25% ของการฝึกงาน
ผ่านช่วงแรกของการฝึกงาน

และได้เวลาออกนอกพื้นที่ครั้งแรก...

ตลอดเวลาหกเจ็ดวันแรก ไม่มีสิทธิ์ได้ออกไปนอกไร่ ไกลสุดที่ไปก็คือหน้าไร่ ที่พวกเราเรียกว่าความเจริญ

ดังนั้นการได้ออกไปข้างนอกนี้นั้น มันคือสิ่งที่ทุกคนตื่นเต้นมาก แม้ว่าจะต้องไปลงแปลงเกษตรกรก็ตาม

การลงแปลงเกษตรกร ในความคิดของเราคือการไปเรียนรู้ระหว่างทฤษฏีกับการปฏิบัติว่ามันเหมือนกันหรือเปล่า

นักวิจจัยบอกว่าแบบนี้ดีกว่า แต่สำหรับเกษตรกรแล้ว แบบนี้น่าจะดีกว่า นั้นทำให้เราได้ทราบถึงปัญหาที่แท้จริง 

ว่าทำไมเกษตรกรถึงมีปัญหาในการเพาะปลูก ทั้งๆที่มีผลวิจัยออกมาแล้วว่า การปลูกแบบนี้นั้นมันดี

อาจารย์พาแวะแปลงเกษตรกรถึงสามแปลง

แปลงแรกให้พวกเราได้ลองปลูก เพราะในไร่เราแทบไม่ได้ปลูกเลย เกือบ แต่ฝนก็ตกลงมาก่อน

แปลงที่สองให้เราถอนแยกต้นข้าวโพด ก็เกือบๆทำแปลงเขาเละ

ส่วนแปลงที่สามคือการดูฝักข้าวโพด ก็ไปแอบหักฝักข้าวโพดของเขานั้นแหละ

แต่สิ่งสำคัญที่เราอยากจะเล่าไม่ใช่การไปลงแปลงเกษตรกร แต่เป็นเรื่องราวหลังจากนั้นมากก

นั้นก็คือการได้เที่ยว แน่นอนค่ะว่า คนที่มีอิสระในการไปไหนมาไหน อยู่ๆก็ต้องมาถูกกักอยู่ในไร่เป็นเวลาหนึ่งนั้นย่อมอยากจะทำมากที่สุดการได้ออกไปเที่ยว

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการมานั่งหย่อนตูด ชมความงามของวัดก็ตาม

ใช่ค่ะ เรามานั่งเล่นกันที่วัดและกินข้าวเที่ยงกัน เป็นวัดใหญ่ที่มีองค์พระสีขาวองค์โตตั้งอยู่แถว อ.ปากช่อง ซึ่งต้องบอกตามตรงเลยว่า จำชื่อวัดไม่ได้

หลังจากกินข้าวเสร็จและก็รอให้ฝนหยุดแล้ว เรากับเพื่อนๆก็พากันเดินขึ้นไปไหว้พระข้างบน กับบันไดพันกว่าขั้น ป๊าดดด จะเดินไหวไหมเนี่ยยย

สุดท้ายก็สูดหายใจและลากตัวเองขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด แม้ว่าตลอทางจะบ่นตลอด และก็อยากที่จะหันหลังกลับไปตลอดก็ตาม

แต่ภาพตรงหน้ามันก็ทำให้เราคิดว่า เออ คิดไม่ผิดที่พยายามพาตัวเองเดินขึ้นมาถึงข้างบนได้ เพราะถ้าไม่ใช่ตัวเองพยายามเอาชนะความเหนื่อยจนมาถึงข้างบนได้ ก็จะไม่ได้เห็นภาพที่ไม่เคยเห็น และมองจากข้างล่างก็จะไม่เห็นภาพเหมือนข้างบนนี้

สิ่งต่อมาที่พวกเราเจอกันคือ ฝนตกกระหนำ เหมือนกลัวจะไม่ได้ตกลงมาอีกแล้ว กับการนั่งอยู่บนรถของไร่ที่เป็นรถสองแถวที่หลังคารั่ว

แม่เจ้า ประสบการณ์แบบนี้ มาเจอกับเพื่อนๆที่ไม่ได้สนิดกันมามาย มันทำให้พวกเราเห็นถึงความเห็นแก่ตัวของคน ทำให้พวกเราได้เห็นถึงความเป็นห่วงของเพื่อนๆที่เราไม่ได้สนิด แต่เขาพร้อมที่จะลุก พร้อมที่จะยอมเหนื่อย ให้เราที่เป็นผู้หญิงได้สบาย

นั้นคือสิ่งที่เราประทับใจอย่างหนึ่งในวันนั้น

ก่อนจะหมดวันอาจารย์พาแวะห้าง แม้ว่าจะเป็นแค่โลตัส แต่ก็ทำเอาเด็กกรุงที่ไม่ได้เข้าห้างมานานตื่นเต้นที่สุดเลย

จบวันด้วยการที่พวกเรามาเดินซื้อของกิน และด้วยความที่มาเดินกับเพื่อนต่างชาติ ทำให้เราได้แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน สอนภาษาแบบงูๆปลาๆ และมิตรภาพที่บางทีก็สือสารกันไม่ค่อยได้

อืม สิ่งหนึ่งที่ได้กลับมาด้วยคือ ของกิน ซึ่งเราจะอยู่ที่นี้อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ แต่ซื้อของินมาไว้เหมือนจะอยู่ที่นี้ไปอีกเดือน 

ก็อยากจะถามตัวเองเหมือนกันว่า #นี่มาฝึกงานหรือมากิน



SHARE

Comments