คิดถึงนะ แค่ไม่ได้ทักไป
ในวันที่อากาศอบอ้าวและรู้สึกไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนจ่อพัดลมอยู่บนเตียง

‘นี่มันฤดูฝนจริง ๆ หรอวะ’

(แต่ก็ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่แดดร้อนเหมือนเดือนก่อน ๆ แค่นี้ยังไม่พอใจอีกหรอ)

เมื่อนอนไถโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ จนเลื่อนผ่านโพสต์ของเพื่อนเก่าสมัยประถมคนนึง

‘เขาเป็นไงบ้างวะ’

เมื่อเกิดความคิดดังนั้นจึงกดเข้าไปส่องหน้าโปรไฟล์เขาต่อ

คิดถึงการเขียนเสื้อ การเขียนเฟรนชิพ (เออ เฟรนชิพตอนนี้มันอยู่ส่วนไหนของบ้านวะ)

ต้องขอบคุณเทคโนโลยีที่ถึงจะเพิ่งมีมาหลังยุคสมัยประถม ก็สามารถเสนอ คนที่คุณอาจรู้จัก มาให้ เลยทำให้ยังพอจะติดตามให้ได้เห็นหน้าคร่าตากันบ้าง รู้เรื่องราวชีวิตกันบ้าง

มานั่งคิดก็รู้จักกันมานานนะ
เริ่มตั้งแต่ท่องสูตรคูณแม่สองมาด้วยกัน เรียนต่อมัธยม เริ่มเข้ามหาลัย เรียนจบมหาลัย เข้าสู่วัยทำงาน
เมื่อก่อนตื่นเต้นกับการเป่าลูกโป่งวิทยาศาสตร์ เดินห้าง เข้าโรงหนังกับเพื่อน
ตอนนี้เห็นเช็คอินร้านเหล้า แชร์เรื่องการเมือง รวมถึงเนื้อหา 18+

‘เรียกว่าอยู่มาทุกยุคได้เลยนะ’

เสียดาย เมื่อก่อนน่าจะมีรูปถ่ายกันเยอะกว่านี้ แต่สมัยนั้นแค่มีบัตรโทรศัพท์สาธารณะก็โคตรจ๊าบแล้ว ใครมี PCT เป็นเทพเจ้าไปเลย แล้วใครจะไปคิดวะ ว่าไอที่วิ่งเล่นด้วยกันสมัยประถมตอนนี้จะเปลี่ยนไปขนาดนี้ บางคนสัก บางคนไปเรียนต่างประเทศ บางคนจบปริญญาโท 2 ใบ บางคนมีแฟนเป็นต่างชาติ บางคนมีลูกแล้ว

เห็นเรื่องราวในปัจจุบันแล้วนึกย้อนภาพพวกเขาเหล่านั้นตอนประถมแล้วก็ได้แต่ว้าวในใจ

แต่ก็แค่ได้เห็น ได้รับรู้
จะทักไปคุย ก็ไม่รู้จะคุยอะไร

เราหลุดวงโคจรของกันและกันมาเกินสิบปีแล้วว่ะ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมจนถึงตอนนี้ บางคนอาจจะลืมชื่อหรือลืมหน้ากันไปแล้ว พอเห็นพวกเขารวมตัวกัน นัดกันไปเที่ยวก็รู้สึกดีที่เขายังมีมิตรภาพกันอยู่ ทำให้เราได้เห็นหน้าเพื่อนคนอื่น ๆ เพิ่มด้วยแหละ

ถึง เพื่อนประถมที่เรายังมีเฟซบุกหรืออินสตราแกรมซึ่งกันและกัน เราคิดถึงนะ แค่ไม่ได้ทักไป



(จบ.)

รูปปก: ไฟส่องทางบนสะพานที่นั่งรถผ่าน
SHARE
Writer
wishmehappy
|||||||| 80% druker
มนุษย์ที่กำลังเคว้งคว้าง และปรารถนาที่จะค้นพบความสุขของตัวเอง — เพ้อไปเรื่อย

Comments