เพื่อน
ทุกวันนี้ ฉันพบว่า เราหาเพื่อนกันง่ายกว่าเมื่อก่อน
ด้วยความช่วยเหลือของเทคโนโลยีต่างๆ ที่จูงมือเรามาเจอกัน
คำว่า "เพื่อน" จะกับคนไหน ก็สะกดเหมือนกัน แต่ทำไมรู้สึกไม่เท่ากัน
ฉันคิดถึงเพื่อนฉันอีกคนหนึ่ง
...
ตอนเรียนมหาลัย เรามักจะสุมตัวรวมกันที่ชมรมฯ ทั้งในและนอกเวลาเรียน ด้วยความเป็นมหาลัยชานเมืองที่ห่างไกลแสงสีความเจริญ บางครั้งการขอร้อง (หรือใช้) เพื่อนไปซื้อข้าวซื้อของก็เป็นเรื่องปกติ

"เฮ้ย กูฝากซื้อมาร์ลโบโรซองนึง เดี๋ยวเอาเงินให้" แมนตะโกนข้ามห้องบอกจิวที่กำลังจะออกไป

พอจิวกลับมา ทุกคนก็เข้าไปรุมเหมือนเจอซานตาคลอส เอาของที่ตนสั่งพร้อมจ่ายหรือรับเงินทอน แมนเดินมาหยิบบุหรี่ไป พลางบอก 
"ขอบใจมากเพื่อน กูต้องรีบไปเรียนก่อนนะ สายละ"

หลายวันต่อมา ระหว่างที่ก้องกับจิวจะออกไปซื้อเสบียงสำหรับการติวหนังสือในคืนนี้ 
"เออ กูเอามาร์ลแดง สองซองนะ" เสียงของแมนเหมือนเดิม
แล้วก็เหมือนภาพที่รีเพลย์อีกรอบ เมื่อตอนที่ก้องกับจิวหอบหิ้วของพะรุงพะรังกลับมา แมนหิ้วกีตาร์เดินมาเอาบุหรี่ที่สั่งไว้

"เฮ้ย แล้วเงินค่าบุหรี่ละมึง" ก้องเองที่เป็นคนทวง 
"อ้าว มึงออกไปเหรอ กูนึกว่าไอ้จิวออกไปก่อน"
"เงินมันไม่พอ รอบนี้กูออกเอง ไอ้จิวมันจ่ายให้มึงหลายรอบแล้ว ตอนนี้แม่มันก็ยังไม่โอนเงินมา มันบอกกูว่า ที่ผ่านมามึงยังไม่คืนเงินมันเลย" เสียงก้องเริ่มดัง จิวหลบตา เพื่อนคนอื่นๆ ต่างหันมามอง
"สัสก้อง เรื่องแค่นี้จะเสียงดังทำไม กูไม่เบี้ยวหรอก เงินแค่นี้" แมนโยนแบงค์ร้อยสองใบลงบนโต๊ะ แล้วพูดต่อ
"แหม ไอ้จิว มึงก็ทวงกูสิวะ แล้วแค่บุหรี่ซองสองซอง กูก็อยากจะรู้ว่า มึงจะมีน้ำใจให้เพื่อนเหมือนที่คนอื่นๆ ว่ามันเป็นคนเห็นแก่ตัวหรือเปล่า"...

เรื่องนี้จบลงแบบไม่มีตอนจบ เราต่างไม่ได้ทำอะไรกับมัน อาจเพราะความเป็นเพื่อน เพราะแค่บุหรี่ซองเดียว หรือเพราะเราต่างมีเรื่องอื่นๆ ที่สนใจ ที่ต้องทำอีกมากมาย

แต่ หลังจากนั้น จนถึงวันนี้
...
ก้องไม่ใช่เพื่อนสนิทที่สุดของแมน
SHARE
Writer
Khon_Khang_Care
Listener and Sharing
คนข้างแคร์ แชร์ด้วยกัน -- ในโลกที่เหมือนจะเล็กแต่เรากลับรู้สึกอ้างว้างกว่าเดิม ที่นี่ขอเป็นที่แวะพัก เพื่อนั่งคุย ปรับทุกข์ เสริมสุขกัน มาแลกเรื่องเล่า มุมมอง ที่เติมเต็มให้เรากลับไปเดินทางต่อ ด้วยพลังและกำลังใจ (https://www.facebook.com/profile.php?id=100038621946497)

Comments