I want you to... um, nevermind.
"ฮัลโหล เออ ว่าไง มีอะไรรึเปล่า"

เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคย ตามด้วยเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย ปลายสายที่คุ้นเคย และถ้อยคำทักทายที่ฉันเองก็พูดจนคุ้นเคยไปแล้วเหมือนกัน

"ใกล้สอบแล้วเหรอ อือ ช่วงนี้ก็หนักหน่อยนะ เรียนยากเหรอ สู้ ๆ นะแก"

นานมากแล้วที่ฉันไม่เห็นเบอร์นี้ในสายเรียกเข้า หนึ่งปี? สองปี? บอกไม่ได้ ฉันจำไม่ได้เสียแล้ว ตั้งแต่เลิกกันไป ก็เราวกับว่าชีวิตของเราสองคนตัดขาดกันโดยสิ้นเชิง

พวกเรามีงาน มีหน้าที่ มีความฝันที่ต้องทำ เพียงแต่ว่า ความฝันของพวกเรามันดันไม่มีอีกฝ่ายอยู่ในนั้นเท่านั้นเอง

เราสองคนจึงแยกย้ายจากกันไปด้วยประการฉะนี้เอง

"เหนื่อยมาก แต่ไม่รู้จะโทรหาใคร ก็เลยโทรหาเรา?"

ฉันทวนคำเสียงสูง หลังรู้เหตุผลที่อีกฝ่ายติดต่อมาหาครั้งแรกในรอบปี ในหัวมีแต่ความคิดว่า อะไรกัน ทำไมถึงเป็นเรา ทำไมต้องเป็นเรา

เสียงจากปลายสายไม่สู้ดีนัก ฉันล่ะเกลียดจริง ฉันใจอ่อนเกินไป ไม่เคยปฏิเสธใครสักคนที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ ได้เลย

และนี่ก็เป็นอีกครั้ง ที่ฉันปฏิเสธอะไรไม่ได้ ไม่ว่าตัวเองจะเหนื่อยมามากแค่ไหนก็ตาม

"อะ ว่ามา มีอะไร"

ฉันถามกลับ เขาเล่าเรื่องสัพเพเหระ เรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องคณะ

เขาเล่าเรื่องผู้หญิงที่กำลังคิดจะจีบ

ฉันสะดุ้ง

เขาถามฉันว่าควรจีบผู้หญิงคนนั้นยังไงดี

ฉันยิ้มขื่น ดีใจที่สายโทรศัพท์ส่งผ่านรูปไม่ได้ เขาเป็นใคร ฉันถามเสียงนิ่ง วางมาดเป็นจิตแพทย์ที่กำลังจะให้คำปรึกษา ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางทำได้

เป็นพยาบาล เขาบอก ฉันหัวเราะในใจ สายงานคล้ายกันจนน่ากลัว

ในเมื่อเธอเรียนหมอ เขาพูดต่อ เธอก็น่าจะแนะนำได้ว่าควรจีบพยาบาลยังไง

ตรรกะอะไรวะเนี่ย

ฉันได้แต่สงสัย ถามจริง อะไรดลใจให้โทรมาถามแฟนเก่าว่าจะจีบคนใหม่ยังไงดีวะ

ถูกล่ะ ฉันเป็นคนบอกเลิกเขาเอง

ถูกล่ะ ว่าฉันไม่ควรรู้สึกอะไรอีกแล้ว

ตัดเองก็จบเองสิ ใครก็ตามที่หลงเข้ามาอ่านคงคิดแบบนั้น จะมาเจ็บอยู่อีกทำไม เป็นบ้าเหรอ

ฉันสูดลมหายใจลึก

แล้วแนะนำเขาไป ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม

คำแนะนำ ซึ่งแท้จริงแล้วก็คือสิ่งที่เขาพลาดมาตลอด สิ่งที่เขาควรทำมาตลอด แต่กลับไม่เคยทำเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เหตุผลอันขมขื่นทั้งหมดที่ทำให้ฉันบอกเลิกเขาในวันนั้น ถูกนำมาบรรจุหีบห่อใหม่ให้ดูดี และส่งกลับไปหาเขาภายใต้ชื่อ "คำแนะนำ"

เขาฟังดูดีใจ มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

นี่ล่ะ เหตุผลที่แท้จริงที่เขาติดต่อฉันมาในวันนี้

ฉันเงยหน้ามองนาฬิกา อา จะห้าทุ่มแล้ว รายงานยังไม่เสร็จเลย พรุ่งนี้ยังต้องไปราวนด์แต่เช้า

เขาบอกลาก่อนวางสาย ฉันยิ้ม บอกกับเขาไปว่า

ดูแลคนใหม่คนนั้นให้ดี ๆ นะ

(ดูแลเขาแบบเดียวกับที่เราไม่เคยได้รับ ดูแลเขาแบบที่เขาสมควรได้รับ ดูแลเขาให้ดี สัญญาได้มั้ย สัญญานะสัญญานะสัญญานะ)

ฉันกดวางสาย 

เป็นอีกค่ำคืนหนึ่ง ที่ฉันต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง
SHARE
Writer
Celestophia
Wanderer
Jack of all trades, master of none.

Comments

purinnun
11 days ago
เศร้าเนอะ แต่ก็ต้องฝืนยินดี ไม่โอเคแต่ก็ต้องโอเค
Reply
Celestophia
2 days ago
ใช่เลยค่ะ พยายามยินดีด้วยอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ 555
bunnyp
4 days ago
ฮื่อ ไม่คิดว่าจะทนทำอะไรแบบนี้ได้เลยค่ะ เก่งจังง
Reply
Celestophia
2 days ago
ขอบคุณนะคะ เราเองไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ กัดฟันสะกดจิตตัวเองว่าโอเคอยู่นานเหมือนกัน...