แม่แบบไหนว่ะ !!!อยากให้ลูกเอาผัว โดยไม่สน ชีวิตลูกสาวตัวเอง
มันกี่คั้งแล้ว ที่ตอกอย้ำช้ำๆว่าเรามันไม่มีค่า
ตั้งแต่ตอนเด็กๆจนเถิงตอนนี้ เราก็ยอมรับว่าเรามันโง่จริงๆแหละ ตอนเด็กๆ เวลาเราทำตัวโง่มากๆ แม่จะโมโห มั่นไส้ แม่ชอบบอกให้น้องเรียกเราว่า "อี่ปัญญาอ่อน นังโง่" มันก็เลยทำให้เราฝังใจว่าตหลอดว่าเราโง่จริงๆ ถ้าไม่ชื่บื้อจริงๆ แม่คงไม่เถิง
ขหนาดบอกให้น้เรียกว่า "นังปัญญอ่อนจริงไหม?"
อันนี้ไม่ติดใจเท่าไร
แต่ที่ตอกย้ำ ทำให้เราเจ็บทุกคั้งที่ได้ยินคือ คำแนะนำจากแม่
"หมิวลูก หนูไม่มีแฟนเลยเหรอ? คุยกับใครหลืยัง แม่อยากให้ลูกรีบมีผัวตะได้มาช่วยแม่ เลี้ยงน้อง"
ความติดเราคือ เรามีค่าแค่นั้นเหรอ? เลี้ยงเรามา เรามีค่าแค่ไปแลกเงินสินสอดเลย? มันไม่ผิดหรอกถ้าคุณบอกลูกสาวตอนอายุสัก24ขึ้นไป
แต่คือตั้งแต่เราเรียนมอปลาย จนเถิงวันนี้เราอายุ21
คือแม่เข้ามาพูดจริงจัง ก็รู้และ เข้าใจ ว่าแม่เหนื่อยที่ต้องเลี้ยงดูครอบคัวคนเดิวย แต่เราก็พยยามนะ เราทำงานตั้งสองที เรานะมันไม่เกั่งเหมือนลูกคนอื่นที่หาเงินมาให้พ่อแม่ได้เยอะๆ เลี้ยงครอบคัว 
เรารู้ตัวว่าเรายังเห็นแก่ตัวและเสยสะหละเพื่อครอบคัวไม่ได้ แต่เราก็ทำอย่างอื่นแทน ตั้งแต่เด็กตั้งใจเรียน สอบให้ได้คะแนนดี จนได้ทุนไปเรียนจีนเพราะเรารู้ว่าเรามันไร้ประโยชน์ แต่ยอ่างน้อยก็ไม่อยากเป็นพาระ  ปิดเทีมกรับมาทุกคั้งก็หางานมำอย่าง
เทีมนี้  จันเถิงศุกทำงานตั้งแต่7:30ตอนเช้าเถิงทุ่มเคิ่ง เสาอาทิด ทำตั้งแต่7:30เถิง5โมงเย็น
แต่เหมือนว่า แม่ยังไม่เห็นความพยยามของเราฝถ้าอยากได้เงินหนัก หนูไปขายตัวคืนเดิวยก็ได้ไม่จำเป็นต้องไปหาผัวแต่งงาน!!!
แม่คิดได้ไง เรามันไม่มีค่าขหนาดนั้นเลยเหรอ ยัดเยียดผักไสเราขหนาดนั้นเลยเหรอ เราแอบเสยใจอยู่บ่อยคั้ง วันนี่แม่ก็ยังเข้ามาพูด เลี้ยงเรามาเพื่อแค่นี้เหรอ ตอนนี้เขียนทังน้ำตา
เราเลยลองใจแม่ เลยพูดว่า 
"แม่ก็ลองหามาชิ"
แม่ "ถ้าหาให้ จะยอมเอาไหมละ จะให้อาแนะนำให้ ต่างปะเทดก็ได้ ให้น้าหาให้"
คนอื่นที่ไม่รู้ อาดคิดว่าแม่แค่พูดเล่นมั้ง
แต่มันไม่ใช้เลย แม่พะยายามโน้มน้างใจเรามานานแล้ว   ทุกวันนี้เราตั้งใจอดทนก็เพื่ออยากเป็นที่เพิ่งให้แม่ ฝืนตัวเองมากมาย ทังๆที่เป็นคนอ่อนแอ แถมยังเป็นพวกโรดวิตกังวลด้วย แต่ก็ฝืนตัวเอง ทุกคั้งที่ทำงานจะขอบเครียดกว่าคนปกกะติทั่วไป แม่จะรู้ไหมว่าต้องทนทุกขหนาดไหน กลัวไปหมด กลัวจนไม่อยากใช้ชีวิต กลัวการใช้ชีวิต
แต่พอแม่มาทำแบบนี้แบบกำลังใจหายไปหมด รู้สึกไม่อยากจะสู้เพื่อแม่แล้วว่ะ ไม่มีแรงบัลดานใจเลย
อยากหนี หนีไปไกๆ ไปไหนก็ได้ที่ลืมว่าเราเป็นคนของครอบคัวนี้ หนีไปอีกโลกหนึ่ง อยากใช้ชีวิตคนเดิวย 
แม่ไม่คิดบ้างเหรอว่า ขหนาดแม่เองที่เป็นแม่หนูยังไม่เห็นค่าของหนู  แล้วแม่คิดเหรอว่าจะมีให้มีผู้ชายหน้าไหนมาชื้อหนูไป
เรามันไม่มีค่าเลยจริงๆ

SHARE
Written in this book
Notopic
Writer
ISFJ
skyline and sun
some things in my mind

Comments