[OS] “Rule The World by Luda” [Bona and Luda]

:



:



กฎของการครองโลก ข้อที่1 ... 




เมื่อโลกทั้งใบที่เคยเป็นของเราเพียงคนเดียวถูกใครอีกคนรุกรานมาขอเป็นเจ้าของร่วมด้วยครึ่งหนึ่ง ข้อเสนอที่เคยถูกใจเมื่อนานมาแล้วแต่เวลานี้หล่อนอยากจะยกเลิกมันเสียให้สิ้น



ลีลูดาต้องการอิสรภาพคืน!!! 


แต่อุปสรรคสำคัญก็คือ เธอคนนี้ “คิมโบนา” ในโลกใบนี้ของลูดาทุกคนรู้จักเธอดีทั้งนั้น

ไม่ว่าจะรู้จักคิมโบนาในฐานะรุ่นพี่คนสวย ที่มีรอยยิ้มไว้ละลายใจคนมอง...

รู้จักคิมโบนาในฐานะเจ้านายใจดี เป็นกันเองกับลูกน้อง แต่ก็จริงจังในเวลาทำงาน...

รู้จักคิมโบนาในฐานะเพื่อนที่คอยให้ความช่วยเหลือ คำปรึกษา เป็นเพื่อนที่ดี



หรือ..



รู้จักคิมโบนาในฐานะ “คนรักของลีลูดา”  



ทีนี้เห็นรึยังว่าอุปสรรคในการครองโลกของลูดามันยากลำบากขนาดไหน ...แต่เมื่อเราวางเป้าหมายให้สูงเข้าไว้อย่างไรก็จะไม่ยอมแพ้เพราะความหอมหวานของชัยชนะกำลังรอเธออยู่



ไม่ใช่ว่าการที่มีโบนาเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้แล้วมันไม่ดี สำหรับลูดาแล้วมันเป็นเรื่องที่ดีมากอาจจะดีจนเกินไปด้วยซ้ำแน่นอนล่ะว่าใครๆ ต่างก็อิจฉาที่หล่อนมีคนรักที่แสนดีคอยดูแลเอาใจใส่ไม่ห่างแทบหาข้อเสียไม่เจอคงจะสงสัยล่ะสิว่าทำไมถึงอยากจะเป็นอิสระ ทั้งที่มีคนดีและรักหล่อนเพียงแค่คนเดียวเสมอ



ก็จะบอกว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากที่สุดแล้ว และลีลูดาก็เป็นมนุษย์ประเภทนั้น...



ตอนนี้เธอแค่อยากจะลองกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวดูบ้าง ... เหตุผลก็มีเท่านี้แหละ





“พี่คะ...”



ดวงตาคู่สวยล้อมด้วยกรอบแว่นสายตาสีเข้มกำลังจดจ่ออยู่หน้าโน้ตบุ๊กไม่ได้เคร่งเครียดมากนัก เพียงแค่ต้องการเช็คความเรียบร้อยก่อนจะเข้าประชุมนัดสำคัญในวันพรุ่งนี้ แต่พอได้ยินเสียงเรียกของคนรักสิ่งที่เคยให้ความสนใจเมื่อครู่ก็ตกอันดับไปทันทีละสายตาขึ้นมามองคนตัวเล็กที่ยืนพิงขอบประตูห้องทำงาน ส่งยิ้มหวานไปให้พร้อมกวักมือเรียกให้คนตัวเล็กเข้ามาจัดการพับหน้าจอ มองคนตรงหน้าอย่างเต็มสายตาไม่รู้ว่าลูดามีอะไรในใจเพราะช่วงอาทิตย์ผ่านมาเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอึดอัดจากคนตัวเล็ก ไม่รู้ว่าอะไรที่กำลังกวนใจลูดาอยู่หากโบนาพอจะช่วยอะไรได้บ้างก็พร้อมจะช่วยอย่างเต็มที่หรือถ้ามีสิ่งใดที่ลูดาต้องการหากไม่เกินความสามารถโบนาก็พร้อมให้ได้ทุกอย่าง ขอเพียงให้คนตรงหน้าของเธอกลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิมก็พอ



“ช่วงนี้มีอะไรทำให้เครียดหรือเปล่าคะ หนูดูไม่ค่อยร่าเริงเท่าไหร่เลย”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอาทร สายตาทอดมองมายังกันนั้นแสดงออกถึงความรักอย่างสุดหัวใจ มันกำลังทำให้ลูดากลับมาหวั่นไหวเพราะสิ่งที่หล่อนกำลังจะทำต่อไปนี้อาจจะทำร้ายคนตรงหน้า คนที่ไม่เคยแม้แต่จะทำให้ลูดาเสียใจเลยสักครั้งแต่อย่างไรหล่อนก็ตัดสินใจมาดีแล้วไม่ใช่ว่าปุบปับคิดจะทำก็ทำเลยแต่มันผ่านการคัดกรองทางกระบวนความคิด ช่วงนี้ลูดารู้สึกว่าหล่อนกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปทีละน้อย หล่อนคิดถึงตัวเองตอนที่ได้อยู่คนเดียวได้ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ต้องมากังวลว่าจะไปกระทบหรือทำให้ใครรู้สึกไม่ได้ อยากจะทำอะไรก็ได้ทำอย่างที่ใจต้องการมันเป็นโลกที่ลูดาฝันถึงบ่อยครั้งและหล่อนต้องการมันอย่างมากในตอนนี้เพราะฉะนั้นหล่อนจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างหล่อนเองก็ใช้เวลากับโบนามานานพอสมควรแล้วเช่นกันหากหล่อนจะขอโลกของตัวเองคืนมาก็ไม่ผิดอะไร ...



ลีลูดากำลังจะกลายเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลก... 


“พี่คะ”



“หืม...ว่าไงคะ”โบนาระบายยิ้มอ่อนโยนเช่นเคย เอื้อมมือไปเก็บปลายผมที่ตกลงมาขึ้นไปทัดหูให้ลูดา สายตายังคงมองคนตัวเล็กด้วยความอ่อนโยน



“คือ...”ลูดาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะเงียบไปจังหวะนั้นโบนาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความลำบากใจของคนตัวเล็กไม่รู้ว่าลูดามีอะไรไม่สบายใจกันแน่หรือมันยากเกินจะบอกแก่กัน



“หนูมีอะไรบอกพี่ได้นะคะ พี่สามารถรับฟังหนูได้ทั้งหมดเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรถ้าหากอยากให้พี่ช่วยอะไรขอเพียงแค่หนูบอกมาพี่พร้อมจะทำให้ทุกอย่างนะคะ”



อย่าดีกับหนูมากไปกว่านี้เลยนะคะ เพราะที่หนูกำลังจะบอกมันอาจจะเป็นความทรงจำแย่ๆ ของพี่ 



“พี่คะ... เราห่างกันซักพักได้ไหม หนูอยากใช้เวลากับตัวเอง อยากลองมีชีวิตที่ไม่มีพี่ดูได้ไหมคะ”กลั้นใจพูดมันออกไปจนได้หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะมองใบหน้าของคนที่คุ้นเคย ลูดาแน่ใจว่าตนเองพูดทุกคำออกไปอย่างชัดเจนและมั่นใจมากว่าโบนาจะได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจนเช่นกัน หล่อนเบือนหน้าหนีไม่กล้าสู้สายตาคู่นั้นได้เพราะกลัวเหลือเกินว่ามันจะทำให้ความตั้งใจทุกอย่างพังทลายหากแต่บรรยากาศโดยรอบยังคงเงียบงัน มันเงียบจนลูดาได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายสลับกับเสียงหายใจของหล่อน สายตาหล่อนที่หรุบลงไปมองดูพื้นค่อยๆ ไล่ระดับอย่างกล้าๆ กลัวๆ เห็นปลายเสื้อชุดนอนสีหวานของโบนา มือทั้งสองข้างที่แนบลำตัวกำลังจิกตรึงเนื้อชุดนอนจนมันสั่นไปหมด ...



“หนู.. หนูต้องการแบบนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ”โบนาถามเสียงสั่น แววตาแดงกล่ำอย่างคนที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ริมฝีปากเม้มแน่นจนซีดเซียว เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม่อยากจะให้น้ำตามาทำให้ตัวเองอ่อนแอในช่วงเวลานี้



“ค่ะ... หนูอยากได้อิสระคืนมา”



“ได้ค่ะ พี่จะคืนให้หนู”เสียงที่ตอบรับคำขออีกคน ยิ่งฟังยิ่งเหมือนคนใจจะขาด





โบนาตามใจอีกฝ่ายจนถึงคำขอครั้งสุดท้าย 


:



:



:



ลูดาครองโลกได้สำเร็จ!!! 




กฎของการครองโลก ข้อที่2... 



ลูดามองห้องชุดที่มันดูกว้างขึ้นอย่างทันตาเพราะโบนาใช้เวลาไม่ถึงวันก็ย้ายข้าวของของเธอออกไปจากที่นี่จนหมด ทีแรกก็ใจหายที่เห็นอีกคนเก็บข้าวของ แต่ตอนนี้ลูดากำลังตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ในรอบหลายปีที่ไม่เคยได้สัมผัสเริ่มจะจัดระเบียบความคิดไม่ถูกแล้วว่าจะทำอะไรก่อนดีเพราะในหัวมีแต่สิ่งที่อยากทำทั้งนั้น ช่วงเวลาที่อยู่กับโบนานั้นเพราะอีกคนเป็นผู้ใหญ่กว่าหลายปีจึงชอบทำอะไรแบบมีระเบียบแบบแผน นอกจากทำกับตัวเองแล้วยังลามมาจัดระเบียบให้กันอีกซึ่งช่วงแรกมันก็เป็นเรื่องที่ดีแหละ ลูดาก็เคยคิดว่าชีวิตตัวเองดูมีมาตรฐานมากขึ้นไม่ยุ่งเหยิงอย่างที่เคยเป็นมาตลอดจนเกือบจะถูกกลืนกินความเป็นตัวเอง



“ไปซื้อของ...ต้องไปซื้อขนม ไอติม อะไรอีกนะ เยอะแยะไปหมดเลย”ยกนิ้วขึ้นมานับกิจกรรมที่ตัวเองต้องทำต่อจากนี้แล้วก็คลี่ยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ กวาดสายตามองไปรอบห้องชุดที่มันกว้างขวางจนอยากจะนอนกลิ้งไปมาชื่นชมกับกลิ่นของอิสรภาพ





“อันนี้ก็ดีเอาอันนี้ด้วย อันนี้ก็อยากกิน”คนตัวเล็กที่เข็นรถมายังแผนกขนมคบเคี้ยว หยิบพวกมันฝรั่งที่วางอยู่บนชั้นโยนใส่ในรถจนเกือบจะครบทุกรส ก่อนที่จะหันไปหยิบขนมอย่างอื่นรวมไปถึงช็อคโกแลต เยลลี่ จนพอใจ



‘อย่าหยิบของมั่วซั่วรู้ไหม ซื้อเท่าที่จำเป็นก็พอหรืออยากกินรู้ไหมคะ’ 


“เอาหมดนี่เลยดีกว่าเนอะ”ลูดายิ้มกับตัวเองแล้วกวาดขนมนั้นลงมาทั้งชั้น ตอนนี้ไม่มีใครห้ามหล่อนได้อีกแล้วและยังเหลืออีกหลายอย่างที่ต้องซื้อโดยเฉพาะของที่โดนห้ามซื้อบ่อยๆ หล่อนจะซื้อให้หมด!





1:39 am 



ภายในห้องนั่งเล่นที่เวลานี้ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นเกมเซนเตอร์ไปเรียบร้อย ถึงเวลามันจะล่วงเลยมาดึกดื่นแค่ไหนก็ตามแต่เกมเมอร์ลูดายังคงตั้งหน้าตั้งตาบังคับจอยสติ๊กอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าน่ารักนั่นกำลังเคร่งเครียดกับหน้าจอLEDขนาดใหญ่ซึ่งเป็นเพียงความสว่างเพียงอย่างเดียวภายในห้องนี้ ข้างๆ ก็มีพวกแผ่นเกมวางกระจัดกระจายไหนจะถุงขนม กระป๋องน้ำอัดลมวางระเกะระกะ แล้วดูท่าทางว่าพวกมันก็จะอยู่อย่างนั้นไปจนถึงเช้าก็น่าจะยังไม่ถูกเก็บเพราะคนที่ตั้งใจจะเล่นเกมโต้รุ่งคงต้องนอนหลับเอาแรงเสียก่อน



ลูดารู้สึกสนุกยิ่งนักกับการที่ไม่มีใครมาบ่นเวลาหล่อนกำลังเล่นเกม ไม่มีใครมาไล่ไปนอนทั้งที่เกมมันกำลังสนุกอย่างมากอยากจะวางอะไรทิ้งไว้ตรงไหนก็ไม่มีใครบ่นหรือจ้ำจี้จ้ำไชให้เก็บ มันช่างเป็นอะไรที่รู้สึกอย่างมากจริงๆ

:

:



‘ลูดาคะพี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวางของเกะกะไปทั่วแบบนี้ เอาออกมาจากตรงไหนก็ไปเก็บไว้ตรงนั้นขืนมาเหยียบเข้าจะเจ็บตัวเปล่าๆค่ะ แล้วขยะอีกทานอะไรเสร็จแล้วก็เอาไปทิ้งไม่ใช่วางทิ้งไว้ ถ้าพี่ไม่มาเก็บให้มันจะรกรู้ไหม’

:

:



‘เล่นเกมก็เพลาๆ บ้างค่ะไม่อย่างนั้นพี่จะเอาเกมไปทิ้งให้หมด นอนให้พอบ้างเดี๋ยวก็ไม่สบาย’ 






:



:



การครองโลกของลูดายังคงดำเนินต่อไป..
 

แต่ไม่รู้ทำไม...
 


“อ้าวซีเรียลหมดเหรอ...”ลูดาขมวดคิ้วด้วยความงงนิดหน่อยหลังจากเอื้อมมือจะไปหยิบกล่องซีเรียลจากตู้ออกมากำลังจะเทใส่ชามแต่ก็พบว่ามันไม่มีเหลืออยู่เลย ด้วยนิสัยที่ชอบทานซีเรียลเปล่าๆ หลังอาหารเช้าจนเคยตัวโบนาจึงคอยซื้อซีเรียลติดไว้ในตู้เป็นประจำโดยที่ลูดาเองก็เคยชินกับอะไรแบบนี้ พอเจอแบบนี้เข้าหล่อนมองกล่องซีเรียลนั่นนิ่งเป็นนาทีหากโบนายังอยู่ตรงนี้ซีเรียลบนตู้นั่นก็จะยังเต็มเสมอ ลูดาเอื้อมไปหยิบเมื่อไหร่ก็จะได้ทานซีเรียลหลังมื้อเช้าอย่างทุกครั้งแต่เวลานี้ไม่มีโบนาและไม่มีซีเรียลหลังมื้อเช้าอย่างเคย แต่หล่อนจะมามัวแต่คิดอย่างนี้ไม่ได้ก็ในเมื่อเลือกที่อยากจะมีอิสรภาพเองเพราะฉะนั้นเรื่องแค่นี้ก็ต้องจัดการด้วยตัวเอง



“ไม่กินก็ได้ เดี๋ยวค่อยออกไปซื้อ”ลูดาบอกกับตัวเองพลางหันไปดูรอบๆ ห้องครัวตรงซิงค์ล้างจานก็มีถ้วยชามที่ทานไว้กองกันอยู่เป็นภูเขาเพราะหล่อนไม่ยอมล้าง หลายวันมานี้ลูดาใช้ชีวิตอย่างอิสระมากอยากทำไรก็ทำส่วนสิ่งที่เคยเป็นกิจวัตรประจำวันก็ถูกทิ้งไว้เพราะความเอาแต่ใจของหล่อนเอง หากว่าคนพี่ยังอยู่คงได้บ่นกันจนหูชาแน่ๆ เพราะรายนั้นรักความสะอาดพอทานอะไรเสร็จก็ล้างทันทีไม่ปล่อยทิ้งไว้ให้ข้ามวันข้ามคืน



“งั้นวันนี้ทำความสะอาดบ้านแล้วกัน”ลูดาตัดสินใจแล้วหลังจากเห็นสภาพห้องที่เคยเรียบร้อย ทุกอย่างเป็นระเบียบไม่ได้เลอะเทอะเหมือนตอนนี้ มันถึงเวลาที่ลูดาควรจะลงมือเก็บกวาดได้ก่อนจะจัดการรวมผมยาวมัดเป็นหางม้าแล้วม้วนเก็บเป็นจุกเพื่อความคล่องตัว วันนี้คงมีงานหลายอย่างที่ลูดาจะต้องสะสางให้เรียบร้อยคงจะยุ่งทั้งวันไม่มีเวลามาคิดใคร..



เริ่มต้นด้วยการล้างจานที่กองพะเนินแม้จะเก้กังบ้างเพราะปกติหล่อนแทบไม่ต้องมาแตะงานบ้านพวกนี้เลย โดยทั่วไปแล้วจะเป็นโบนาที่เป็นคนทำให้ทั้งนั้น หรือบางทีถ้าหากอีกฝ่ายยุ่งมากๆ ก็จะจ้างแม่บ้านมาคอยทำให้ส่วนเธอก็ทำงานของตัวเองไปโดยไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น กว่าจะล้างจานเสร็จเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ของลูดาก็เปียกไปเกือบครึ่งตัวไม่รู้ว่าล้างจานหรือว่าอาบน้ำกันซึ่งหล่อนก็ยังงงอยู่



“ให้ตายเถอะ... ทำไมเหนื่อยขนาดนี้ พี่ทำได้ยังกันนะ”ลูดาเผลอคิดถึงโบนาอีกแล้ว หลังจากจัดการเก็บกวาดเช็ดถูเอาขยะไปทิ้งเสร็จหล่อนก็มานั่งหมดสภาพอยู่บนโซฟาภายในห้องนั่งเล่น ศีรษะเล็กพิงกับพนักโซฟาแหงนมองเพดานเดิมๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เห็นเป็นหน้าของคนที่หล่อนขับไสออกจากชีวิตไปเมื่ออาทิตย์ก่อนไปได้นะ สลัดศีรษะสองสามทีคงจะเหนื่อยมากไปก็เลยเห็นภาพหลอนก็เป็นได้ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะ...



หล่อนมีอีกคนจนเคยชินไปแล้วจริงๆ ... ทว่าลูดาไม่อยากยอมรับข้อนี้โลกส่วนตัวใบนี้มันถูกหล่อนยึดครองไว้ โลกใบที่ไม่มีโบนา! 


“ไม่ๆ”



“ห้ามคิด”



“ต้องหาอะไรทำ ยังมีอีกตั้งหลายอย่างยังไม่ได้ทำนี่นา”



ลูดาตั้งใจว่าจะเปลี่ยนห้องนี้เป็นห้องเล่นเกมสำหรับตัวเอง ก่อนหน้านั้นมันเคยเป็นห้องทำงานของอีกคนแต่ในตอนนี้เอกสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของลูดาแต่เพียงผู้เดียวหล่อนจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไปกลิ่นเทียนหอมที่โบนาชอบจุดเพื่อสร้างความผ่อนคลายก็ลอยเข้ามาแตะจมูก ลูดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปภายในห้องพร้อมกับที่สมองมันช่างทำงานแบบอัตโนมัติ



ไม่ว่าจะมองตรงไหนของห้องนี้หล่อนก็เห็นภาพของอีกคนอยู่ทุกที่ไม่ว่าจะเป็นตอนที่โบนานั่งทำงานอยู่ด้านหลังโต๊ะสีขาวใบหน้าสวยที่ชอบทำคิ้วผูกโบเคร่งเครียดกับงาน พอคิดอะไรไม่ออกก็ชอบเอานิ้วมาเกาคางตัวเองเสมอเป็นนิสัยที่โบนาติดแบบไม่รู้ตัวซึ่งลูดาสังเกตเห็นทุกครั้งเวลาที่อีกฝ่ายกำลังใช้ความคิด รู้ตัวอีกทีลูดาก็มานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวเดิมตัวที่โบนาเคยนั่งทำงานภายในห้องนี้ มือบางลูบไปตามความยาวของโต๊ะปล่อยใจตัวเองให้หลุดลอยไปไหนซักที่พร้อมกับใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา หล่อนไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ขนาดนี้กันได้แต่ฟุบหน้าไปกับโต๊ะปล่อยตัวเองให้สะอึกสะอื้นตัวโยน...



ในที่สุดหล่อนก็เหงาจนได้ .. ลูดาเพิ่งรู้ตัวว่าหล่อนยังไม่มีวิธีอยู่โดยขาดโบนาไม่ได้



หล่อนจะทำอย่างไรดี ตอนนี้หล่อนเข้าใจทุกอย่างแล้ว



ลูดาไม่อยากครอบครองโลกนี้เพียงคนเดียว ไม่ต้องการแล้วโลกที่ไม่มีโบนา



:



:



คลิ้ก...
 

หล่อนได้ยินเสียงกดรหัส เสียงประตูเปิด ...บางที



ลูดาไม่รอช้าหล่อนรีบออกจากห้องนี้ทั้งที่ใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หล่อนขอเพียงคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นคนที่หล่อนกำลังคิดถึง ไม่สิ..หล่อนคิดถึงโบนาอยู่ตลอดเวลาแต่หลอกตัวเองว่าไม่คิดถึง



“เอ่อ...”โบนาตกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอยู่ห้อง ความจริงวันนี้ลูดาน่าจะออกไปทำงานตามตารางแต่ตอนนี้หล่อนกำลังอยู่ตรงหน้าเธอ โบนาเบือนหน้าไปมองทางอื่นจนไม่ทันเห็นว่ามีบางอย่างที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าน่ารักนั่น



“พอดีพี่ลืมเอกสารสำคัญไว้ก็เลยเข้ามาเอา คิดว่าเธอไม่อยู่ขอโทษที่ถือวิสาสะเข้ามานะคะ”โบนาเอ่ยบอกพลางหรุบสายตาหนีอีกครั้งนั่นทำเอาลูดาใจหายวาบ น้ำตาที่มันยังไม่แห้งดีนักกำลังทำงานอีกครั้งเพราะคนตรงหน้า



คนตรงหน้านี่แหละตัวดีเลย!
 


“ฮึก...”



เพราะเสียงสะอื้นดังเข้ามากระทบโสตประสาท โบนาจึงรีบหันไปมองทางต้นเสียงทันทีภาพที่เธอเห็นและไม่คาดคิดว่าคนใจร้ายที่ออกปากไล่กันออกจากชีวิตกำลังยืนเอามือปิดหน้าปิดตาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนน่าสงสาร ใจจริงโบนาแทบอยากจะกระโดดเข้าไปแล้วดึงคนตัวเล็กกว่ามากอดปลอบ แต่ต้องพึงสังวรเอาไว้ว่าเธอไม่ได้มีสิทธิ์อะไรแบบนั้นอีกแล้ว



“พี่คะ...”เสียงสะอื้นนั่นเรียกกันแผ่วเบา แต่กลับทำให้หัวใจของบาสั่นไหวสะเทือนไปทั้งดวง



“ค่ะ”



“กลับมาได้ไหม หนูไม่อยากอยู่คนเดียวแล้วโลกที่มันไม่มีพี่ไม่ได้น่าอยู่เลยซักนิด”ลูดาเงยหน้าขึ้นมามองกันทั้งน้ำตาเบะปากร้องไห้เป็นเด็กๆ โบนาขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนจะคลายยิ้มมองจอมร้ายกาจที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้แยไปเสียแล้วทีก่อนหน้านั้นอยากจะมาอวดเก่งไล่กันออกไป มันน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริง...



“ไหนบอกอยากมีอิสระไงคะ พี่ก็ให้ตามที่หนูอยากได้แล้วนี่นา”



“ไม่เอาแล้ว กลับมานะ”ลูดาขยับเข้าไปหาแล้วสวมกอดร่างบางของโบนาเอาไว้ ซุกหน้าไปกับอกแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง หล่อนไม่ต้องการโลกแบบนี้อีกแล้วลูดาอยากมีโลกที่มีเราสองคนมากกว่าก่อนหน้านี้หล่อนเอาแต่ใจคิดถึงแต่ตัวเองจนทำร้ายความรู้สึกของคนรัก



“ไม่เอา ไม่เอาแล้ว กลับมาหาหนูนะ”คนตัวเล็กที่ซุกหน้าอยู่ตรงอ้อมอกเธอกำลังสั่นศีรษะไปมา



“เหรอคะ... อยู่คนเดียวไม่สนุกแล้วใช่ไหม”



“อื้อ”



“แล้วยังไงดีคะ”โบนามองคนที่กอดตัวเองอยู่ด้วยรอยยิ้ม ขอเป็นเพียงแค่คนนี้ต่อให้ทำร้ายจิตใจกันแค่ไหนเธอก็คงจะพร้อมให้อภัย ...



“หนูน่ะ ...ขาดพี่ไม่ได้หรอกนะคะ”



“ได้ยินแบบนี้แล้วปฏิเสธไม่ลงเลยนะคะ”



คำตอบนั้นของโบนามันชัดเจนแล้ว ชัดเจนพอจะให้ลูดาเงยหน้าขึ้นมามองแล้วส่งยิ้มทั้งน้ำตา



“ถ้าไล่พี่อีกครั้ง ไม่กลับมาแล้วนะ”โบนากอดตอบอีกฝ่ายพร้อมกับดึงจมูกรั้นๆ นั่นด้วยความหมั่นไส้



“ไม่มีทาง หนูจะจับพี่ขังไว้ในโลกของหนูนี่แหละ”



“ขนาดนั้นเลย”



“ขนาดนั้นเลยค่ะ”




สุดท้ายแล้วลูดาก็ครองโลกไม่สำเร็จ แต่หล่อนได้ครอบครองความรักที่ดีที่สุด

มันดีกว่าครอบครองโลกเป็นไหนๆ ...  


 fin.

-เป็นฟิคโบลูเฉพาะกิจค่ะ แต่งให้แล้วนะคะ 5555
-ยังชิปอึนโบอยู่ค่ะไม่ได้ย้ายเรือ แต่ทุกคู่ชิปก็น่ารักทั้งนั้นนะคะ
-ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ


#ลูดาครองโลก
SHARE
Writer
PastelSecret
Cat's slave
เป็นคนชี้ชิปค่ะ YoonSic Seulrene JoyDy EunBo XiWoo 2kyung ที่เหลือก็แล้วแต่กำลังและศรัทธา SNSD / RVV / PRISTIN / WJSN

Comments

OctoberSixth
4 months ago
แง อ่านแล้วจะร้องไห้ เป็นอินมากเลยค่ะ T — T น่ารักกันมากๆ หนูชอบมู้ดแอนด์โทนกับภาษามากกกก ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ เอ็นดูน้องลดาที่สุด เป็นยัยเด็กตัวแสบของพี่เขา /หัวใจสามล้านดวง
Reply
Aombearry
4 months ago
แงววววว ขอบคุณค่ะ น้องลดาก็ยังคงน่าฮักที่สุดในโลก
Reply
pinkyyoon
4 months ago
เป็นพี่โบนาจะหยิกให้เนื้อเขียวเลยค่ะ แต่ลูดาน่ารักขนาดนั้นอ่ะ ใครจะไปทำลง ไงเจ้าตัวเล็กพอไม่มีพี่เค้าก็ไปไม่เป็นเลยนะ
Reply