ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว
ฉันชอบตัวเองเวลาอยู่กับคุณ
และฉันก็ชอบบรรยากาศเวลาที่เราคุยกันสองคน
คุณที่อยู่กับฉันไม่เหมือนคุณที่อยู่ท่ามกลางคนอื่นๆ

ตลอด 1 อาทิตย์ที่ได้เจอหน้าคุณทุกวัน
ทำงานร่วมกัน นั่งข้างกัน กินข้าวด้วยกัน
รับรู้เรื่องของคุณ ทำใจแข็งถามถึงคนสำคัญของคุณว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม
ความรู้สึกในแต่ละวันในใจมันช่างเต็มไปด้วยความสับสน อึดอัด เจ็บแปล๊บๆ ในใจ
ระยะห่างระหว่างเราในแต่ละวันมันไม่ถึง 1 ไม้บรรทัดด้วยซ้ำ
แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเราช่างห่างกันแสนไกล
ฉันได้แต่แอบมองคุณเวลาคุณเผลอ เวลาคุณหันไปทางอื่น เป็นห่วงเมื่อคุณไม่สบาย 
อยากคุยด้วยทุกวันว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง
แต่ฉันไม่อยากทนเจ็บจากความผิดหวัง
รวมถึงสิ่งที่ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ
ว่าคุณรักเขามากขนาดไหน
และฉันยืนอยู่ตรงไหนในชีวิตของคุณ...

ฉันบอกใครๆ เสมอว่าฉันเจอหน้าคุณจนเบื่อ
จนฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแล้ว
แต่ก็คงต้องสารภาพว่า นั่นมันเรื่องโกหกทั้งเพ
จะให้ฉันตัดใจยังไง ในเมื่อคุณยังวนเวียนอยู่ในชีวิตฉันทุกวัน 
ฉันกลัวความเจ็บปวด
ฉันไม่อยากเจอกับมันอีกแล้ว
แค่นี้ฉันก็แทบเป็นบ้าจนยาจะเอาไม่อยู่แล้วนะ

ขอโทษที่รู้สึกกับคุณมากขนาดนี้
ถ้าทำให้ลำบากใจ ก็ขอโทษด้วยจริงๆ นะ


SHARE
Writer
ThirdOfApril
cry baby
I am solely here to express, not to impress.

Comments