ใกล้กันแค่นี้เอง
วันนี้เราเจอคุณสองครั้ง
ครั้งแรก
เราเดินสวนกัน
ขอโทษนะที่ไม่ได้ทัก
จริงๆเราเห็นคุณนะเห็นตั้งแต่ไกลๆ
เราเลยหยิบมือถือขึ้นมา
ก้มหน้าก้มตา ไม่รู้หรอกว่าคุณจะเห็นเรารึป่าว
ขอโทษที่ใจเรายังไม่เข้มแข็งพอที่จะเอ่ยปากทักคุณออกไป
เราแม่งกระจอกหว่ะ555
แค่หันไปมองคุณแล้วยิ้มให้เหมือนก่อน
เรายังทำไม่ได้เลย
สิ่งที่แย่ก็คือพอคุณสวนไป
เราหยุดนิ่ง
หันหลังไปกลับไปมองคุณ
แบบไม่ละสายตา
เราแค่หวังเล็กๆ
ว่าคุณจะหันกลับมาเหมือนกัน
แต่ เราคิดผิด 
คุณเดินไป 
ไกลออกไป
ไกลไปเรื่อยๆ
สุดท้ายเราหันหลังกลับก้มหน้าแล้วเดินต่อไป

ส่วนรอบที่สอง
เป็นเวลาเลิกงาน 
คุณเดินกลับทางฝั่งตึก400
ส่วนเราเดินไปทางตึก8เหลี่ยม
พอถึงสนามหญ้า
จังหวะการเดินคุณเท่ากับเราแบบพอดี
สายตาเหลือบไปเห็น
เสื้อสีเขียวกับกระเป๋าสีส้มของคุณ
เราห่างกัน1ช่วงสนามหญ้าพอดี
เรากับคุณเดินพร้อมกันเลย
แต่เราหยุด
หยุดให้คุณเดินไปอาจจะขึ้นพี่วินรึป่าวนะ
เอาเถอะ เราให้คุณเดินไปก่อน
ขอโทษนะ
เราไม่พร้อมจะเห็นสายตาคู่นั้นของคุณ
คิดว่าถ้าเดินไป ละต้องรอพี่วิน 
เราอาจจะต่อแถวแล้วเจอกัน
เราอ่อนเนอะ โคตรอ่อนเลย

คิดเหมือนกันนะ 
ถ้าเรายังอยู่เราคงได้เดินด้วยกัน 
เหมือนครั้งก่อนที่เรามาหาคุณที่นี่
คิดถึงคุณนะ
คิดถึงมากๆจริงๆ
ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ทัก
แต่เราเข้มแข็งไม่พอจริงๆ
เราแค่กลัวอ่ะ
ขี้กลัวเหมือนเดิมเลย
ขอโทษนะคุณ

แต่ช่างมันเถอะเพราะเราไม่รู้ว่าคุณยังอยากเจอเราอยู่รึป่าว

SHARE
Written in this book
Bluewhale graycloud
Writer
graycloudaroundyou
writer
เรื่องของผมถึงคุณวาฬสีน้ำเงิน

Comments