ฉันสัมผัสมันได้

มีบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
ฉันสัมผัสมันได้...
จากแรงสั่นสะเทือนของโลก
จากท้องฟ้าเปลี่ยนสี
จากสายรุ้งที่เคยเป็นของเรา

สายตาของเธอว่างเปล่า
มีเพียงเสื้อผ้าไร้วิญญาณ
ในคำสัญญาของเรา...
เหลือเพียงตัวฉัน
ถูกกักขังอยู่ในนั้น

ฉันสัมผัสมันได้
เธอกำลังหันหลังให้สายรุ้ง
ฉันทำให้เธอลำบากใจ
เธอทำให้ฉันกลายเป็นอดีต
หลงเหลือเพียงความทรงจำ

ภาพเธอกำลังเลือนราง เบาบาง
หายไปในความพร่ามัวแห่งสำนึก
มันคงเป็นเรื่องธรรมดา...
สายรุ้งไม่ได้เป็นของใคร
เราแค่มีโอกาสได้ชื่นชม
มันบ้างเป็นบางครั้งบางคราว

by Left-Hander
#ในบทเพลงมีกวี
SHARE

Comments