กวางเขาไม้
ฉันได้ยินเสียลมหายใจของตัวเองอย่างชัดเจน ร่างกายของฉันค่อยๆเย็นลง อากาศในช่วงฟ้ามืดที่ว่าเย็นแล้ว คงจะไม่เท่าความเย็นของร่างกายฉันตอนนี้ 

ฉันไม่รู้สึกถึงสิ่งที่อยู่รอบๆตัว 
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างของฉันกำลังนอนทับอะไรอยู่บ้าง จุดที่ล้มลงนอนอยู่นี่ใช่พื้นดินจริงไหมฉันเองก็ไม่รู้ ฉันรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ฉันไม่สามารถห้ามให้ตัวเองหลับตาลงได้ 
เปลือกตาของฉันกำลังจะปิดลงและของเหลวสีแดงที่ไหลออกมาไม่หยุดจากร่างกายของฉัน
 กำลังจะทำให้ฉันสิ้นใจ


เหมือนว่าเวลาค่อยๆผ่านไปช้าๆ ฉันนึกถึงสิ่งต่างๆที่ได้ทำมาในชีวิต คิดถึงวินาทีแรกที่ได้ลืมตามาพบกับแสงอาทิตย์ที่สวยงาม ป่าไม้อุดมสมบูรณ์ที่เคยมีในครั้งอดีต 

...ป่าไม้ที่ฉันรักถูกพรากไปโดยมนุษย์ใจร้าย เขาได้ชิงสิ่งสำคัญทุกอย่างไปแล้วแม้แต่ชีวิตของฉันเขาก็กำลังจะได้มันไปด้วย



ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว
ฉันเกิดขึ้นมาโดยไม่เคยพบหน้าผู้เป็นพ่อ แม่เล่าว่าฉันเกิดในป่าลึกที่ได้ยินเพียงแต่เสียงนกร้อง ฉันเป็นกวางเพศเมียที่ไม่อาจจะมีเขาที่สวยงามดั่งกวางเพศผู้ได้

... แต่เขาของกวางเพศผู้เป็นอย่างไร (ฉันเองก็ไม่เคยพบเห็นมันหรอกนะ) เพราะตั้งแต่เติบโตขึ้นมาจนถึงวินาทีที่ฉันกำลังจะตาย 
กวางที่ฉันเคยเห็นก็มีเพียงแค่แม่ของฉันเท่านั้น
 เราแม่ลูกใช้ชีวิตอยู่ในป่าที่ทุกวันจะได้ยินเสียงต้นไม้ล้มและเสียงเลื่อยใกล้เข้ามาทุกที

ในทุกๆวันฉันจะได้ยินเสียงต้นไม้ใหญ่ล้มนับไม่ถ้วน 

ด้วยความที่ฉันยังเด็กและไม่รู้ว่าเสียงที่เกิดขึ้นนี้มีต้นตอมาจากอะไร ฉันจึงถามกับแม่ว่า...มันเกิดอะไรขึ้นทำไมต้นไม้ใหญ่ถึงล้ม 

นั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักสิ่งมีชีวิตน่ากลัวที่มีชื่อว่า 
มนุษย์
 

ส่วนสาเหตุที่เหล่ามนุษย์เข้ามาทำลายผืนป่าแม่บอกว่าเป็นเพราะ
พวกเขาไม่ต้องการต้นไม้
 พวกเขาไม่ต้องการผืนป่า เขาจึงทำลายลงได้อย่างไม่สนใจใยดีแบบนี้ วันใดที่พวกเขาต้องการพื้นที่พวกเขาก็ตัด พวกเขาก็ทำลาย เขาคิดแต่จะสนองความต้องการเพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ต้นไม้ให้กับเขาบ้างเลย 

คำอธิบายของแม่ในเวลานั้นทำให้ฉันเข้าใจว่ามนุษย์ไม่ต้องการของสำคัญของฉัน มนุษย์ไม่ได้ต้องการต้นไม้ที่แสนดีเหล่านี้ 

ฉันอยากจะสื่อสารและขอให้เหลือต้นไม้เหล่านี้ไว้ให้กับฉันบ้าง เพราะมันคือสิ่งสำคัญสำหรับฉัน ฉันคิดภาพของป่าแหล่งที่อยู่อาศัยเพียงแห่งเดียวของฉันที่ไม่มีต้นไม้ไม่ออกเลย 

ภาพของบ้านฉันที่ไร้ซึ่งหลังคาใบไม้คอยให้ร่มเงา ต้นไม้ต้นสูงๆที่เปรียบเป็นเหมือนเสาบ้านไว้คอยพิงกายพักอาศัย ห้องครัวใบหญ้าที่เขียวขจีคอยมอบมื้ออาหารแสนวิเศษให้ฉันในทุกๆมื้อ ภาพของบ้านที่ไม่มีสิ่งเหล่านี้อยู่คงเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเกินจะจินตนาการมันออกมาได้ 
แต่มนุษย์ทำให้ทุกสิ่งเป็นจริงได้

วันเวลาผ่านไปฉันเติบโตขึ้น
สิ่งที่วัยเด็กเคยมีเมื่อโตขึ้นมาตอนนี้ก็ไม่มีอีกแล้ว ร่มไม้ที่เคยมีตอนนี้ได้หายไปด้วยน้ำมือของมนุษย์ ธารน้ำใสสะอาดที่ได้ป่าเป็นต้นน้ำตอนนี้ก็เหลือเพียงแต่แหล่งน้ำสีดำสนิท เสียงนกร้องก็เบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน 

นกน้อยที่ต้องบินแตกรังในทุกวันที่ไม้ใหญ่ล้ม พวกนกยอมมนุษย์แล้วยอมมนุษย์อีก บินหนีล่าถอยเท่าไรก็ไม่เคยเพียงพอต่อความต้องการของมนุษย์ จนสุดท้ายก็ไม่มีที่อยู่แล้วค่อยๆล้มหายตายจากเหลือรอดอยู่เพียงน้อยนิด

แม้แต่กวางเพียงตัวเดียวที่ฉันเคยเห็น ...แม่ของฉันก็ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ หลังเสียงปืนที่ดังสนั่นของพวกมนุษย์ เสียงสัญญาณที่ทำให้พวกเราต้องพรากจากกัน สิ้นเสียงนั้นทำให้ฉันกลายเป็นกวางที่ต้องอยู่ตัวเดียวท่ามกลางลานกว้างที่ว่างเปล่าแห่งนี้

อาณาเขตว่างเปล่าที่กินเนื้อที่หลายพันไร่ ไม่มีป่าและไม่มีซึ่งต้นไม้อีกต่อไป มีเพียงแต่ความว่างเปล่าและตอไม้ที่พวกมนุษย์ทิ้งไว้ให้กับฉัน

ฉันต้องอยู่ตัวเดียวในลานกว้างที่เคยเป็นป่า

ฉันไม่เหลือสิ่งมีค่าอะไรเลย 




แต่แล้วในคืนหนึ่งก็มีปฏิหาริย์เกิดขึ้น
ของสำคัญของฉันก็ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ตอไม้ที่เคยถูกทิ้งไว้ให้ดูช้ำใจเล่นกลับมีกิ่งไม้งอกออกมา ฉันดีใจมากที่ได้พบใบไม้ที่มีชีวิตอีกครั้ง นี่คือสัญญาณของการเปลี่ยนแปลง

ฉันวิงวอนกับท้องฟ้า ฉันปรารถนาที่จะเป็นผู้ดูแลมันด้วยตนเอง

อธิษฐานและอ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ปฏิหาริย์จงเกิดขึ้นที่นี่ ขอให้ต้นไม้ชีวิตใหม่ต้นนี้มาเกิดขึ้นที่เขาของฉัน เพื่อที่ฉันจะได้ดูแลมันอย่างใกล้ชิด ดูแลมันให้พ้นจากเนื้อมือของมนุษย์ใจร้ายที่ไม่เคยเห็นค่าของสำคัญของฉันเลย  ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าก็จงมอบมันมาให้ฉันเถิด

สวรรค์ได้ยินเสียงความปรารถนาของฉัน
พรที่ฉันวิงวอนข้อนั้นกลายเป็นจริง

กิ่งไม้นั้นกลายมาเป็นเขาให้กับกวางเพศเมียตัวนี้ ฉันกลายเป็น 
กวางเขาไม้
 กวางที่มีสิ่งสำคัญอยู่กับตัว ฉันได้ครอบครองสิ่งที่แสนวิเศษต้นไม้แสนดีนี้แต่เพียงผู้เดียว

ฉันถูกชื่นชมจากสัตว์น้อยใหญ่ที่มีชีวิตรอดอยู่ในที่ว่างแห่งนี้ ฉันเป็นกวางที่มีความสุข การได้ของมีค่าของตนเองกลับมาดูแลนั้น ทำให้ฉันมีความสุขอย่างหาที่สุดไม่ได้ ฉันที่รักมันอย่างหมดใจเชื่อว่าไม่มีใครดูแลสิ่งสำคัญนี้ได้ดีเท่ากับฉัน ฉันกลายเป็นเหมือนแสงแห่งความหวังใหม่ กลายเป็นก้าวเล็กๆที่จะทำให้เกิดป่าอีกครั้งในอนาคต กิ่งไม้วิเศษนี้กำลังจะออกเมล็ด เมล็ดที่เมื่อตกลงสู่พื้นดินก็จะกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ในอนาคต ฉันดูแลรักษาตนเองและเขาไม้นี้อย่างดีที่สุด

แต่แล้วในวันหนึ่งกวางเขาไม้กลับต้องกลายเป็นที่หมายตาของมนุษย์


มนุษย์ที่ทำร้ายต้นไม้อย่างไม่ใยดี และไม่เคยเห็นถึงคุณค่าของต้นไม้ กลับมาเห็นค่าในวันที่มันเป็นของฉัน พวกเขาทำทีเป็นพ่อพระ

จัดตั้งกรมอนุรักษ์ป่าไม้ขึ้นมา ต้องการจะพิทักษ์ป่าไม้ทั้งที่ตนเองเป็นคนทำลาย เขาต้องการจะนำต้นไม้ของฉันไปดูแลด้วยตัวเอง ...แน่นอนว่าฉันไม่ให้ ฉันไม่ไว้ใจการกระทำใดๆของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว

ฉันจึงต้องหนีจากลานกว้างนี้ไปที่อื่น

ฉันกล่าวอำลากับสัตว์ที่เหลืออยู่และเดินทางออกไปให้ไกลจากมนุษย์ที่คอยจะแย่งชิงสิ่งสำคัญของฉัน

แต่เมื่อฉันหนีออกมาได้ไม่นานก็จะถูกพบเจอใหม่ วิ่งออกไปเท่าไรก็ยังคงเห็นมนุษย์ใจร้ายอยู่ ฉันไม่มีที่ให้ซ้อน ฉันไม่มีต้นไม้ใหญ่ที่เคยเป็นที่กำบังของฉัน แม้ว่าฉันไร้ซึ่งทิศทางแต่ก็ต้องหนีไปให้ได้ ฉันยังคงวิ่งต่อไปแล้วรอวันที่เมล็ดจากเขาไม้นี้สุกแก่พร้อมที่จะร่วงลงไปยังพื้นดินจนทำให้เกิดป่าขึ้นอีกครั้ง


ฉันหนีพวกเขามานาน
จนความอดทนของมนุษย์มาจนถึงที่สิ้นสุด ธาตุแท้ของมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตใจร้ายที่ไม่มีความอดทนใดๆต่อสิ่งที่ต่อต้าน พวกเขาใช้กำลังกับฉัน ต้องการจะแย่งชิงเขาไม้ของฉัน โดยให้เหตุผลว่าต้นไม้เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องการความดูแลเอาใจใส่ ไม่เหมาะที่จะอยู่ในมือกวางที่ไม่รู้จักวิธีการให้ปุ๋ยให้น้ำ 

...สิ่งมีชีวิตที่น่าไม่อาย
พล่ามถึงเหตุผลที่เข้าข้างตนเอง จริงอยู่ที่ฉันให้ปุ๋ยให้น้ำไม่เป็น จริงอยู่ที่ฉันไม่รู้จักวิธีดูแล แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยทำร้ายต้นไม้ก็แล้วกัน 

มนุษย์พูดเหมือนว่าตนเป็นพระเอกทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นค่า พอหมดสิ้นต้นไม้ที่เคยมองว่าไร้ค่ากลับให้ความสำคัญในวันที่มันเป็นของคนอื่น 

ตอนนี้เป็นของฉันแล้วฉันจะไม่นอมเด็ดขาด
ฉันวิ่งสุดฝีเท้า...พาต้นไม้วิเศษนี้ออกไปให้ไกลจากมนุษย์ใจร้าย

แต่วิ่งออกไปได้ไม่นาน

ปั้น!!~ เสียงสัญญาณที่เคยเป็นการเริ่มต้นการใช้ชีวิตเพียงลำพังของกวางเพศเมียตัวนี้

ตอนนี้มันเป็นเสียงสั่งตายที่ทำให้ร่างกายฉันต้องอยู่แยกจากดวงจิตดวงนี้


ฉันสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิรอบตัวค่อยๆเย็นลง เสียงฝีเท้าของมนุษย์ใจร้ายใกล้มาเรื่อยๆ พวกเขาจับที่เขาของฉันและตัดมันออกไป เขาชิงสิ่งสำคัญของฉันไปอีกครั้งและพูดว่า “เราจะดูแลมันให้ดีกว่าครั้งที่ผ่านมา เราจะตั้งใจอนุรักษ์แลดูแลต้นไม้ให้ดีเราขอสัญญา”

ตอนที่เคยมีอยู่ไม่เห็นค่า พอวันที่สิ่งนั้นเป็นของฉันกลับต้องการ

เข้ามาแย่งชิงเอาคืนจากคนที่ดูแลมัน

!! ปล่อยมือโสโครกนั้นจากกิ่งไม้ของฉันนะ

แม้ฉันจะพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็คงทำได้อีกไม่นาน เรี่ยวแรงของฉันค่อยๆหมดลงไป ภาพที่ฉันเห็นคือกิ่งไม้นั้นถูกดูแลรักษาในโหลแก้วอย่างดี พวกเขารักษามันในสภาพที่เหมาะสม และเดินจากไปทิ้งร่างของฉันไว้ท่ามกลางความหนาวเหน็บนี้

แม้รู้ว่ามนุษย์ที่สำนึกผิดแล้วจะดูแลต้นไม้นั้นได้ดีขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา แต่ว่ามันน่าเจ็บใจจริงๆที่ต้องปล่อยให้มนุษย์ที่เป็นผู้ทำร้ายได้สิ่งที่ฉันรักไปดูแล สิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นค่าไปดูแล

...ฉันหมดสิ้นเรี่ยวแรงและกำลังจะตายในอีกไม่ช้า ขอสาปแช่งให้ต้นไม้นั้นไม่ออกผล ขอสาปแช่งให้มนุษย์ไม่มีวันได้อะไรที่ต้องการอีก ฉันที่แพ้แล้วพาลไม่พอใจกับการแย่งของรักของฉันไป ฉันจะขอให้พวกมันต้องชิบหายจนถึงแก่ความตายเช่นฉัน .....

ปล. กว้างเพศเมียตัวนี้คงมีความแค้นอย่างสุดแสน อารมณ์ประมาณถ้าฉันไม่ได้ก็ต้องไม่มีใครได้มันไป ความแค้นไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่มันก็ไม่ผิดที่ผู้ถูกกระทำจะแค้น ตอนที่ของสำคัญอยู่ก็ไม่เคยเห็นคุณค่าคิดแต่จะทำลายและหาผลประโยชน์จากมัน พอวันที่มันกลายเป็นของคนอื่นกลับมาเรียกร้องขอเอาคืน เป็นการกระทำที่ไม่ควรค่าแก่การให้อภัยและไม่สมควรได้รับโอกาสอีกต่อไป

ฉะนั้นผู้เขียนอยากจะขอเตือนผู้ที่มีของสำคัญอยู่กับตัว จงดูแลรักษาสิ่งเหล่านั้นให้ดีในวันที่คุณมีโอกาส ถ้าคุณดูแลมันดีก็คงไม่มีวันที่มันจะจากคุณไป
...จงทำเสียก่อนที่คุณจะหมดโอกาส


SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน
Writer
Suyseiy
13/40
love only you

Comments