Can I call you my love ?
' วันนี้หว่อเห็นแกมาที่ตรงหน้านี้ด้วยนะ ตอนเช้าอะ '
ภาษาไทยสำเนียงเปล่งจากอาผิง ดังขึ้นมาหลังจากที่ฉันก้าวขาเข้ามาที่ห้องทำงาน

' หรอคะ หนูไม่เห็นเลย ' ฉันตอบอาผิงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆแก
' แต่หว่อว่าแกเป็นคนไม่ค่อยยุ่งกับใครอะ แกก็นิสัยดีอยู่ '  ฉันยิ้มให้กับคำพูดของอาผิง
' หนูชอบที่คุณเค้าดูเป็นผู้ใหญ่ เขานิ่งๆ แต่มีเสน่ห์นะคะ '
' หรอ แล้วทำไมหนี่ไม่ไปบอกแกล่ะ ว่าหนี่ชอบแก ให้หว่อช่วยมั้ย ? '
' ฮ่าๆ ไม่ต้องหรอค่ะพี่ผิง หนูแค่ชอบคุณเค้าเฉยๆ ชอบแบบแค่ชอบน่ะค่ะ ' ฉันละล้าละล่ำตอบอาผิงด้วยความรวดเร็ว
' โอ๊ยหนี่นี่นะ ถ้าเป็นหว่อนะ หว่อจะรีบไปบอกเลย ก็เราชอบของเราอะ ชอบแล้วบอกดีกว่าไม่บอกนะ '
' ฮ่าๆๆ ค่าๆๆๆๆ จริงๆคุณเค้าตรงสเปคหนูทุกอย่างเลยนะพี่ผิง แต่หนูอยากให้มันนานกว่านี้หน่อย นานจนหนูมั่นใจว่าหนูชอบคุณเค้าจริงๆ มันแค่เดือนเดียว หนูว่ามันเร็วเกินไปค่ะ อีกอย่างถ้าเป็นตอนนี้ คุณเค้าคือ Right person แต่มันยังไม่ใช่ Right time ไงคะ '
พี่ผิงมองมาที่เราด้วยสายตาเบื่อหน่ายก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนจะตัดรำคาญไปซะอย่างนั้น
' เออๆ แล้วแต่หนี่เลย เดี๋ยวหมาก็คาบไปแด_ก่อนพอดี หว่อเตือนแล้วนะ '
' ก็ถ้ามันจะใช่นานแค่ไหนมันก็ใช่นั่นแหละค่ะพี่ผิง หนูก็แค่อยากจะโตกว่านี้ อยากจะดีกว่านี้ อยากจะดีพอในขนาดที่เวลาเดินข้างใครแล้วเค้าจะไม่รู้สึกอายในเวลาที่มีหนูอยู่ข้างๆ กับคุณเค้าไม่ว่าจะจบลงแบบไหนก็ช่างมันเถอะค่ะ เพราะในตอนที่หนูชอบคุณเค้าอยู่ มันก็ดีมากๆแล้ว :) '
' วัยรุ่นสมัยนี้เข้าใจยากจริงๆ '
อาผิงพูดจบก่อนจะลุกเดินหนีเราไป เราเอง
ก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความน่ารักของอาผิง


เราคิดถึงคุณเค้าอีกแล้วหละ ♡
SHARE
Writer
WhiteDay
คนชอบเขียน :)
วันนี้คุณรู้สึกอย่างไร 🍑

Comments