เทียนไขกับไฟฟ้า ชิงช้ากับบ้านบอล
เทอเคยฟังนิทาน เรื่อง สวนสนุกในวันที่ไม่สนุกไหม?

   เวลาฉันมีเรื่องทุกข์ใจ 
ไม่สบายใจ 
รู้สึกโดดเดี่ยว 
จะมีที่ที่นึงที่ฉันชอบไปอยู่เสมอ 
ที่โปรดของฉัน 
ที่นั่นมีชิงช้า 

    ฉันนั่งชิงช้ามองดูบรรยากาศรอบตัว ซึมซับกลิ่นอายของวันเก่าก่อน วันที่ฉัน 'เคย' อ่อนแอและเปราะบางมากที่สุด
    ฉันก็มีชิงช้านี่แหละ ชิงช้าที่ตั้งอยู่กับที่ไม่ไปไหน ชิงช้าที่ไม่ไหวติง ชิงช้าที่พร้อมแกว่งไกวช้า ๆ ไปพร้อม ๆ ฉัน เวลาที่เท้าฉันอยู่เหนือผืนทราย ใบหน้าปะทะสายลมที่ปลอบประโลมดูดซับน้ำตาของฉันได้ดีทีเดียว ฉันอุ่นใจเมื่อนั่งอยู่ในชิงช้าของฉัน หรืออาจพูดง่าย ๆ เธอคือความสบายใจของฉันนะ "เจ้าชิงช้า"
   แต่ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่าการนั่งชิงช้าเป็นเพียงที่พักผ่อนใจชั่วคราวเพราะไม่ว่าอย่างไงฉันก็ต้องกลับไปอยู่ในบ้านบอลอยู่ดี
   ฉันติดอยู่ในบ้านบอล หรือเป็นเพราะฉันเองที่ไม่ยอมดึงยางสีที่รัดข้อมือฉันออกแล้ววิ่งออกจากบ้านบอลหลังนั้น 
'น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า' 
ฉันเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านบอล 
   ฉันรู้ขณะที่ฉันเล่นอยู่ในบ้านบอลอย่างรื่นเริงใจ มักมีเวลาที่ชิงช้าโหยหาฉัน 
"ใช่สิ ฉันไปสร้างความเคยชินให้ชิงช้านี่"
ฉันผิดฉันรู้
หลายครั้ง...ชิงช้ารอให้ฉันกลับไปนั่งข้าง ๆ แบบเดิมด้วยกัน
หลายครั้ง...ที่ชิงช้าต้องการฉัน แต่ฉันไม่เคยโผล่ไปทำตามความปรารถนาของชิงช้าเลยสักครั้ง
เพราะฉันขี้ขลาดเกินไป
ฉันกลัว...ว่าถ้าฉันเผลอดึงยางสีที่รัดข้อมือออกจากบ้านบอลเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว บ้านบอลจะฟีบลงและหายไปในที่สุด 
ฉันกลัว...ว่าถ้าฉันเผลอออกไปเพียงสักครั้งเดียว ชิงช้าจะรอฉันตลอดกาล.
          ฉันกำจัดความกลัวไม่ได้เลยสักนิด!
    
       ฉันได้แต่หวังว่าสักวันจะมีคนมานั่งชิงช้า                            ไกวชิงช้า ช้า ช้า                             ทำให้ชิงช้าเป็นชิงช้าที่ไม่เงียบเหงา           เป็นชิงช้าที่มีความสุข...ตลอดไป 
SHARE
Written in this book
เมื่อวานของวันพรุ่งนี้
แต่ละวันความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายในทุก ๆ ช่วงหายใจ แต่ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่ติดตรึงไม่สามารถลบออกจากสมองและหัวใจได้ นั่นหล่ะ คือ สิ่งสำคัญที่น่าจดบันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำ .ไม่ว่าเรื่องร้ายหรือดี. #ฉันจะจดบันทึกทุกวันตราบที่ฉันยังมีความรู้สึก
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments