ชื่อเรื่องนี้ คือชื่อของคุณ
กับบางคนแล้ว......ไม่ต้องพยายามก็สามารถรู้สึกได้

ผมคือนักเขียนธรรมดาคนนึง ผมที่มีเรื่องราวชีวิตที่ไม่ได้มีแค่นักเขียนชื่อดังอายุ20 ผมที่เก็บใครคนนึงไว้ในใจเสมอมา

ย้อนไปตอนที่ผมเป็นเด็ก เป็นเด็กที่มีใครคนนึงอยู่ข้างๆ

"ไม้กวาดครับ"
และนั้นคือชื่อของผม ไม้กวาด และผมชอบเสมอถ้าเป็นคนนั้นเรียก
"คะ ครับ" ตอนนั้นผมจำได้ว่า ผมทำให้พ่อกับแม่โกรธที่แอบไปเล่นข้างนอกตอนพายุฝนกำลังจะเข้า แต่ไม่รู้ว่าท่านโกรธเพราะเป็นห่วง หรือโกรธที่ทำให้เป็น 'ภาระ' กันแน่ 
ใครคนนั้นที่ผมหมายถึง คือพี่ชายข้างบ้าน ชื่อ ของคุณ เป็นคนนึงและคนเดียวที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อในทุกๆวัน และก็คงเป็นคนเดียวที่ผมรู้สึกว่า ยังมีคนที่ต้องการผมอยู่ 

"ไม่เอาแล้วนะครับ แอบไปเล่นข้างนอกตอนพายุจะเข้าแบบนี้ อันตรายมากรู้มั้ย" มือที่ยกขึ้นมาวางบนหัวของผม แล้วลูบเบาๆนั้นคือความอบอุ่นเดียวที่ผมมี
"ฮึก กวาด ฮึก กวาดขอโทษ" ผมได้แต่สะกดกลั้น ความรู้สึกผิด ฝังเอาไว้ ก้มหน้างุด เม้มปากแน่น
"ไม่เป็นไรครับ แต่อย่าทำอีก รู้มั้ยว่าคนอื่นเป็นห่วง"
"รู้ครับ แต่พ่อกับแม่เป็นห่วงกวาดมั้ย?"
"เป็นห่วงสิครับ ทุกคนเป็นห่วงไม้กวาดนะ พี่คุณก็เป็นห่วง"
"จริงนะครับ"
"จริงครับ"
.
.
.
.
แต่.....อย่างที่รู้ๆกันว่า ตลอลไปมันไม่มีอยู่จริง 

เขาคนนั้น ได้หายไปจากชีวิตของผมแล้ว 

และ ผมก็ไม่รู้ว่าจะเจอเขาได้ที่ไหน

ตอนนี้ ผมไม่มีเขาแล้ว ไม่มีแล้วคนที่กอดผมแล้วพูดคำว่า ไม่เป็นไร 

มีแต่คนที่พร้อมจะทำลายผม 

พ่อที่เกลียดผม

แม่ที่ใจร้ายคนนั้น 

พอไม่มีเขา ผมก็เหมือนท้องฟ้าที่ไม่ทีเมฆ ล่องลองเป็นได้แค่อากาศ โดนทำร้ายจากแสงพระอาทิตย์ ชีวิตผมไม่มีอะไรดีเลยซักนิด 

กลับมาปัจจุบัน ที่หอของผม

  ผมเช่าหอพักอยู่คนเดียว เป็นหอนอกไม่ได้หรูหรา แต่ก็ไม่ได้ซอมซ่อ รกรุงรัง เป็นหอที่พออยู่ได้
   ผมเป็นนักศึกษาปี2คณะวิจิตรศิลป์ ที่เรียนคณะนี้คงเพราะชอบ ชอบอะไรที่เป็นอิสระ แต่ก็นะ พอผมบอกพ่อกับแม่ว่าจะเรียนคณะนี้ เขาโกรธมาก และแทบจะตัดความเป็นพ่อแม่ลูก 
   ครอบครัวของผมน่ะ มันแตกไปตั้งนานแล้ว ไม่สิ มีแต่ผมที่แตกหักมากกว่า เพราะตอนนี้พวกเขาได้สร้างครอบครัวใหม่ มีพ่อ แม่ ลูก น้องของผมชื่อ ไม้ฝัน ชื่อแปลกแต่ความหมายดีมากเลย เป็นไม้ที่ทำให้ฝันเป็นจริง ต่างจากไม้กวาด ที่ใช้กับเศษฝุ่นเศษดินไม่มีค่า แต่ผมดีใจ ที่พ่อกับแม่ยังตั้งชื่อน้องให้คล้องกับชื่อผม
    ถ้าถามว่าทำไม พ่อกับแม่ถึงเกลียดผม....พ่อบอกผมว่า ผมเป็นคนฆ่าพี่ชายตัวเอง พี่ชายที่เป็นแฝดผม เขาไม่ได้เกิดเพราะหมอให้เลือกว่าจะให้ใครอยู่ แล้วพ่อให้ผมเกิดออกมา แต่....มันคงดูไม่สมเหตุที่พ่อกับแม่จะเกลียดผมเลย เพราะเขาต่างหากที่ทำให้ผมเกิด เพราะเขาต่างหากที่ทำให้ผมลืมตามองโลกใบนี้ แต่ดีแล้ว ถ้าให้พี่ชายผมเกิด เขาคงเจอแบบผม ให้ผมได้ทรมานคนเดียวดีกว่า
    ในตอนกลางดึกวันนี้ ผมได้เขียนนิยายจบไป1ตอน แล้วตรวจคำผิดนิดหน่อยก็อัพลง ดึกแบบนี้ก็เริ่มหิวแล้ว ผมตัดสินใจเดินออกจากห้อง ว่าจะลงไปเซเว่น ข้างๆหอ ไปหาอะไรกินนิดหน่อย ค่อยกลับมาทำงานดีกว่า ปี2ของคณะนี้ก็งานเยอะเหมือนกันนะ เหนื่อยกันพัลวัน แต่คงไม่ใช่เหนื่อยเหมือนหมอหรอกมั้ง........
    ผมเดินลงมาในเวลาเกือนเที่ยงคืนเข้าไปทุกที เดินเข้าเซเว่นแบบเอื่อยๆเหนื่อยๆ อา.....ไม่รู้จะกินอะไรเลยแฮะ งั้นเอาเป็นขนมปังไปกับขนมนิดหน่อยก็โอเคแล้วมั้ง  เลือกขนมได้แล้วก็เดินไปที่เคาเตอร์ เพื่อจ่ายเงิน พนักงานยิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ผมก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆกลับไป คงเพราะผมยิ้มไม่เก่งมั้ง พอเจอคนยิ้มให้แบบนี้ ก็เขินๆดี
    ซื้อเสร็จก็เดินออกมา หาที่นั่งสูดอากาศแถวนี้ซักหน่อยก็คงดี ข้างๆเซเว่นมีโต๊ะหินอ่อนเรียงลายกันเป็นแถว ผมตัดสินใจเดินไปนั่ง คิดอะไรเพลินๆ ท้องฟ้าตอนกลางคืนก็มีเสน่ห์ดีนะ สวยในแบบของมัน มืดแต่ก็ยังทำให้ดาวกับพระจันทร์ได้มีตัวตน ได้ส่องแสงสว่างบ้าง 
    นั่งคิดไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกถึงแรงสกิดจากด้านหลัง ในใจก็สบถคำว่าชิปหายเป็นพันๆรอบ ผมเป็นคนขี้กลัว.........
   พอหันหลังไปดูก็เจอใครคนนึง หน้าคุ้น แต่จำไม่ได้
   "ไม้กวาดใช่มั้ยครับ"เสียงจากผู้ชายคนนั้น เอ่ยขึ้น เสียงคุ้น หน้าคุ้น ทำให้คิดถึงใครคนนั้นที่ถูกซ่อนไว้ในความทรงจำเสมอมา
    ผมที่กำลังมึนงงได้แค่พยักหน้าตอบ
    "จำกันไม่ได้เลยรึไง" ใคร........
    "เอ่อ.....ไม่ได้ครับ"
    "พี่คุณของกวาดไงครับ" 
พี่คุณ.......ของคุณ คนนั้นของผม จริงๆหรอ.......
คิดถึงจังนะครับ.......รอยยิ้มของคุณน่ะ
    "ร้องทำไมครับ?"รอยยิ้มนั้นที่ผมตามหา กลับมาแล้วจริงๆหรอ
    "พี่คุณ......"
     "ครับ พี่คุณเอง"


คนที่เป็นท้องฟ้าของผม

คนที่เป็นโลกทั้งใบ

คนที่เป็นแสงแดดกลางพายุฝน

คนที่เป็นความทรงจำ

คนคนนั้นที่เป็นทุกอย่าง.......

เขากลับมาแล้ว

กลับมากอด

กลับมาอยู่ข้างผมแล้ว

เขาสอนให้ผมเลิกกลัว

และ.......เขาสอนให้ผมรัก

ผมจะมีความสุขแล้วใช่มั้ยนะ

ดีใจจัง.....




SHARE
Writer
O-Sky
Writer
ท้องฟ้า สวยงามเสมอ ถ้ามองมันในแบบที่ควรจะเป็น ทวิตเตอร์:TSO_SKY

Comments

skylovemoon
3 months ago
ดีใจด้วยที่ได้เจอกับเขาอีกครั้ง​ 😊
Reply
napatsakornnnnn
3 months ago
ดีใจด้วยค่ะ 🌈
Reply