[ One-shot ] Believe (Chaeyeon × Eunbi)



อื้อออ"ที่รักไหวมั้ยคะ เราพักกันก่อนก็ได้นะ นี่ก็หนีมาไกลแล้ว"

"ไหวค่ะ ไปกันต่อเถอะนะ เดี๋ยวพวกมันตามมา" หญิงสาวว่าพลางก้าวขาเดิน แต่ทััััััันใดนั้นความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาอีกรอบ

"โอ๊ย"
"ชาร์มว่าพักก่อนดีกว่านะ ที่รักไม่ไหวหรอก"

"แต่ว่าถ้ามันตามมาทันชาร์มจะ..."

"ชาร์มไม่เป็นอะไรหรอก ชาร์มห่วงที่รักกับเจ้าตัวเล็กมากกว่า"

"แต่พวกมันตามล่าชาร์มอยู่นะคะ อะอื้อ เบลล์กลัวว่า"

"ไม่ต้องกลัวนะคะ ชาร์มอยู่ตรงนี้แล้ว"

"หยุดพักตรงนี้ก่อนแล้วถ้เบลล์ดีขึ้นค่อยไปต่อกันนะคะ"

"ก็ได้ค่ะ"

ทั้งคู่เลือกที่จะซ่อนตัวอยู่บริเวณโขดหินที่มีต้นไม้ขึ้นหนาทึบบังอยู่ กว่าคนที่ตามล่าตัวเราจะตามมาทันก็คงอีก 2-3 วัน เพราะเส้นทางนี้ไม่สามารถขับรถเข้ามาได้ อีกอย่างพวกที่เฝ้าเราทั้งสองคนก็โดนจัดการจนหมด พวกที่มาเปลี่ยนเวรยามก็จะมาผลัดเปลี่ยนกันในวันพรุ่ง ให้บีได้พักหน่อยคงจะไม่เป็นอะไรหรอก

สาเหตุที่เราทั้งคู่ต้องหนีกันแบบนี้ก็เพราะว่าเบลล์ถูกจับตัวมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกเปลี่ยนกับการที่ฉันต้องลงจากตำแหน่งประธานบริษัทและละทิ้งทุกอย่างเท่านั้นถึงจะได้เบลล์คืน แต่เหมือนพวกมันจะสะเพร่าเกินไปตรงที่ใช้ป่าที่อยู่ใกล้กับรีสอร์ทของฉัน ถึงป่านี้จะกว้างมาก ต้องใช้เวลานานในการเดินทางทั้งด้วยรถและทางเท้า แต่ประเมินฉันต่ำเกินไปซะแล้ว ป่านี้ฉันเคยเดินสำรวจมาตั้งแต่เด็ก หากชำนาญเส้นทางก็จะรู้ดีว่ามีทางลัดที่สามาถออกไปจากป่าได้ภายในเวลาอันสั้น 

ถึงพ่อฉันจะมีตำแหน่งใหญ่โตแต่ท่านก็มักจะสอนวิธีเอาตัวรอดให้ฉันไว้ใช้ในสถานการณ์คับขันอย่างเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้

"มานอนตักชาร์มสิคะ จะได้นอนสบายขึ้น"

"อื้อ"

"นอนสบายขึ้นมั้ย หายปวดท้องรึยังคะ"

แฟนสาวของเธอส่ายหน้า ด้วยความที่ทั้งคู่เดินกันมาไกลและเบลล์เองก็เริ่มท้องโตมากแล้ว แถมก่อนหน้านี้ยังโดน ทราย อดีตแฟนสาวของฉันทำร้ายมาจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีก
ทำไมต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ ด้วยนะ"เจ็บมากมั้ยคะ"
"ไม่หรอกค่ะ เบลล์ทนได้"

"อดทนอีกนิดนึงนะเดี๋ยวเดินต่ออีกนิดก็ถึงแล้ว เราหายมานานขนาดนี้ เจโน่กับวาเนสซาคงรู้แล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น"

"แล้วทำไม ชาร์มถึงรู้ล่ะคะว่าเบลอยู่ที่ไหน"

"สร้อยคอที่รักไง สร้อยที่ชาร์มซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด" ชาร์มพูดพลางหยิบสร้อยคอที่คนรักสวมอยู่ขึ้นมา

"ที่จริงชาร์มโดนขู่มาซักระยะแล้วล่่ะ ตั้งแต่ก่อนวันเกิดที่รักนั่นแหละ ชาร์มเลยให้เจโน่สั่งทำสร้อยที่ติดเครื่องติิดตามไว้ เพราะรู้ว่ายังไงเบลล์ก็ไม่มีีีทางถอด"

"ก็ของที่ชาร์มให้นี่นาเบลล์จะไม่ใส่ได้ยังไงหละ"




ทั้งสองยังคงพักอยู่หลังโขดหินที่เดิมโดยที่เบลล์นอนอยู่บนตัวชาร์ม เพราะแบบนี้น่าจะสบายกว่าเบลล์จะได้ไม่ปวดหลังด้วย ชาร์มลูบผมเบลล์อย่างที่เขามักบ่อยๆเพราะนั่นทำให้เบลล์ผ่อนคลาย แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะจูู่ๆเบลล์ก็กำแขนเขาซะแน่น 

"เป็นอะไรคะ"

"ฮึอื้ออ...เบลล์...อื้ออออ" ใบหน้าเหยเกจากความเจ็บที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน

"ปวดท้องอีกแล้วเหรอ อดทนอีกหน่อยนะคะ" ชาร์มได้แต่ปลอบประโลมคนรักและกุมมือเธอเอาไว้ หลังจากที่เข้าโรงพยาบาลครั้งนั้นเบลล์ก็มีอาการแบบนี้มาโดยตลอด อาจเป็นผลจากการกระแทกแต่สักพักก็จะทุเลาและหายไป 

"อื้อออ...อะอ๊าาา...หึก...ฮื่อออ" แต่ความเจ็บปวดครั้งนี้ดูจะมากกว่าครั้งไหนๆ ชาร์มยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้คนรัก พร้อมทั้งมอบจูบอันนุ่มนวลที่เบลล์มักบอกว่ามันทำให้ความเจ็บปวดหายไป

"ทนอีกนิดนะ เหลืออีกนิดเดียวก็จะออกไปจากที่นี่ได้แล้ว"

"เราจะ...ฮึก...ออกไปจากที่นี่กันได้จริง...จริงๆ ใช่มั้ยคะ"

"เราจะออกไปจากที่นี่กัน เชื่อชาร์มนะ"

"ค...ค่ะ"

"ทนอีกนิดนะ เหลืออีกนิดเดียว เดี๋ยวชาร์มอุ้มเบลล์ไปเองนะ"

"ไหวเหรอคะ"

"แค่นี้สบายมากค่ะ"

เรารีบออกไปกันเถอะนะคะ

 




เรื่องนี้คือวนอยู่ในหัวมากนานแล้ว ไอเลิฟแชบีแนวนี้ อยากแต่งเรื่องเต็มมากแต่เอาไว้พิจารณาอีกทีละกัน ประเด็นคือกลัวไม่ว่างแต่ง 555
คอมเมนท์ติชมได้น้าาาา และขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
SHARE
Written in this book
One-shot Chaebi
Writer
BubbleCB
Writer
IZONE

Comments

YYLMYY
5 months ago
รอเรื่องเต็มเลยเจ้าค่ะ...(?)รอตอนต่อไปสิ==
Reply