไม่เดือดร้อนใคร :)

Comments