แล้วฉันก็รู้สึก
เมื่อเวลาเคลื่อนตัวไปทางขวาอย่างที่มันเป็นมาตั้งแต่ก่อนการเกิดขึ้นของจักรวาล มันจะชักนำให้สิ่งต่าง ๆ พบปะทะจนเกิดปฏิกิริยาและเหตุการณ์มากมายนับไม่ถ้วนทั้งการเกิดขึ้นของดาวนับล้าน ดาวโลก การที่พ่อแม่ของเราบังเอิญเจอกันครั้งแรก การออกมารับแสงสว่างผ่านเนื้อหนังของดวงจิตที่ไร้การรับรู้ที่มีอยู่แรกเดิม ไปจนถึงการกิน การไปโรงเรียน การทำงาน และการเดินทาง หลังจากที่เรามีจิตสำนึกและสติรับรู้ถึงชีวิตและโลกเป็นครั้งแรก ทุกวินาทีที่ผ่านผิวหนังของเราไปคือความแปลกใหม่น่าสนใจตื่นเต้น สมัยที่ผมยังอายุไม่ขึ้นหลักสิบ การเดินคือเรื่องใหม่ การวิ่งคือเรื่องใหม่ การอ่านหนังสือคือเรื่องใหม่ การปั่นจักรยานสองล้อคือเรื่องใหม่ เรื่องใหม่ ๆ ที่เราสัมผัสทุกช่วงเวลาของมัน . . . ที่เรายังคงใส่ใจทุก ๆ รายละเอียด 

เมื่อเราโตขึ้น เราไม่ถูกระดมด้วยเรื่องใหม่ในชีวิตอย่างรุนแรงเท่าวัยเด็ก สัดส่วนของความเฉยชินต่อเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตเริ่มสูงขึ้นตามความซ้ำไปซ้ำมาของชีวิตประจำวัน การทำงานของสมองที่ขี้เกียจของพวกเราเริ่มค่อย ๆ กระตุ้นใจเรา ดึงสมาธิของเราน้อยลงไปเรื่อย ๆ ตามความถี่ของเรื่องที่เกิดขึ้นและตามความชำนาญที่เรามีกับเรื่องเหล่านั้น เราเปิดระบบอัตโนมัติให้กับสิ่งที่เราทำได้และจะยังเปิดต่อไปหากมันไม่มีข้อผิดพลาดหรือเรื่องที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น

ชีวิตที่ต้องเดินทางและบ้านไกลอย่างลมหายใจในร่างกายของผมจะต้องใช้บริการสนามบินบ่อยมาก การจากลาทั้งคนและสถานที่บ่อย ๆ ทำให้หัวใจของผมกระทบกระเทือนน้อยมากกับการที่ต้องแยกห่างจากอะไรสักอย่างในชีวิตจนกระทั่งการบินรอบล่าสุดที่เป็นเรื่องแปลกประหลาด

ที่ทำให้ผมต้องกลับมาใส่ใจอีกครั้งหนึ่ง 

ชีวิตของผมที่มีแพมเข้ามาตั้งแต่เดือนยี่ หลายเดือนแล้วที่ชีวิตของผมมีอีกคนหนึ่งเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในชีวิต ผมรู้สึกได้ว่าเรื่องเดิม ๆ ในชีวิตถูกทำให้ต้องสนใจ ต้องใส่ใจเพราะแพมจอมเรียกร้องให้ผมลงมือทำอะไรสักอย่างอยู่บ่อย ๆ ทำให้ความน่าเบื่อจำเจในชีวิตมีเนื้อหาที่น่ารักสอดประสานอย่างลงตัวบ้างและไม่ลงตัวบ้างเป็นบางครั้ง

 สนามบินที่ไม่เคยปนเปื้อนความลังเลของผมมาก่อนก็เละเทะไปด้วยความสับสนวุ่นวายใจ กระวนกระวาย มันกลายเป็นสถานที่ ๆ ผมทั้งตื่นเต้นกับการเดินทาง และไม่อยากเดินทางไปเสียดื้อ ๆ เพราะเธอเลยแพม เธอที่ยืนอยู่หน้าเกตไม่ยอมไปไหนอยู่นาน ผมนั่งไม่ติดเพราะกลัวแพมจะหายไปจากสายตา ผมเลยต้องเดินไปเดินมา แอบมองผ่านประตูแม่เหล็กเพราะอยากเห็นแพม ยิ่งแพมยืนอยู่นานเท่าไหร่ เราก็ยิ่งรู้สึกถูกดึงดูดด้วยพลังลึกลับที่ทำให้การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความสองจิตสองใจ เหมือนใจรัดเกี่ยวตรึงไว้ไม่ให้ไปไหนง่าย ๆ สายตาของแพมเหมือนหลุมดำที่ส่งแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นทำให้การเดินไปต่อแถวของเรายากเหมือนเดินบนดวงจันทร์ 

ใจหายเมื่อเครื่องบินถอยหลังออกจากอาคารเป็นครั้งแรกในชีวิต 
ใจหายที่ต้องแยกจากที่บางที่ คนบางคนเป็นครั้งแรก
 
เพิ่งอินกับเพลงพวก Leaving on the jet plane เพราะเธอคนเดียวเลย

ยัยพอมแพม 

 
SHARE
Writer
NatKoeys
Psychology Student
เก้าอี้สองตัว กับคนสองคนที่จะเติบโตไปด้วยกัน เมื่อเราปั้นดินเหนียว ดินจะเปลี่ยนรูป และรูปที่เปลี่ยนไป จะปั้นใจเราให้เปลี่ยนแปลง

Comments