สักครั้ง ให้ฉันเลือกทางเดินเองจะได้ไหม?
ตั้งแต่เล็กจนโต เท่าที่จำได้ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ใช้ความคิดของตัวเอง รู้แค่ว่าได้คิด แต่ไม่ได้ใช้ ถ้าให้เปรียบเทียบเราคงเหมือนขนมบัวลอยที่ต้องอยู่ในแม่พิมพ์ เหมือนเดินถนนเส้นตรงที่ไม่มีทางเลี้ยว
จนเข้ามหาลัยเรียนในคณะ เรายังไม่ได้ใช้ความคิดหรือเลือกเองเลยสักครั้ง ทุกๆ อย่างมันถูกวางไว้เหมือนว่าเธอต้องทำแบบนี้ ไปทางนี้
แบบนี้ไม่ได้นะ ต้องแบบนี้นะ.. 
มันเหนื่อยที่ต้องทำแบบนี้อยู่ซ้ำไป
จนตอนนี้อายุ 24 แล้ว เราก็ยังคงเดินตามกรอบตามทางที่ทุกคนวางไว้ให้ จริงๆ เราเคยวางแผนอนาคตไว้มากมายแต่ต้องมาหยุดลงเพราะคำว่า "ไม่ได้นะ" เราร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ เป็นแบบนี้ตลอด สงสารตัวเอง สงสารทุกคนที่มีส่วนร่วมในชีวิตเรา ไม่ชอบตัวเองตอนที่มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะๆ แต่ไม่สามารถพูดหรือออกเสียงออกมาได้.. 
ได้แต่คิด แต่ไม่ได้ใช้ความคิดนั้น
อนาคตเราจะเป็นไงก็ยังไม่รู้ เราไม่กล้าวางแผนหรือคิดไว้แล้ว กลัวผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก มันเหนื่อยกับอะไรเดิมๆ หลังจากนี้คงปล่อยไปตามที่เขาต้องการละมั้ง น้อยใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจาก "อือ ออ"

คนที่กำหนดทางเดินให้เราในทุกๆ ครั้งเป็นพี่ชายของเราเอง
เราเข้าใจว่าหวังดีกับเรา แต่บางทีก็มากเกินไป พี่จะรู้ไหม เคยลองคิดในแง่ของเราบ้างไหม ว่าเราต้องกดดันขนาดไหน กับสิ่งที่พี่ให้มา
กับสิ่งที่ไม่เคยขอ แต่พี่ยัดเยียด​ให้เราตลอด พี่ไม่เคยถามความคิดเห็นเราเลย ขอความคิดเห็นจากเราบ้างก็ได้ รับฟังความคิดเห็นของเราบ้างก็ดี พี่ไม่เคยถามเราเลย มันดี มันโอเคไหม.... 

แต่มีคนเคยบอกว่า "เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้" ประโยคนี้คงใช้ไม่ได้กับเรา ใช้ไม่ได้เลย และไม่เคยได้ใช้
สุดท้ายเราก็คงต้องยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเรา เพราะในที่สุดแล้ว...
ความคิดก็ไม่ใช่ของเรา

SHARE
Written in this book
aprilnewstory
Writer
MMaysa
404 not found
What's past of past.

Comments