ฉันมักเฝ้ารอคอยวันฝนตก
ใครจะไปนึกว่าวันคืนในฤดูร้อนจะร้อนมากได้ถึงเพียงนี้ ร้อนมากเสียจนกระทั่งสามารถทอดให้ไข่สุกได้เพียงแค่วางไว้กลางแดดไม่กี่นาทีเท่านั้น ฉันมักจินตนาการถึงของหวานเย็นชุ่มฉ่ำหลากหลายชนิด ที่จะมาดับกระหายให้จิตใจของฉันชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง

หลายหนที่ฉันมักชวนเพื่อนไปเที่ยวเพื่อหาขนมกินดับร้อน อากาศเย็น ๆ จากเครื่องปรับอากาศภายในห้างสรรพสินค้า พอจะช่วยให้ฉันเย็นขึ้นได้บ้าง แต่ในทันทีที่ก้าวขาออกไปภายนอก ความโหดร้ายที่แท้จริงก็ต่างเข้ามารุมทำร้ายฉันอย่างไม่มีคำว่าเมตตา

ไอศครีมเอย

บิงซูเอย

ชานมไข่มุกเอย

ล้วนเป็นของหวานที่สามารถเพิ่มความสดชื่นให้แก่ร่างกายได้ แต่ถึงกระนั้นมันก็มีของแลกเปลี่ยนที่ราคาสูงอยู่พอตัว ทั้งราคาที่สูงมากประกอบกับปริมาณน้ำตาลที่พุ่งทะยานขึ้นจรดเพดานอย่างฉุดไม่อยู่

ฉันอ้าปากกว้าง กลิ่นเมลอนหอม ๆ ลอยมาเตะจมูก ผลไม้สีเขียวอยู่บนช้อนคันสีเงินที่ห่างจากหน้าไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ทันทีที่มันเข้าปาก กลิ่มหอมหวานพุ่งกระจายใส่ทันที รสชาติสดชื่นนั้นทำให้พลังงงานชีวิตพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่เลยทีเดียว

มันอาจจะช่วยสร้างความสุขได้ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เพราะเพียงแค่เคี้ยวได้ไม่กี่คำเท่านั้น ใบหน้าของเธอก็โผล่ขึ้นมาในจินตนาการแทบจะในทันที

ยังจำได้ดี ถึงเหตุการณ์ในวันนั้นที่จู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างไม่มีเค้าลาง เราสองคนที่กำลังเดินคุยกันอยู่ข้างถนน จึงต้องขยับเข้าไปหลบฝนในคาเฟ่ริมทางแห่งหนึ่ง

บรรยากาศภายในร้านออกแนวโมเดิร์นหน่อย ๆ เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูร้านลั่นเบา ๆ ทันทีที่เธอผลักประตูร้านเข้าไป ป้ายบนประตูกระจกใสเขียนว่า open สั่นไหวตามจังหวะ พรมเช็ดเท้าสีเหลืองนวลยังคงดูสะอาด บ่งบอกว่าไม่ค่อยมีลูกค้าแวะเวียนมา เสียงเพลงสากลจาก westlife ดังคลอขึ้นเบา ๆ ทำให้เธอฮัมเพลงตามเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินไปนั่งยังโต๊ะตัวที่สองริมหน้าต่างเห็นบรรยากาศภายนอกร้านที่เริ่มมีฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เธอสะบัดผมไล่หยดน้ำออกจากผม เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกเพียงเล็กน้อย เพราะตอนเข้ามาฝนยังตกไม่หนักสักเท่าไหร่ เพลงของ westlife ยังคงดังวนเวียนต่อไป เหมาะกับบรรยากาศฝนพรำแบบนี้ไม่ใช่น้อย

                  Where the skies are blue , to see you once again ,                   my love .


หลังจากใช้เวลาคิดไม่นาน ฉันก็สั่งเมลอนบิงซูมากิน ส่วนเธอนั้นเอาเป็นอเมริกาโน่ร้อนหนึ่งแก้ว ไม่นานนัก ของที่สั่งไปก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ ชามของบิงซูเป็นแก้วสีขาว ถูกเสิร์ฟพร้อมกับไอศกรีมสีขาวที่ไม่แน่ใจว่ารสนมสดหรือไม่ กับนมข้นหวานช็อตเล็กอีกแก้วหนึ่ง ช้อนสองคันถูกวางลงอย่างประณีตบนกระดาษชำระสีน้ำตาลอ่อน

ฉันทำท่าจะราดนมข้นนั้นเพิ่มลงไป แต่ดูเหมือนว่าจะถูกห้ามไว้เสียก่อน

“ลองชิมดูก่อนดิ เดี๋ยวเบาหวานก็ถามหาหรอก” เธอพูดจบก็ตักมันเข้าปากคำหนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ อย่างถูกใจ ก่อนจะยกแก้วกาแฟที่ส่งควันออกมาขึ้นจิบช้า ๆ

“เข้ากันมากเลย ของเย็นกับของร้อน”น้ำเสียงมีความขบขันอยู่ไม่น้อย เธอยักไหล่แบบไม่ยี่หระ ก่อนจะตักมันเข้าปากอีกคำ

“ก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามนี่”

พยักหน้าตอบรับคำพูดนั้นเบา ๆ ก่อนจะส่งมันเข้าปากบ้าง กลิ่นของนมหอมหวานอยู่ในปากพร้อมกับเมลอนชิ้นโตตามไปติด ๆ

                          Try again , never stop believing                                Try again , don't give up on your love .


เพลงของ westlife ยังคงดังต่อไป พร้อม ๆ กับฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก นาฬิกาแขวนผนังที่ข้างฝาบอกเวลาเกือบ ๆ จะบ่ายสี่โมง







นับจากวันนั้น เวลาก็ผ่านมาหลายปี ฉันที่ไม่โปรดปรานบิงซูเสียเท่าไหร่ก็ยังคงสั่งมันเสมอ

แม้ว่าร้านนี้จะหวานไป



แม้ว่าจะแพงมาก



แม้ว่าจะกินไม่เคยหมด



แม้ว่าจะลดน้ำหนัก



แม้ว่า.......

แม้.....





แม้......

จะหมื่น จะพันข้ออ้างก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้สำคัญเท่าเหตุผลเดียวที่มีผลต่อความรู้สึก มากกว่าเหตุผลใด ๆ ทั้งมวล



แม้ว่ามันจะไม่มีเธอแล้ว.......





ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า การที่ฝนตก จะทำให้นึกถึงเรื่องวันนั้น และการนึกถึงเรื่องวันนั้นมันมี ‘เธอ’ รวมอยู่ด้วยเสมอ

บางทีเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ฉันอยากให้ฝนตกอาจจะเป็น.......



ฉันตักขนมเข้าปากอีกคำ

พร้อมกับได้ยินเสียงดังมาจากพนักงานคุยกันที่หลังร้านว่า





“ฝนตกแล้ว..........” 
SHARE
Writer
Gorgeoussky
คนธรรมดา ไม่พิเศษ
หลงรักท้องฟ้า :)

Comments