ในวันที่เรา.
วันที่่เรา
ทะเลาะกันหนักมาก
คือมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องไหนนะ
เป็นเรื่องที่เกิิดจากการงอนกันเล็กๆ
แล้วส่งผลให้เกิดเป็นความไม่เข้าใจ

ตอนหกโมงเย็นเราบอกเธอว่าจะไปชาร์จมือถือ
ใช่ เวลาชาร์จแบตเราจะไม่เล่น
เรามาอีกทีก็สองทุ่ม
พร้อมกับการกินข้าวและอาบน้ำเรียบร้อย
พร้อมนอนคุยกับบเธอได้ยาวๆ

เราทักเธอไปในไลน์
บทสนทนาเริ่มแปลกๆ
ซึ่งเราก็ดูมันออก
มันเหมือนเราพยายามถามเธออยู่ฝ่ายเดียว
แต่เธอกลับตอบสั้นๆ
ตอบเหมือนแค่ผ่านๆไป

เธอบอกเธอพยายามทำให้บทสนทนามักปกติ
แต่แน่นอน มันไม่เลยสักนิด

ก่อนที่เราจะเงียบกันไปสองชั่วโมง
เธอส่งสติกเกอร์มาหนึ่งอัน
เราส่งกลับสองอัน
เธอส่งมาสองอัน
แล้วเราก็ไม่ได้ส่งอะไรไปอีกเลย

เราเริ่มหวิวๆ
เริ่มนึกถึงเรื่องเราในอดีต
เริ่มนักถึงชีวิตที่เราจะมีถ้าไม่งอนกันแบบนี้
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อย
เริ่มรู้สึกว่าทำไมต้องมาเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
(เราร้องไห้ง่ายมาก จนเธอตั้งชื่อเราว่า ไอคนขี้แง)
เราคิดไปคิดมา

ถ้าไม่มีเธอเราจะเป็นยังไง
ถ้าเราโทรกลับตอนนี้จะพูดว่าไง
เราอยากมีเธอต่อไหม
เราควรเลิกคุยกันหรือเปล่า
เราจะเลิกคุยเพราะเรื่องงอนกัน น้อยใจกันงี้เหรอ
ทำไมเธอต้องน้อยใจเรื่องนี้
ทำไมเราถึงง้อคนไม่เป็น
อะไรมาในหัวต่างๆนานา

เราตัดสินใจโทรไป
เราบอกขอโทษ 
บอกไว้ก่อนเผื่อเธอดีขึ้น
เราทั้งคุยทั้งเงียบ

จนเราถามเธอไปว่า
"เคยคิดอยากเลิกคุยกับเราไหม"
(ในหัวคือแบบถ้าเธอบอกเลิกคุยเราก็จะยอม เพราะเรารู้สึกว่าเราเหนื่อย ความคิดแบบ คิดแค่นั้นจริงๆ)
"ไม่เคยคิดเลย"
"..."
"ถามแบบนี้แสดงว่าเคยคิดเหรอ"
"ก็มีบ้าง"
คือเรานิสัยไม่ดีแหละ
วันนั้นอะพูดไรเราพูดเลย
พูดแบบไม่แคร์ความรู้สึกเธอด้วย
เพราะเราคิดว่าตัวเองไม่มีไรจะเสียแล้ว
อยู่คนเดียวก็ได้
ไม่ได้แย่หนิ

เวลาผ่านไป
เรามีคำถามมากมายในหัว
"เคยเหนื่อยกับเราไหม"
บางทีนะ เราถามเพราะเราอยากบอกเธอทางอ้อมมากกว่า
"ไม่เคยเลย ไม่เหนื่อยไรกับเธอเลย"
"..."
"เหนื่อยเหรอ"
"ก็มีบ้างแหละ"
"เหนื่อยเพราะความงี่เง่าของเค้าสินะ"
"เปล่าหรอก แค่รู้ว่าก่อนจะคบกัน เราร้องไห้น้อยกว่านี้"
"..."

"น อย่ารักเค้ามากเลยนะ"
พูดเหมือนตัวเองดีอ่ะ แต่ก็นั่นแหละ
คิดไว้แล้วว่ายังไงคือนั้นคงไปต่อยาก
เลยพูดออกไป
"โห้ววว พูดแบบนี้คืออะไรอะ"
"เปล่า แค่บอกหน่ะ บอกเฉยๆ"
"เวลาเค้ารักใครเค้าไม่เคยเผื่อใจหรอกนะ เราก็คือรัก ถึงแม้อนาคตจะเป็นยังไงก็ตาม เค้าอยากมี ม เรื่อยๆนะ"
"ค้าบ"
"โห้ว ดูพูดเข้า"
"เค้าแค่บอกเฉยๆไง"
"แล้วถ้าเค้าบอกแบบนี้บ้าง ม ทำได้เหรอ"
"ก็ทำไม่ได้อ่ะ ถ้ารักไปแล้วยิ่งรักมากๆด้วย จะห้ามให้รู้สึกน้อยลงคงยาก"
"งื้มมมม"

คุยกันไปเรื่อยๆจนจะตีสอง
กว่าจะเข้าใจ
แล้วทุกๆวันครบรอบที่เราคุยกันอะ
จะเป็นแบบนี้ตลอดเลย
ไม่รู้เป็นไรมีเรื่องให้น้อยใจตลอด
เดือนพฤษภาคมก็เหมือนกันวันที่ยี่สิบแปด
เดือยมิถุนายนก็เหมือนกันวันที่ยี่สิบแปด
เราก็คุยกันถึงเรื่องนี้
แล้วก้ขำ
แล้วก็นอน



ไม่มีอะไร
แค่มาเขียนความที่นิสัยไม่ดี
จนเกือบเสียเค้าไปแล้ว



ต่่อไปนี้ก็จะ(พยายาม)ไม่เป็นคนแบบที่ตัวเองไม่ชอบอีก
จะมอบความรักให้เธอ
เหมือนที่เรามอบให้ตัวเอง
และที่เธอมอบให้เรา

ขอบคุณเธอที่คอยบอกให้กินยาทั้งที่เรากะจะไม่กินแล้วแท้ๆ
ขอบคุณเธอที่คอยปลุกวันที่เรามีเรียน(จริงๆก็ตั้งนาฬิกาปลุกแล้ว)
ขอบคุณเธอที่เล่าเรื่องต่างๆในชีวิตให้ฟัง
ขอบคุณเธอที่เป็นรอยยิ้มของเรา
ในทุกๆวัน
และขอบคุณเธอ
ที่เข้ามาให้เราได้เจอคนพิเศษ
ที่ไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน
(แน่สิ เธอมีคนเดียวในโลก)

ความสดใสในโลกใบเล็กๆของเรา คือ เธอ8:32PM
01.07.2019
เขียนตอนนั้น แต่อัพตอนนี้

ปล.ภาพหน้าปก ท้องฟ้าเราถ่ายเอง ส่วนรูปเกี่ยวก้อยเราให้เธอวาดให้






SHARE
Writer
moonflowers
พระจันทร์รับฟังเธอเสมอนะ :)
ตัวอักษรช่วยเตือนความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่งได้เกิดขึ้น (เป็นคนหวงของ หวงทุกอย่างที่รักมาก: ท้องฟ้า พระจันทร์ เพลง อิโมจิ รู้ว่าคนอื่นก็ชอบแต่ก็แค่หวง แต่ถ้าได้รู้จักสิ่งเหล่านั้นเพราะเรา แล้วคนอื่นชอบเพราะเธอเอาไปแชร์นี่แอบนอย ฮ่าๆ) :)

Comments