"เพราะฉันอยากมีชีวิตอยู่..."
มีบางวันที่เบื่อ ๆ บ้าง รู้สึกไร้ค่าบ้าง
รู้สึกไม่อยากทำอะไร
ทุกอย่างมันดูครึ้ม ๆ ไปหมด...

หลังจากที่รักษาใจตัวเองมาสักพัก
ก็มีบ้างที่ดีขึ้น... แต่ก็มีบ้างที่อาการกำเริบแบบไม่ทันจะตั้งตัว
แล้วเราก็บอกตัวเองวนไปนั่นแหละ!
"อดทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว สู้ ๆ!"
"แกต้องมีชีวิตอยู่ต่อนะ... โอเคมั้ย?"

วันไหนที่ไม่มีใครอยู่รับฟังเราข้าง ๆ
ก็คงมีแต่ตัวเองที่ต้องให้กำลังใจตัวเองไปก่อน
สะกดจิตวนไป ท่องวนไปแบบนั้นจนกว่าจะหาย

"สู้อีกหน่อยนะ ท้อได้แต่อย่าทิ้งการรักษานะ"

บอกตัวเองจนบางทีก็มีบ้างที่เหนื่อยเหมือนกัน
ว่าต้องบอกตัวเองแบบนี้อีกนานแค่ไหน อีกนานเท่าไหร่
อีกนานมั้ยถึงจะหาย? เมื่อไหร่จะหายสักที?
อยากกลับไปเป็นคนปกติที่ใช้ชีวิตได้โดยที่ไม่ต้องกินยา
อยากกลับไปคุยกับเพื่อนหรือคนรู้จักได้ปกติเหมือนเมื่อก่อน

พอกลับมาคิดแบบนั้นแล้ว... ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้
เพราะรู้สึกว่าเราทำให้คนใกล้ตัวเดือดร้อนมามากพอแล้ว
ถ้าเรากลับมาปกติเมื่อไหร่ ก็จะไม่รบกวนคนรอบข้างอีก

พอกลับมาคิด มานั่งเขียนบ่น ๆ เอาในไดอารี่
ก็อาการกำเริบอีก เริ่มดิ่งลงเหว เริ่มรู้สึกเหมือนจมน้ำอีกครั้ง
วนอยู่แบบนี้ซ้ำ ๆ
...แล้วก็กลับมาท่องสะกดจิตตัวเองวนไปเหมือนเดิมว่า
"แกต้องมีชีวิตอยู่นะ"

นั่นแหละ ทำได้แค่นั้นจริง ๆ
พยายามใช้ชีวิตให้หลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้อาการกำเริบได้มากที่สุด
พยายามบอกตัวเอง ท่อง สะกดจิตตัวเองวนไปซ้ำ ๆ แบบนั้น

"เพราะเราอยากมีชีวิตอยู่..."

เพราะการมีชีวิตมันมีค่า
ทั้งกับตัวเองและก็คนที่เรารักและรักเรา
เพราะชีวิตมันมีค่า ...ถึงไม่อยากเสียไป

ต่อให้อาการกำเริบแค่ไหน
ก็จะพยายามบอกตัวเองให้สู้ ๆ ไปก่อนเหมือนเดิม
ต่อให้ไม่มีใครเลยที่อยู่รับฟังและเข้าใจเราตลอดเวลา
ก็จะพยายามเข้าใจตัวเอง รับฟังเสียงใจตัวเอง

เหตุผลเดียวเลยคือ "ยังอยากมีชีวิตอยู่..."

ได้มองดูคนรอบข้าง เห็นสีหน้าและแววตา
ได้ยินเสียงตอนที่คุยกัน หัวเราะกันสนุกสนาน

แค่ได้มองอยู่ไกล ๆ แบบนั้นก็มีความสุขแล้ว
อย่างน้อยก็รับรู้ว่า ณ ขณะนั้นเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก
ไม่ได้โดดเดี่ยว เพราะยังมีคนรอบข้างอยู่

ถ้าเลือกอาการกำเริบได้
คงเลือกแน่ ๆ ว่าไม่อยากให้อาการกำเริบเพราะเรื่องคนรอบข้าง
ยอมเป็นเรื่องอื่นจริง ๆ
แต่พอเป็นเรื่องนี้แล้ว ยอมรับตามตรงว่ายาก

ทำใจยากช่วงแรก ๆ ยากตอนที่ลองปรับตัวกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวคล้าย ๆ เมื่อก่อน
แต่พอผ่านช่วงแรก ๆ มาได้ก็พอไหวอยู่
เป็นการอยู่คนเดียวที่โดดเดี่ยวหน่อยแต่ก็ไม่เหงามาก
เพราะอย่างน้อยก็ยังดีกว่าไปรบกวนคนรอบข้าง
จนกลายเป็นว่าทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนแทน

แล้วก็วกกลับมาบอกตัวเองเหมือนเดิม
"อดทนหน่อยนะ เพราะวิธีนี้มันปลอดภัยสุดกับตัวเองและคนอื่นแล้วจริง ๆ"

มีบ้างที่อยากหายไป... แต่ไม่ได้อยากตายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
"เพราะยังอยากมีชีวิตอยู่..." 




SHARE
Written in this book
About My Black Dog (Based on True Story By : Sorrow_Night)
เป็นเรื่องสั้นกึ่งบันทึกชีวิตประจำวันของชายคนหนึ่งและ "สุนัขสีดำ" ของเขา
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments

อยู่เป็นเพื่อน​กันนะ
Reply
Midnight_Cat
1 year ago
ขอบคุณมาก ๆ นะคะ