ความสัมพันธ์ก็เหมือนกับ “บ้าน”
การที่เรารักใคร เราก็อยากให้เขารักเราแค่คนเดียว ถูกไหม? 


เราก็เลยสร้างข้อกำหนดเอาไว้โดยไม่รู้ตัว เหมือนเราขังเขาไว้ในบ้าน โดยที่ปิดประตู ล็อกหน้าต่าง ใส่กลอน ขังเขาเอาไว้อย่างนั้น ห้ามเขาออกไปไหน เพราะต้องการให้เขาอยู่กับเรา รักเราคนเดียวเท่านั้น 
เราคงคิดว่ามันจะปลอดภัยกว่าที่จะเปิดบ้าน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย มันกลับตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป...ลองมองในมุมมองของคนที่อยู่ในบ้านสิ แทนที่จะรู้สึกอบอุ่น สบายใจ หรือปลอดภัย เราคงอยากที่จะออกไปจากบ้านซะมากกว่า มันจึงจะนำมาสู่ความรู้สึก ‘อึดอัด’ เมื่อความรู้สึกนี้เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ เป็นใครก็ต้องอยากออกมาหาสิ่งที่ ‘สบายใจ’ กว่า นั่นแหละ คือสิ่งที่จะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลง 

แล้วต้องทำอย่างไร? ตัองเปิดบ้านงั้นเหรอ? เปิดแล้วเขาก็ออกไปไหนมาไหนได้สิ เดี๋ยวเขาก็หนีเราไปหรอก

ลองคิดดูดีๆ การที่เราเปิดบ้านให้เขา มันไม่ได้แปลว่าเราปล่อยให้เขาไปหาคนอื่นเสมอไป แต่มันเป็นการแสดงถึงความ ‘เชื่อใจ’ และ ‘ไว้ใจ’ ซึ่งกันและกันมากกว่า ถ้าเขารักเราจริง มันจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึก ‘เกรงใจ’ กับเราด้วยซ้ำ เพราะเราเปิดใจ ให้เขาขนาดนี้ แสดงว่าเราต้อง เชื่อใจกันและกันมากแค่ไหน 
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเปิดให้จนเกินไปนะ อย่างนั้นจะหนักใจกว่าเก่าเสียอีก
 ทางที่ดีคือต้องให้ ‘อิสระ’ แก่กันและกันบ้าง อย่าไปบังคับใจกันให้มากนัก ที่สำคัญที่สุดคือ การคุยกัน เพื่อปรับความเข้าใจ ไม่ใช่เพื่อทะเลาะกัน 
‘บ้าน’ คือสิ่งที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ไม่ใช่ที่ๆอยู่ด้วยแล้วอึดอัดใจ ถ้าเราอยู่แล้วสบายใจ เชื่อเถอะว่ายังไงก็ไม่หนีไปไหนแน่นอนขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ :)


SHARE
Written in this book
Relationship
Writer
Zipkanya
Beginner
Someone who has a story every single day

Comments