"ปีศาจร้ายที่กลับมาพร้อมกรรไกรสีแดง"
ปีศาจร้ายในตัวฉันอาการกำเริบอีกครั้ง
พร้อมกับคว้ากรรไกรสีแดงมากรีดที่แขนของฉันให้เป็นรอยแผล
ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า...

"เจ็บปวด... มันเจ็บปวดจนล้นออกมา..." เจ้าปีศาจพูด
"ฉันรับฟังได้นะ เอาความเจ็บปวดเหล่านั้นมาลงที่ฉันสิ" เธอพูดกับปีศาจตนนั้น
เจ้าปีศาจไม่รอช้า หยิบกรรไกรสีแดงออกมาจากกระเป๋าใบเก่าที่ไม่ได้แตะต้องมานาน
มาลงรอยกรีดบนแขนของเธอ

"เธอไม่กลัวเจ็บเหรอ?" ปีศาจร้ายพูด
"ไม่หรอก... เพราะฉันรู้ว่าเธอเจ็บ ฉันเข้าใจเธอนะ เพราะฉันเคยเจ็บปวดแบบเธอมาก่อน"
เธอบอกกับปีศาจตนนั้น

"ฉันเจ็บปวดจนไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะ มันไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดหลงเหลือเลย...
...เหมือนว่าฉันชินกับความเจ็บปวดพวกนั้นไปแล้ว"
เธอเล่าให้เจ้าปีศาจร้ายฟัง

"คงมีแต่พวกเราใช่มั้ย? ที่เข้าใจความรู้สึกกันและกัน" ปีศาจร้ายพูด
 "ใช่... คงเป็นแบบนั้น" เธอตอบปีศาจร้ายไป
"อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าทำให้คนอื่นเจ็บปวดไปด้วย..." เธอพูดอีกครั้ง
ขณะที่เลือดจากรอยแผลที่แขนค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากรอยกรีดเหล่านั้น

"แต่ฉันกำลังทำให้เธอเจ็บปวดอยู่นะ!" เจ้าปีศาจร้ายพูดอีกครั้ง
"ไม่หรอก... ไม่เป็นไรเลย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เจ็บปวดเพราะแผลพวกนี้นะ
เพราะเธอเจ็บปวดจากข้างในอยู่แล้ว" เธอพูด

"ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าเธอจะแบ่งความเจ็บปวดพวกนั้นมาที่ฉัน
เพราะฉันชินแล้วล่ะ รสชาติของความเจ็บปวดที่เอ่อล้นออกมา
จนไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ..." เธอพูดอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง

"ไม่นะ อย่าตายนะ!" เจ้าปีศาจตะโกนเรียกให้เธอตื่น
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่อยากพักน่ะ
ไม่เป็นไรหรอกนะ แผลแค่นี้ไม่ทำให้ฉันตายหรอก
...เพราะฉันอยู่แบบตายทั้งเป็นอยู่แล้ว..." เธอพูดก่อนจะหลับตาลง
SHARE
Written in this book
About My Black Dog (Based on True Story By : Sorrow_Night)
เป็นเรื่องสั้นกึ่งบันทึกชีวิตประจำวันของชายคนหนึ่งและ "สุนัขสีดำ" ของเขา
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments