ความฝันวันสิ้นโลก และความหมายที่ซ่อนอยู่
ถึง เธอ ที่รักของฉัน

ไม่นานมานี้ฉันได้อ่านหนังสือนวนิยายเรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องเป็นเรื่องเกี่ยวกับวันสิ้นโลก อุกกาบาตลูกยักษ์กำลังพุ่งตรงเข้ามาชนโลกของเรา โลกที่เป็นบ้านของพวกเรามาหลายพันล้านปี(หรือหมื่นล้านปี แสนล้านปี ฉันเองก็ใม่แน่ใจ)หนังสือค่อนข้างสนุกเลยล่ะ ถึงแม้ว่าเมื่ออ่านถึงตรงกลางของเรื่องหลายเหตุการณ์มันค่อนข้างที่จะแปลกประหลาดและทำให้ฉันขมวดคิ้วอยู่หลายครั้ง แต่ฉันก็อดทนอ่านจนจบ เพราะอยากรู้ว่าตอนจบจะเป็นอย่างไร (ฉันแอบหวังล่ะว่าตอนสุดท้ายจะไม่มีการหักมุมว่าอุกกาบาตระเบิดที่นอกโลกแล้วโลกกลับมาสงบสุขดังเดิม ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่สนุกสิ) และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือนิยายเรื่องนี้ ทำให้เธอกลับมาโลดแล่นอยู่ในหัวใจของฉันอีกครั้ง

ฮั่นแน่! อยากรู้ล่ะสิว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับหนังสือเล่มนี้เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเลย

จำได้ไหม มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันต้องกลับไปดูแลคุณตาของฉันที่ของแก่น ฉันพกหนังสือเล่มนี้ไปด้วย และได้อ่านไปเพียงแค่สองหน้าแรกเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น

ในคืนนั้น ฉันฝันว่าโลกกำลังจะแตก ฉันจำรายละเอียดไม่ได้ว่าจะแตกยังไง รู้เพียงแค่ว่าในช่วงเวลาสี่นาทีสุดท้ายของทุกสรรพสิ่งบนโลกก่อนที่เข็มยาวจะเดินถึงเลข 12 ได้เกิดปรากฏการณ์ SolarFlare ขึ้น หรือที่เรียกว่าการระเบิดใหญ่ในชั้นบรรยากาศของดวงอาทิตย์ แสงมันสว่างจ้าไปทั่วท้องฟ้าเลยล่ะ ฉันจำได้ว่า ฉันยืนจับมือเป็นรอบวงกลมกับแม่และกับใครไม่รู้อีก ตอนที่ Solar Flare หยุด เวลาก็เหมือนกับหยุดเดินไปชั่วขณะเข็มนาฬิกาที่เดินอีกสี่ครั้งก็จะถึงเลข 12 กลับหยุดนิ่ง ในช่วงเวลาตอนนั้น ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยใจที่ร้อนรน

ฉันพยายามที่จะส่งข้อความบอกรักเธอเป็นครั้งสุดท้าย

ตอนที่เกิด Solar Flare มันไม่ได้ทำให้แค่เวลาหยุดเดิน
แต่ยังทำให้สัญญาณอินเทอร์เน็ตหยุดทำงานไปด้วย

ฉันพยายามพิมพ์ข้อความด้วยความร้อนใจ ฉันกลัวมากว่าจะไม่ได้ส่งข้อความถึงเธอ กลัวว่าจะไม่ได้พูดความในใจสุดท้ายซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันอยากบอกอะไร จำได้ว่ามือถือที่กำลังใช้อยู่เป็นเหมือนโทรศัพท์รุ่นเก่าเลยคล้ายๆ Nokia 3310 น่ะ เธอคงรู้จักอยู่ใช่ไหม แต่แปลกที่มีสัญลักษณ์สัญญาณ WIFI ขึ้นอยู่ด้วย เพียงแค่ว่าตอนนั้นมันไม่ทำงาน

ในกล่องข้อความนั้นฉันพิมพ์ไว้สองบรรทัด

และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองพิมพ์อะไรลงไป และไม่รู้ว่าข้อความนั้นได้ถูกส่งไปถึงเธอรึเปล่า

ฉันจำความรู้สึกในช่วงสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะถูกตัดไปได้ว่า ในเวลาแบบนี้ ทุกคนคงจะอยากอยู่กับครอบครัวของตัวเอง อยู่กับคนที่ตัวเองรักและไม่ว่าฉันจะคิดถึงเธอมากแค่ไหน ฉันก็ดีใจที่รู้ว่าในตอนนั้นเธอคงจะอยู่กับครอบครัวของเธอ อย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนที่ฉันได้อยู่กับครอบครัวของฉัน

เป็นไงล่ะความฝันของฉัน แปลกพิลึกดีสินะ 555เธอคงจะคิดว่าฉันบ้าแค่นิยายเรื่องเดียว เก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันได้รู้จากความฝันนี้

คือการได้รู้ว่าฉันไม่เคยลืมเธอได้เลยตลอดเวลาที่ผ่านมาสองเดือน เธอยังคงอยู่ในหัวใจของฉันมาตลอด เพียงแค่ฉันคิดว่าตัวเองเริ่มก้าวออกมาได้แล้วแต่จริงๆแล้ว เหมือนฉันแค่เก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจ วันใดที่ถูกกระตุ้นเธอก็จะกลับออกมาอยู่ตลอด

การที่ฉันพยายามสงข้อความหาเธอด้วยสัญญาณ์อินเทอร์เน็ตอันน่าสิ้นหวังนั้น ทำให้ฉันรู้ว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน แม้กระทั่งก่อนที่ตัวเองกำลังจะตาย เธอเป็นคนสุดท้ายที่ฉันอยากจะสื่อสารให้รับรู้ความในใจของตัวเองเธอ เป็นคนเดียวที่ฉันคิดถึงมากที่สุด ไม่ว่าจะในฝัน หรือในโลกความเป็นจริง

ฉันเขียนจดหมายนี้ขึ้นมาไม่ได้คิดที่จะส่งไปให้เธออ่านหรอกนะ ถึงแม้ว่าความจริงแล้ว ฉันอยากให้เธอรับรู้ความฝันนี้มากเหลือเกินอยากให้รู้ว่าฉันคิดถึงเธอแค่ไหน…

แต่ไม่เป็นไรเพราะต่อให้เธอรู้ มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?

เธอคงไม่กลับมาหรอก จริงไหม

สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการเฝ้ามองและอวยพรให้เธอมีความสุข ฝากความคิดถึงของฉันไปให้เธอจากตรงนี้

เธอคงไม่คิดจะกลับมาและฉันก็ไม่กล้าคิดที่จะกลับไป

ฉันคิดถึงเธอทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที แต่ฉันก็บอกตัวเองนะว่า สักวัน ฉันคงเจอคนที่ฉันรักได้มากกว่าเธอ คนที่ฉันรักเขาและเขาก็รักฉันเช่นกัน

ฉันไม่คิดจะกล่าวโทษเธออะไรทั้งนั้นหรอกนะ เพราะเธอไม่ได้ทำผิดอะไร ฉันเองต่างหาก ที่หลงเข้าไปรักเธอเอง

ก็…คิดถึงเธอนะ หวังว่าจะมีความสุขดี

โชคดีล่ะ หวังว่าฉันจะลืมเธอได้จริงๆสักวัน
SHARE
Written in this book
Anonymous Poetry
Writer
wintersoul
Storyteller
18 years on earth | บอกเล่าเรื่องราวในสิ่งที่พบเจอ

Comments