[OS] Always somewhere (Bona x Luda)
แกร๊ก
เสียงประตูดังขึ้น และถูกเปิดออกช้าๆ

"กลับมาแล้ว"

เจ้าของเสียงไม่ได้หวังถึงคำพูดตอบกลับอย่างคำว่า 'กลับมาแล้วเหรอ' หรือ 'ยินดีต้อนรับกลับนะ' อะไรทำนองนั้นเลย

ในเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้อง

นอกจากบังกู หมาตัวเล็กที่เธอเลี้ยงไว้ มันเห่าและส่ายหางต้อนรับเธอแบบทุกวัน

เป็นเดือนที่สองแล้วที่คิมจียอนไม่ได้อยู่ที่นี่
ถึงแม้จะเหนื่อยจากการทำงานจนต้องทิ้งตัวลงกับเตียง จนแทบจะลืมหล่อนไปได้ในบางครั้งก็ตาม

เธอหลับตาอยู่แบบนั้นสักพัก แต่ดูเหมือนว่าเสียงเรียกร้องของกระเพาะนั้นจะเอาชนะความง่วงได้

ลูดาลากขาสั้นๆลงจากเตียงขนาดใหญ่สำหรับนอนสองคน เดินโงนเงนไปหยิบซองรามยอนสีดำที่อยู่บนตู้
ถ้าจียอนอยู่ที่นี่ ลูดาคงไม่ต้องลำบากลำบนมาพึ่งรามยอนแบบนี้หรอก
จียอนชอบซื้อรามยอนรสนี้ติดไว้หลายห่อในเวลาที่หล่อนขี้เกียจทำอาหาร

คิมจียอนทำอาหารเก่ง ถึงจะไม่ใช่เมนูแอดวานซ์แบบที่เซฟทำกัน เธอก็ยังรู้สึกว่ามันอร่อยอยู่ดี 

อย่างน้อยก็มากกว่าอาหารแช่แข็งสำเร็จรูปอ่ะนะ

ฉีกซองแล้วเทลงไปในหม้อน้ำที่เริ่มจะเดือดปุดๆ
ถ้วยรามยอนร้อนๆถูกวางลงบนโต๊ะ สีของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเมื่อเธอฉีกซองเครื่องปรุงลงไป

เผ็ดโคตรๆ

นี่เป็นความรู้สึกแรกที่ลูดาสัมผัสได้หลังจากที่ตักรามยอนคำแรกคำปากไป
เมื่อลูดาลองชิมคำที่สอง น้ำหูน้ำตามันก็เริ่มมา หน้าของเธอแดงไปหมดเพราะความเผ็ด

คิมจียอนกินมันเข้าไปได้ยังไงกันนะ

'เธอมันเด็ก อายุปานนี้ยังกินของเผ็ดไม่ได้'

คำพูดบ่นลอยๆของจียอนในวันนั้นดังขึ้นมา
คนที่กินเผ็ดไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเป็นเด็กเสียหน่อย

เธอเถียงในใจ

ลีลูดาก็แค่ไม่ชอบกินเผ็ด

รามยอนครึ่งถ้วยถูกเททิ้งไป ด้วยความเผ็ดของมันจึงทำให้ลูดาไม่สามารถจะกินมันต่อได้จริงๆ

มื้อค่ำของลูดาจบลงที่แผ่นขนมปังปิ้งทาเนย เธอปิดตู้เย็นลงแล้วถอนหายใจ พรุ่งนี้คงต้องไปซื้ออาหารแช่แข็งมาตุนเพิ่มแล้วล่ะ

หลังจากที่จัดการกับธุระของตัวเองเสร็จ ก็ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงอีกรอบ
ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาคนที่ทำให้เธอนึกถึงทั้งวัน

'พี่ ทำงานเหนื่อยมั้ย’
‘เสร็จแล้วทักมาด้วยนะ’

เที่ยงคืนหนึ่งนาที
สายตาจ้องอยู่กับโทรศัพท์ที่ส่องแสงสว่างในคืนวันเสาร์
ลูดาไม่ได้หวังว่าจียอนจะตอบกลับมา เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายช่างงานยุ่งและธุรกิจรัดตัวสักแค่ไหน
ไหนจะเรื่องเวลาที่ไม่ตรงกันอีก

เธอเลือกที่จะใช้เวลาไปกับการเลื่อนดูข่าวสารจากบรรดาเพื่อนๆของเธอ ทุกคนก็ต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง บางคนก็ไปปาร์ตี้ บางคนก็ออกเดินทางเที่ยวรอบโลก ไม่ก็มาเป็นพนักงานบริษัทแบบเธออีกเยอะแยะมากมาย ช่วยฆ่าเวลาได้เยอะ

แต่ลีลูดาเลือกที่จะไม่กดดูสตอรี่ของคนๆนึง...

คิมจียอน

ให้ตายสิ ขนาดพยายามจะไม่คิดถึงแล้ว แต่พอจะหยิบจะจับอะไรก็พาลนึกถึงหล่อนตลอด

แค่ต้มรามยอนก็ยังคิดถึงเลย

นี่ถ้ากดเข้าไปดูจะไม่คิดถึงมากกว่าเดิมอีกเหรอ
คิมจียอนช่างใจร้ายกับเธอจริงๆ

แต่ก็คิดถึง เอายังไงดีนะ...

ในระหว่างที่คิดว่าจะกดดูหรือไม่กดดูนั้น ลีลูดาก็ผลอยหลับด้วยความเหนื่อยไปแล้ว

เสียงประตูห้องที่เปิดเข้ามา การที่เห็นสิ่งผิดปกติเข้ามาในห้องทำให้บังกูรู้สึกตัวก่อนจะเห่าออกมา

“ชู่ว...เงียบๆสิบังกู”

มือสวยลูบเจ้าหมาตัวเล็กอย่างนึกเอ็นดู มันเลิกเห่าและเอาหัวมาถูขาเธอแทนเมื่อมันได้กลิ่นแล้วไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน 

เจ้าของถุงเท้าสีเทาค่อยๆย่างเข้าไปในห้องนอนช้าๆราวกับพวกหัวขโมย 
ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงช้าๆไม่ให้อีกคนรู้ตัว

ตีสี่สามสิบแปดนาที ลีลูดาคงจะอยู่ในห้วงของความฝันไปแล้ว

คิมจียอนลูบใบหน้าที่เธอคิดถึงมาตลอดสองเดือน เธอย่นคิ้วนิดหน่อยด้วยความขัดใจ อีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าเธอกำลังจะมา ลงสตอรี่อะไรก็ไม่เคยคิดจะดู

จียอนอุตส่าห์ลงถ่ายรูปตอนอยู่ในเกตเพื่อเป็นการบอกใบ้แท้ๆ...

แต่ทั้งหมดนั่นก็ไม่ได้มีความหมายอะไร เพราะลีลูดานั้นอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

คิมจียอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความด้วยความอิดโรย ก่อนจะทิ้งตัวแล้วนอนลงข้างๆ กอดคนตัวเล็กที่เธอคิดถึงสุดหัวใจ

‘กลับมาแล้วนะ’
Fin.
มาสั้นๆ คือรอเพื่อนสระผมค่ะ 555555 ช่วงนี้โมเมนต์เยอะอิ่มเอมหัวใจจังเลย
แด่ Scorpions ค่ะ 
SHARE

Comments