Second diary

วันนี้เป็นอีกวันที่กิจกรรมแน่นมากๆๆ

การรับน้องผ่านไปได้เกือบ1อาทิตย์แล้ว

20/06/2019

วันนี้เป็นการเปิดบ้านรับน้องแบบยิ่งใหญ่
มีกิจกรรมตั้งแต่ตีห้าจนถึงสามทุ่ม

มีการเดินทางไกลเพื่อไปสถานที่ที่เขาเตรียมไว้
รวมกับคนหลากหลายคณะ
เป็นการพบปะผู้คนมากมายในปีเดียวกัน

มีรุ่นพี่คอยดูแลอย่างดี
ทั้งพัด
ส่งน้ำ
คอยดูแลไม่ห่าง
น่ารักมากๆ

กิจกรรมช่วงเช้าเป็นการให้เราฝึกร้องฝึกเต้น
กิจกรรมนันทนาการ
ที่จะไว้ใช้ในช่วงบ่าย

ช่วงบ่ายทุกคนต้องไปรวมกันที่โดมใหญ่
รวมคน3,00กว่าคนไว้ในที่ๆเดียวกัน
กิจกรรมวันนี้สนุกมากๆ
มีการแสดงมากมาย
ได้หัวเราะ
ได้เพื่อนใหม่ๆ

เวลาความสนุกล่วงเลยมาถึงเวลาสองทุ่ม
สนุกกันจนลืมเวลาไป

ช่วงเวลาราวๆสองทุ่ม
ได้มีการปรับโหมดสร้างบรรยากาศความประทับใจ
ให้นึกถึงคนที่บ้าน
นี่ก็แอบร้องไห้อยู่เหมือนกัน
ก็มันคิดถึงบ้านนี่นะ

แต่เราก็ชอบช่วงนี้นะ
เขาให้เราจับมือคนข้างๆเราทั้งสองคน
เราร้องไห้ไปด้วยกัน
บีบมือ
ปลอบโยน
ให้กำลังใจกันและกัน
ถึงมันจะเศร้าที่คิดถึงบ้าน
แต่ในขณะเดียวกันมันก็รู้สึกอบอุ่น
ที่มีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ
ในช่วงที่เรารู้สึกอ่อนแอ

ถึงเวลาต้องออกจากโดมเพื่อกลับหอพัก
เราต้องเดิมกลับ
ซึ่งระยะทางหลายกิโล

เขามีกิจกรรมhi touch
เปิดโอกาสให้ได้สัมผัสมือกับพี่ๆและทักทายให้กำลังใจตลอดทางกลับหอ

เดินออกมาจากโดม
ก็มองหาพี่คนนั้น
ที่จริงมองหาตั้งแต่เช้าแล้ว
แต่ไม่เจอเลยทั้งวัน
'ไปไหนของเขานะ'
'จะต้องกลับหอแล้ว วันนี้จะได้เจอมั้ยนะ'
มันวนในหัวแบบนี้ทั้งวัน
อยากจะเจอพี่เขาทุกๆวันเลยนะ
แต่ทำได้แค่คิดนั่นแหละ

เราก็เดินhi touchกับรุ่นพี่คณะต่างๆ
เป็นหลายร้อยคน
มีทั้งกำลังใจและการหยอกล้อ
มีความสุขมากๆเลนที่ได้มีโอกาสทำอะไรแบบนี้
ครั้งเดียวในชีวิตจริงๆ

เดินจับมือผ่านมาจนถึงครึ่งทาง
เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้า
มีพี่ๆคอยถามว่าไหวมั้ย
มันเหนื่อยเหมือนกันนะกับระยะทางแสนไกลแบบนี้
แต่ก็คิดอยู่เหมือนกันว่ามันเป็นโอกาสครั้งเดียว
ก็บอกพี่เขาว่าไหวค่ะ
ขอแค่ทิชชู่ซับหน้าก็พอ
:)

เดินมาไกลจนถึงคณะของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
มองไม่เห็นป้ายคณะ
มันกระชั้นชิดจนไม่แน่ใจว่าถึงพี่ที่คณะแล้วหรอ
เขาก็ตะโกนให้เราจัดแถวใหม่
ให้แบ่งสองแถวเพื่อเข้าไปจับมือพี่ๆในซุ้มที่ไม่ได้กว้างนัก
มีพี่ๆบางส่วนบังหน้าซุ้มไว้
ฉันเลือกที่จะเริ่มแถวใหม่ทางด้านขวา
แล้วเดินเข้าไปในซุ้ม

สิ่งแรกที่เจอ
ทำให้ตกใจและทำตัวไม่ถูก
'พี่คนนั้น'
เขาอยู่ฝั่งขวาพอดี
ฉันยื่นมือเล็กๆของตัวเองไปจับกับมือหนาเรียวที่ยื่นมาอย่างธรรมชาติพร้อมยกยิ้มน้อยๆให้พี่เขา
พี่ยิ้มแล้วพูกขึ้นว่า
"ยินดีด้วยนะคะ"

 มันเป็นเวลาเพียงไม่กี่วิ
ที่ทำให้ใจเต้นแรง
และยังคงตราตรึงในหัว
เป็นเวลาไม่กี่วิที่มีความสุขมากๆ
ทั้งสัมผัสนุ่มๆ
รอยยิ้มหวานๆ
และเสียงใสๆ

หลังจากนั้นก็เดินกลับหอโดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด
แค่เสี้ยววิในการได้พบพี่
ก็ทำให้หายเหนื่อยแล้ว


มันเป็นความบังเอิญที่ประทับใจมากๆ
วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากๆ
จะจดจำวันนี้ตลอดไปเลย

และหวังว่า
ต่อจากนี้ไปจะมีความบังเอิญที่น่ารักๆแบบนี้อีกนะ

.
.
.





SHARE
Written in this book
Story of my life in University
Writer
McatM
Cat

Comments